Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Δημόσια συγνώμη [2015]

Αρχείο 16.10.2015

fav-3

Το διάβασα στην εφημερίδα κι ύστερα στο Ιντερνέτ, αυτή την καταβόθρα που ρουφάει, πολλαπλασιάζει  και αναμοχλεύει τα πάντα προς απόλαυση των αργόσχολων…

Ο γιαπωνέζος βουλευτής Ryuturo Nonomura  κατηγορήθηκε γιατί καταχράστηκε χρήματα του δημοσίου- όλα κι όλα 30,000 ευρώ… Πως έγινε αυτό, ποιες ήταν οι ακριβείς συνθήκες  της εγκληματικής του πράξης το αγνοώ. Τόση ήταν η έκπληξή μου που οι λεπτομέρειες μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Εκείνο που προείχε ήταν το γεγονός καθεαυτό. Ένας Ιάπωνας  δηλαδή, ένας άνθρωπος μια φυλής  λεπτής και ειλικρινούς με έντονη συνείδηση των υποχρεώσεων και του καθήκοντος απέναντι στον συνάνθρωπο, με έμφυτο και καλλιεργημένο το αίσθημα του σεβασμού, με ακλόνητες ηθικές αρχές και αξίες, έπεσε σ’ ένα τέτοιο παράπτωμα. Γι αυτό και δεν εξεπλάγην όταν στην συνέχεια κλήθηκε, σύμφωνα με τα ιαπωνικά ήθη, να προβεί στο τελετουργικό της δημόσιας συγνώμης. Να ζητήσει δηλαδή συχώρεση από το κράτος  και τους συμπολίτες του μπροστά σε πλήθος κόσμο, κάμερες και δημοσιογράφους. Εκείνο όμως που ποτέ μου δεν είχα διανοηθεί, ήταν ο τρόπος με τον οποίο διεξάχθηκε η εν λόγω συγνώμη: δεν πίστευα στα μάτια μου!

Όταν ο Ryuturo Nonomura ανεβασμένος σε μια εξέδρα μπροστά σε μικρόφωνο άρχισε με φωνή σοβαρή, ήρεμη και θλιμμένη να  εκφωνεί ένα συγκροτημένο λογύδριο που είχε στόχο του να εκφράσει την απέραντή του μετάνοια για τη χυδαία συμπεριφορά, είχε μια στάση αξιοπρεπή. Σε λίγο όμως ο τόνος του αλλάζοντας έγινε πολύ έντονος. Αν και δεν γνωρίζω  ιαπωνικά και οι υπότιτλοι δεν με βοηθούσαν, κατάλαβα πως επρόκειτο  για αυτό-κατηγορίες που ερχόντουσαν στα χείλη του βίαια, λέξεις και φράσεις και χειρονομίες που είχαν σκοπό να στιγματίσουν την επονείδιστη πράξη του και που  σκουντουφλούσαν άτσαλα πριν εκσφενδονιστούν σχεδόν άναρθρες από το συσπασμένο στόμα του. Αυτό κράτησε μερικά λεπτά κι έμοιαζε σαν πρόλογος ώσπου αίφνης ο «ασυγχώρητος» ξέσπασε σε ακατάσχετους λυγμούς. Το κλάμα του ήταν τόσο απρόσμενο, επιδεικτικό και θορυβώδες που έπνιξε κάθε λέξη η κραυγή. Κλάμα φωναχτό, παιδικό, σπαραχτικό που ξεχυνόταν σαν χείμαρρος από το μικρόφωνο και δεν έλεγε με τίποτε να σταματήσει. Θα νόμιζε κανείς πως η συγνώμη για την οποία εκλιπαρούσε δεν ήταν διαθέσιμη, δεν επρόκειτο ποτέ να του δοθεί κι εκείνος όλο και πιο απελπισμένος  έχυνε με απίστευτη αφθονία χείμαρρους δακρύων καθώς παραδινόταν ατέλειωτα στη δημόσια ταπείνωση.

Μετά από τη πρώτη μου έκπληξη μου έβαλα τα γέλια. Μια άλλη Ιαπωνία που δεν υστερούσε γελοιότητας μου έδειχνε το πρόσωπό της. Ύστερα σκέφτηκα τι θα γινόταν αν σε κάποιο κράτος της Δύσης, ειδικότερα στην Ελλάδα, όσοι εγκλημάτησαν εις βάρος του κράτους και των συμπολιτών τους έβγαιναν να ζητήσουν δημόσιες συγνώμες με παρόμοιο τρόπο. Αν το ρίχνανε στο κλάμα… τι θα γινόταν Θεέ μου, δεν τολμώ να το διανοηθώ!  Σκέπτομαι όλες αυτές τις στρατιές ελλήνων πολιτικών που αντί για δημόσια έργα, φιλανθρωπίες, σωστή διευθέτηση σημαντικών κονδυλίων, κατασπατάλησαν η έβαλαν στη τσέπη τους αμύθητα ποσά σε σημείο η Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σ’ αυτό το φοβερό χάλι.  Αν λοιπόν οι εν λόγω καταχραστές  μετανοούσαν κατά τον ιαπωνικό τρόπο… «Τι παν κλάμα!» θα γινόταν όπως λέει και η εθνική μας ποιήτρια, Κική Δημουλά.

Αλλά αυτό ποτέ δεν θα γίνει εδώ.  Γιατί όσο θεατρικό και προμελετημένο μπορεί να ήταν το κλάμα του Ryuturo Nonomura,  στη βάση του υπήρχε ίσως μετάνοια αληθινή, μια ντροπή, μια ανάγκη το άτομο να ξεπλυθεί μέσα από τα δάκρυά του. Γιατί  το ψέμα δεν ευδοκιμεί για πολύ στην Ιαπωνία. Ενώ σε μας μόνο αμετανόητοι, και ιδίως τίποτε που να μοιάζει με ντροπή η ανάγκη εξαγοράς  ανομημάτων…

*

©Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή
Συμπλήρωμα στις «Ματιές στον Κήπο του Χαϊκού» εκδόσεις Γαβριηλίδης.
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com