Νόπη Χατζηιγνατιάδου, τέσσερα ποιήματα

λHθινος δρόμος

Τις νύχτες θέλω να σύρω
τα πόδια μου γυμνά
επάνω στις μνήμες
το χάδι να νιώσουν
κι ύστερα ας ματώσουν

μα δε θυμάμαι ονόματα
χαμένων ηρώων
και ίσως, καλύτερα έτσι-
άρτια παραμένουν τα μέλη μου

Τις νύχτες θέλω να λεηλατήσω
τις στιγμές που γεννιόμουν
μα δε θυμάμαι χρονολογίες
επετείων, γενεθλίων και εορτών
και ίσως, καλύτερα έτσι-
ακέραιο στέκει το σαρκίο μου
κι η γέννηση στη λήθη

Στο μεταξύ
η γλώσσα μου βουβή
σμιλεύει τον άνεμο κι εμένα
σε υποσυνείδητο δρόμο

Άκου, διαβάτη και μη με λυπάσαι
πατρίδα δεν έχω
πουθενά δεν ανήκω
σώμα αλώβητο κι αρτιμελές
φορώ
σε έναν κόσμο που
φοβάται να γίνει
εκείνο που θέλει να γίνει,

πώς μπορώ, λοιπόν, εγώ να διαφέρω;

Παροδικότητα

Αντιλαμβάνεται την παροδικότητά του
μέσα από την πορεία του σε δρόμους,
σε δρόμους παράλληλους
κάθετους
λίθινους
σε δρόμους γεώδεις

Πολύ περισσότερο αισθάνεται
την παροδικότητα
και τη φθαρτότητα
των δρόμων που περπατά

Σε έναν άλλο τόπο πιο στέρεο

θα ανήκουμε, εικάζει

Αναδημιουργία

Πάλι θα γεννηθούμε

από μια άλλη μήτρα

Από μια άλλη δίοδο θα σεργιανίζουμε τον κόσμο
θηλάζοντας του χρόνου το μεδούλι

Θα πιούμε το αίμα από τις πέτρες που μας πέταξαν
Θα αλληλοφάμε τους άσαρκους καρπούς μας

Τίποτα δε θα μάθουμε κι όλα θα τα γνωρίζουμε, όπως και τώρα
μα θα διαφέρουμε σε σύσταση και σε ύλη

Κι αν τύχει πάλι να μας τρομάζουνε τα φίδια
που κουβαλάμε στα κεφάλια μας
θα αγαπηθούμε, όπως και τώρα, και
τίποτα άλλο

Σαν ξένος

Σαν ξένος με ξένα πρόσωπα
συναναστρέφεσαι
και με το άλλο ξένο το δικό σου

Σαν άλλος ερωτεύτηκες
σαν ένας άλλος αγαπάς

Σαν άλλος, αριθμείς νομίσματα
για τις θηλιές τις ξένες
που στολίζουν τον λαιμό σου

Ξέρεις καλά να κρύβεις τις θηλιές
για κείνα που φοβάσαι σε ξένους δε μιλάς
ούτε για όσα ονειρεύτηκες

Κι αναρωτιέσαι, ποιο κείνο που σε τρώει πιότερο
οι ξένες οι θηλιές, ο φόβος του θανάτου ή
τα σκόρπια χρόνια που μπαγιατεύουνε τη γειτονιά σου
δίχως να γίνεσαι το λεύτερο πουλί που θέλησες – από παιδί – να είσαι

Ώσπου στο επισφαλές ή στ’ άλλο σε σώζει, πάντα, η αγάπη

*

©Νόπη Χατζηιγνατιάδου

φωτο: Στράτος Φουντούλης