Αρχείο 02/06/2016 –εκδόσεις Γαβριηλίδης 2016

ΤΑ ΚΟΜΟΔΙΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΝΙΚΟΛΣΟΝ

Άνοιξη του 1828
αποφασίσαμε να αναστηλώσουμε το σπίτι.
Εγώ κρατούσα έναν κουβά με μπλε μπογιά
και με πινέλο έβαφα την μέρα ώσπου νύχτωνε.
Εσύ επισκεύαζες τον ουρανό
και αντικαθιστούσες τα καμένα αστέρια.
Τελικά κάναμε τρία παιδιά
κι έναν ξύλινο κούκλο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (αποσπάσματα)»

Αρχείο 01/06/2016

Άτιτλο

Στη Μήδεια και στη Μαρία

Προτού γεννηθώ, σε μολυβόθωρη σκιά,
χέρια ενώσαμε σ’ ένδειξη συμφωνίας.
Θηλυκό πρόσημο για μερική λευτεριά
και το φόρεμα του φύλου της εντεκνίας.

Κι ήρθε ο καιρός του πολέμου των συμβόλων,
τότε που ξεσπάθωσαν οι διχογνωμίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθηνά Χ. Λαζαρίδου, τέσσερα ποιήματα»

Αρχείο 31/05/2016

Στην πομπή προπορευόταν
το τάγμα κάποιας
μεσσαιωνικής μασκαράτας.
Ακολουθούσε βουβή η ηγεσία,
τα συνδικάτα,
οι ξαφνιασμένοι πρόσκοποι
οι έμποροι των Ιεροσολύμων
και οι αργυραμοιβοί
Ο Χριστός έμπαινε
εκείνη τη νύχτα
στις Βρυξέλλες

Memento Mori είναι το όνομα του καταστήματος επικήδειων τελετών στην πιο αριστοκρατική συνοικία των Βρυξελλών. Εδώ εμπιστεύτηκαν την ταφή τους όλοι οι επιφανείς άνδρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Memento Mori»

Αρχείο 30/05/2016

Ύπαρξη όμορφη, ύπαρξη σκληρή
μια τραγική σκιά συνέχεια στο κατόπι σου
σε μακελεύει βήμα-βήμα, σου κόβει το πρωί
εκεί που πας δηλαδή ν’ αναστηθείς σε νεκροθάβει
σε βάζει δέσμιο μιας πουτάνας αλυσίδας
που σε σέρνει, σε μαρκάρει, όπως καφτό σίδερο τα βόδια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Δημουλάς, Ύπαρξη»

Αρχείο 29/05/2016

Όπου βάσανα και Ελληνόπαιδος

Τοαγόρι ήταν μόνο δέκα χρονώ. «Μη με χτυπάς άλλο», φώναζε. «Μη άλλο. Πονάω». Φώναζε κι έκλαιγε μαζί: «Όχι άλλο». Οι κραυγές δυνάμωναν, ανάκατες με κλάμα. Σε λίγο ακούγονταν μόνο παρατεταμένα , «Ώωωωχ». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Πως άλλαξε η σημασία του ρήματος «παιδεύω»»

Αρχείο 28/05/2016

1
Η Ρώμη το Γενάρη είναι μια πέτρα
που καρδιοχτυπά, το ζωντανό μουσείο
των επισκόπων της και των αυτοκρατόρων.
Για μια στιγμή την κράτησαν στη χούφτα τους,
κι ύστερα πετάχτηκαν στυμμένοι
από την ίδια τους την πέτρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χάρης Γαρουνιάτης, Εξωμοσία στη Ρώμη»

Αρχείο 27/05/2016

Αίνιγμα

Με πνίγει πλέον η θάλασσα των ανθρώπων
Άπατα νερά η μοναξιά ανάμεσά τους
Βδέλες που κολλούν στα χέρια σου
Η απόκοφη βουή τους.
Να κολυμπήσεις πώς;

Σαν τους γνωρίζεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτα Καλογεράκου, Σαν λιγάει ο χρόνος βυθίζεσαι -ποίηση»