Αρχείο 13/04/2017

Ήταν ένας παράξενος άνθρωπος και αυτό δύσκολα κανείς θα το αμφισβητήσει. Από μικρός ήθελε να περιτριγυρίζεται από άλλους, ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως θα συναναστρεφόταν με άτομα που δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα. Όμως κι όταν μεγάλωσε, προτιμούσε να ξοδεύει την ώρα του ακούγοντας ιστορίες που δεν συγκρατούσε, από ανθρώπους που δεν ένιωθε τίποτα για αυτούς, παρά να μένει μόνος με τον Εαυτό του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του»

Αρχείο 12/04/2017

Σάββατο.
Ημερήσιο σχολικό πρόγραμμα: τέταρτη ώρα κενή.
Έμαθα, επιτέλους, να μετράω αντίστροφα.
Τώρα όλα μου φαίνονται ανάποδα.
Ακόμα κι αυτή η παλιά μου ιστορία: σήμερα περπατάει με το καβούκι.
Κουράστηκε να με κυνηγά.
Την άφησα πίσω μου να λαχανιάζει.
Σταμάτησε ως δια μαγείας, όπως πληγή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Σουφλαμίδες»

Αρχείο 11/04/2017

Mπήκα στο βίντεο κλαμπ και είδα πάλι τον Πέτρο πίσω από τον πάγκο, σκυθρωπό, να καπνίζει το τσιγάρο του. Ήταν περασμένες δέκα και ήταν στο μαγαζί από το πρωί καθώς πριν λίγο καιρό τα είχε «σπάσει» με τον συνεταίρο του και είχαν «πέσει» όλα πάνω του. Πόσες ώρες δουλειάς να αντέξει και αυτός ο χριστιανός κάθε μέρα χωρίς να του κοπεί το χαμόγελο… «Δύσκολοι καιροί για την πολυτέλεια υπαλλήλου» μού είχε εκμυστηρευτεί σε μια κουβέντα μας παλαιότερα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Νάκκας, Καναπές μόνο για έναν»

Αρχείο 10/04/2017

Σάββατο του Λαζάρου

κάτι οφείλει να αναστηθεί
να εφεύρουμε την άνοιξη
ίσως γι αυτό γκρεμίστηκαν τόσα σύννεφα έξω απ’ το παράθυρο
κι ένα κουτάβι ξενύχτησε ξέπνοο από μητέρα

η οφειλόμενη

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα»

Αρχείο 10/04/2017

✤

Παιδί ισορροπούσα με τα καλογυαλισμένα σκαρπίνια του παππού και τα δερμάτινα κορδόνια από σκληρό λίπος στις κορφές των δέντρων.

Ο χάρτης έχει ελάχιστα χιλιόμετρα εδώ. Εδώ δεν με ξέρει κανείς. Οι νύχτες είναι στρογγυλές όπως τα πορτοκάλια. Μετρούσα τις φλούδες που έπεφταν στη γη. Θυμάμαι τις πυγολαμπίδες να χοροπηδούν. Χάθηκαν τώρα έγιναν αρχαίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Πορτοκαλένιες στρογγυλές γυναίκες»

Αρχείο 07/04/2017

Σκυμμένη πάνω απ’το βιβλίο
Τα μακριά μαλλιά μου
πίσω να μη μ’ ενοχλούν
Οι άκρες τους σε νιώθουν
καθώς μπαίνεις
στο δωμάτιο
Ορθώνεται η πλάτη μου
Οι τρίχες στα μπράτσα μου τείνουν
προς εσένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φρίντα Χατζή, Θύλακες»

Αρχείο 06/04/2017

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας 

Μεγάλη νυχτερίδα από το φως σου θρέφεται
γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει πριν χορτάσεις
στα ψηλά δώματα βόσκει το μεσημέρι
τους δρόμους καβαλίκεψε το ξανθό κύμα του
Ρίτα Μπούμη Παπά

Πρώτο καρέ
Τρεις δεκαετίες έχωνα δω τον Φάνη. Μονάχα σε κάτι τραγούδια ξεχασμένα μπορώ και τον συναντώ. Ίδια, διαλυμένη καρδιά, ίδια πάθη γιατί ο Φάνης είναι πια ήδη μια ολόκληρη και ανεξάντλητη ζωή. Τέτοια είναι η μοίρα όσων έχουνν για πεπρωμένο τους τα τραγούδια. Καμιά φορά, όταν αθροίζεται ο καιρός και ο Φάνης σβήνει όπως τα σήματα, αρκεί τ΄όνομά του μες στο ποτάμι του δρόμου και τότε  φθάνει από χίλιους δρόμους. Μαζί του ο Μάρκος, η Άννα και ένα σωρό βερολινέζικα κορίτσια πνιγμένα στις ηλιαχτίδες. Η εποχή τους ανήκει στα σύμβολα, τα μάτια τους είναι οι ορυζώνες των φιλμ και οι βοές του κόσμου. Χάνονται στο τέλος της μέρας μαζί με ένα σωρό θαμμένα βινύλια που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μας δίχως ποτέ να πεθαίνουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φανταστικά Τραγούδια και φωτογραφίες»