Ελένη Νανοπούλου, ‘ 55 τετραγωνικά ενήλικης ζωής’ -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Μην και μη.
Ζέμλια

Ευτυχώς μεγάλωσα
μέσα από καπνισμένους έρωτες
κι έτσι κοιτώ εκτεθειμένη
προς τη θάλασσα

Όταν ήμουν παιδί από τα ντουλάπια της μάνας μου έβγαινε μια μυρωδιά εσπεριδοειδών, με τόση διάρκεια που είχαν πλημμυρίσει οι κάμαρες τα πόμολα τα απλωμένα σεντόνια, ξεγλιστρούσε από τις χαραμάδες και απλωνόταν στα σώματα έβγαινε από τα μάτια μας και μοσχομύριζαν οι νύχτες.
Έβαζα τα ρουθούνια μου βαθιά στα μαλακά ρούχα και εισέπνεα· μέχρι να μουλιάσω. Έτσι γέμισα υγρασία.

Απλωθήκαμε στα σεντόνια, στα πατώματα, σ’ ένα Simca Special βυσσινί του 71 στα χωριά της Μάνης, στο χώμα, στην Καλογριά, νύχτα στη Μονεμβασιά και στο στρατόπεδο της Σπάρτης, κρυφές κοπάνες από την σκοπιά. Πέντε ώρες δρόμο από κολοσούρτη στην πίσω θέση, κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές. Έρχομαι να σε βρω.

Οι υποθέσεις των ερωτευμένων σωμάτων είναι η αθανασία όταν οι νύχτες μυρίζουν εμείς. Το υπεραστικό έγινε κρεβάτι.

Θα βγάλω τα χάδια από τις τσέπες μου και όλα τα ωάρια φιλιών που εγκυμονούν στη γλώσσα μου.

Μουδιάζουν τα δόντια μου.

Ξαφνιάστηκα.

*