Άννα Κυριτσιοπούλου, δύο ποιήματα


ΣΚΙΑ

Στοιχειωμένη αμνημόνευτη μνήμη
κρασί, καπνό και ρόδι
σχοινοβασία στο ελάχιστο που αξίζει
παλεύοντας να αναδυθείς, αναδύεται
εγκλωβισμένη σκιά
εγκλωβίζει αρώματα που εξασθενούν
κρασί, καπνό και ρόδι
ισορροπείς ακόμα στο άνισο
με δίχτυ ασφαλείας τη λήθη
ελπίζοντας να μην χαθείς, χάνονται
κρασί, καπνό και ρόδι
σ’ ακόμα ένα πέλαγο το τέρμα
– εκεί που δεν ανήκεις σ’ αποδέχονται –
η σκιά μαθαίνει να επιπλέει
– αυτοί που σ’ αγαπάνε σ’ απορρίπτουν –.
Χειροκροτήματα τερματισμού
μιας λήξης που δεν έληξε
κι ας κρύβεις στην παλάμη σου
κρασί, καπνό και ρόδι.


ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ

Κρεμάμενα μέλη σε σπάγκο ανοχής
χαμόγελα ραμμένα με ανεξίτηλο συμβιβασμό
κινήσεις προκαθορισμένες στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο του ασφαλούς
Εκεί· στον μονόδρομο της ταύτισης προσμένει αποδοχή –χαμογέλα–
Εσύ· στερεύοντας υπάρξεις βαφτίζεσαι ζωή

Και ποιος, σαν ασυνέπεια του αμετάβλητου λοξοδρομεί;

Πολύχρωμες σκιές σε θέατρο ομοιομορφίας
βουτηγμένες σε χρώματα καταναγκαστικών απολαύσεων.
Ψευδομάρτυρες στο βωμό της στασιμότητας
ορίσαμε δικάσιμο του αυθεντικού.
Εκεί· σε απροσπέλαστο εδώλιο η κολάσιμη αλλαγή –χαμογέλα–
Εσύ· εγκλώβισες πνοές σε προστατευμένη ειρκτή

Και ποιος, σαν κάθαρση κόβει το νήμα που υπηρετεί;

*

©Άννα Κυριτσιοπούλου

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Lille, Dec., 2018