Χριστίνα Μέτσικα, Τριάντα έξη

από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Τι όμορφος που είν’ ο κόσμος
όταν στη σκέψη μου σε φέρνω…
θαρρείς φαρδαίνει ο δρόμος
και η καρδιά ποδήλατο
με χαλασμένο φρένο.

Σκυμμένη πάνω απ’ το πηγάδι
απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ
ψαρεύω λέξεις μπερδεμένες
απ’ τ’ άγρια βάθη μαγεμένες.

Τους ρίχνω νότες να πιαστούνε
μα αυτές δεν κάνουνε να βγούνε
τους τάζω ήλιο και φεγγάρι
μα δε μου κάνουνε τη χάρη.

Ρίχνω ένα φως να τις διακρίνω
πέφτουν η μια πάνω στην άλλη
φοβούνται μην τις ανακρίνω;
ή θέλουν κι άλλο παρακάλι;

Στέκομαι λίγο στο σκοτάδι
κατάμονη και συλλογιέμαι
πως αν δεν πέσω στο πηγάδι
θα στέκω εδώ να τυραννιέμαι.

©Χριστίνα Μέτσικα