Επαμεινώνδας Στεργίου, πραγματικά κάτι λαμπυρίζει αφού πέσει ο ήλιος -ποίηση [2015]

Αρχείο 29.8.2015

fav-3

Τα μητρώα του Αισχύλου και του Σαίξπηρ

Τα υψηλά ψώνια του έπεσαν στο πάτωμα
αυτά που έφερνε με τη γυναίκα του από το αμφίβολο κρεβάτι στο κυρίως σπίτι
όπως φέρνουν φαγητά που κρατάνε έντεκα χρόνια
Το όλο είχε διαρραγεί και φύγει
στο ξαφνικό πέρασμα του χρόνου
μήλα που κύλησαν στα πλακάκια
και στάρι με ρόζους από πασχαλίτσες
θα μπορούσαν να ήταν μια κοπέλα με πράσινο και μουσταρδί φόρεμα
μπροστά από το παράθυρο του Βερμέερ
Με γεύση ινδονησιακή, πένα εταιρική
ωραίες οι κωμωδίες του παρελθόντος
ωραία τα κουτάβια, τα λιονταράκια τα πανθηράκια
που έπαιζαν και κρεμιούνταν
απ αυτόν τον ολοκαίνουριο γονεϊκό ερωτισμό
Λεπτές ίνες και από μακριά,αδράχτια
ρουφούσαν απ το πρόσωπο που ίδρωνε
κάτω απ την Ακρόπολη
Μετά από ώρες πίσω από μια μάσκα
και αφού οι κόθορνοι είχαν πάρει
από την επιδεξιότητα του ποδιού αργόσυρτη έπαρση
και ξερό από τα ασπράδια των ματιών των θεατών
ο συγγραφέας σήκωσε το χέρι του ηθοποιού
και έδειξε πέρα μακριά, στο Μαραθώνα
Πριν βάλεις το κράνος δεν είχες τελειώσει με το αστικό δράμα
με το συνωστισμό και την απώλεια σ είχε τσιμπήσει ο ψύλλος του Χέωπα
το σπρώξιμο πίσω από αληθινές ασπίδες είναι απολύτως σοβαρό
Ραβδούχοι δεν υπάρχουν αν κάποιος σου χει πάρει τη θέση
μόνο ιστορία
Παρ όλα αυτά
ωραίος ο πειραϊκός ακτίτης
ωραία τα ακρόπρωρα των περσικών πλοίων
που μοιάζουν με δοκούς σ αόρατο θέατρο
και κρατάνε μπροστά στη στεριά το απέραντο αντίσκηνο του θαλασσινού αέρα
με λίγο κόκκινο από τη δύση του ηλίου
Αλλά ο αδερφός ενός συναδέλφου σκοτώθηκε χτες στη μάχη
ο γιος ενός άλλου συναδέλφου πέθανε από την πανούκλα
και το κουτσομπολιό από μια τρίτη εποχή, νοσοκόμα
Επίδεσμος χιλίων εξακοσίων χρόνων, έσφιξε πάνω απ την ουλή
χοηφόροι κουτσομπολιών είμαστε για τον υψηλό θρήνο
για τα χιαστί χέρια σαν κρεμαστό φύλλωμα κλαίουσας
πάνω απ το άξιο έργο της νιότης
πάνω στο σταυροπόδι των πολιτισμών
Tην ευγενή ιδιωτική απώλεια
ενός φράχτη μέσου ύψους σε μια αδιάκριτη γειτονιά
το κοστούμι του δράματος πρέπει να μεταφέρεις με σεβασμό
χωρίς να φανεί ότι πέρασες από λάσπες
ότι έκλαψες ότι ίδρωσες ότι έθαψες

fav-3

Μα Χουάν,ο λόγιος μεταφραστής

Ανεβαίνοντας στο πλοίο ονειρεύτηκα γερές αλυσίδες που κρατούσαν την πόλη ελεύθερη
σαν προέκταση του ελεύθερου κύτους που ξεφυσά στον ωκεανό κι αναπνέει
Πάνω όμως στον πυρετό μου να ταξιδέψω
δεν πρόσεξα ότι ήταν ποντίκια που ισορροπούσαν πάνω στο σκοινί
πυγή κοντά στα κέντρα λήψης αποφάσεων της πομπής, μια κτηνωδία
Με ήθελαν για μεταφραστή σε κάποιο μικρό νησί του Ινδικού
έπρεπε να φύγουμε πριν μας πιάσουν μουσώνες στις ξέρες
Ήθελα να μείνω λίγο ακόμα,
δεν πρόλαβα να αντιμετωπίσω κάποιους φίλους
που θα θελα θάρρος για να τους χαιρετήσω
πόσω μάλλον για να δικαιολογήσω το ταξίδι
Η συντριβή μου είναι δημιουργική,
μια μοναχική γάτα που ανεβαίνει στο λόφο
φράσεις που στο συγκαταβατικό τους βλέμμα εννοούνται
και πολλές φορές τους περιμένουν σαν επισκέπτες χωρίς να ρχονται ποτέ
Τί είναι η γλώσσα;
Πώς ακουμπάει πάνω στο σελάχι σαν ηθικό χέρι στα ρηχά;
Πώς ικανοποιεί να ξέρεις και να πατάς σε αντιστοιχίες
Μια ρωγμή που έτυχε να χεις μικρά δάχτυλα για να τη σκαρφαλώσεις
και πουρνάρια πολλά στη βάση του βράχου, δεν υπάρχουν για να σ εμποδίσουν
Δε στερώ ωστόσο κανενός τη γαλήνη
κι οι ντόπιοι καταλαβαίνουν το σπαθί
και τα παιδιά κοιτάνε με νόημα τους γονείς όταν αγκαλιάζουν τις θεόσκληρες πανοπλίες
Εδώ η μετάφραση είναι περιττή.
Ίσως κι εγώ μετά την πρώτη εκτονωτική σχεδόν σφαγή, γράψω κανένα σονέτο για τη νίκη
γιατί υπολογίζω ότι μετά το πέρας της αποστολής θα εκτιμηθεί
καθότι υπερπόντια η προσπάθεια
αίμα σαν πλοκάμι κόκκινου ζώου χωρίς όστρακο
με χέρια σα χαριτωμένα δάκρυα
που περιφέρεται στα τροπικά λουλούδια

fav-3

Ο Ράβι στο Μοντερέυ

Καταλαβαίνω την καθαρή αρχιτεκτονική
παίρνει νόημα το σαγρέ τσιμέντο
κάτω απ τους κέδρους είναι για τα κεφάλια να τρίβονται
ενώ διαβάζουν το αγαπημένο τους περιοδικό στο κρεβάτι,
σαν το τυρί από το νιώσιμο της φύσης
Οι αγχωτικοί οδοδείκτες,
μια απότομη συγκέντρωση βλέμματος
πριν το τεράστιο μπαλκόνι που ατενίζει τον Ειρηνικό
ξαπλώσει κι ετοιμαστεί για τον ύπνο, σαν παιδί,
δυο τοίχους μακριά προβληματισμένων νεαρών ενηλίκων
ξυρισμένων και βαμμένων, έτοιμων να τελέσουν το ενήλικο καθήκον της γιορτής
Ο Ράβι έπαιζε τ απόγευμα πεισμένος από κάποιον Χάρρισον
ότι πραγματικά ενδιαφέρεται να μάθει
πραγματικά κάτι λαμπυρίζει αφού πέσει ο ήλιος
Η μουσική αυτή είναι η κλωστή του πολιτισμού
που περνάει από τη μικρή βελόνα του περάσματος του χρόνου
ανοίγεται στον άερα σα φθινοπωρινά ένρινα φύλλα
και συμβολίζει τις παλινδρομικές επανατοποθετήσεις των γοφών
από το μούδιασμα της καθιστής ασάνα
μια γενιά που πάει κι επικάθεται πάνω στην άλλη, αλλά όχι ακριβώς
Για ένα βράδυ η κουστωδία του, άφησε τα πιάτα
κρέμασε τις ποδιές σε βράχια με θαλασσοπούλια
άφησε τα μαθήματά της στη μέση όπως οι δρόμοι για να φτάσεις στο Μοντερέυ
και καθήμενη στη γωνία εμπορευόταν αγνά το “θα μπορούσε”
κι αυτή να επιθυμηθεί για το κορμί της, έτσι απλά, με τα χέρια πλεγμένα κάτω απ το στήθος
όπως τα περιστέρια με τα φτερά τους κουρνιάζουν
και δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν
παρά να κοιμηθούν

*
©Επαμεινώνδας Στεργίου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com