Αρχείο 15.12.2015

Η τέχνη που γυρεύει
Με κάθε τρόπο
Να ζωντανέψει
Τη στιγμή του χρόνου

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Αν κανείς με ρωτούσε τούτη τη στιγμή, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ πως το ζήτημα της ενότητας στις τέχνες συνιστά μια κορυφαία αναζήτηση. Αν κανείς μπορούσε τούτη την ώρα να απευθύνει με ευθύτητα ένα ερώτημα, όπως εκείνο που σχετίζεται με την ειλικρίνεια στην τέχνη και την αυθεντική δημιουργία, τότε δίχως δημαγωγικές προθέσεις ή φιλοδοξίες εντυπωσιασμών, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Juliet [2015]»

Αρχείο 14.12.2015

Τα ποιήματα βρίσκονται στο βιβλίο της Anne Carson Glass and God, υπό την ενότητα The Truth about God.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΟΥ

Η θρησκεία μου δε βγάζει νόημα
και δε με βοηθάει
γι’ αυτό την καταδιώκω.

Όταν ανακαλύψουμε
πόσο απλό ήταν
θα μας διαλύσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Anne Carson, πέντε ποιήματα -μετάφραση Χάρης Γαρουνιάτης [2015]»

Αρχείο 13.12.2015

Στο Ήστ Ρίβερ και στο Μπρονξ
τ’ αγόρια τραγουδούσαν, έδειχναν τη μέση τους
με τον τροχό, το λάδι, το πετσί και το σφυρί.
Ενενήντα χιλιάδες μεταλλωρύχοι
βγάζανε το ασήμι από τους βράχους
και τα παιδιά σχεδίαζαν προοπτικές και σκάλες.

Αλλά κανένας δεν κοιμόταν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ωδή στον Γουόλτ Γουίτμαν -μτφρ. Βασίλης Λαλιώτης [2015]»

Αρχείο 12.12.2015

Μπρατσάκια θαλάσσης

Χιλιάδες σιωπές κρύψαν την απόγνωση της
Προσπάθησε να αντισταθεί.
Μυριάδες φωνές σίγησαν το κλάμα της
Προσπάθησε να φωνάξει.
Χέρια, τόσα χέρια να πνίγουν
το λαιμό της Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παύλος Άμβερ, Μόνη Όταν Βρεθείς -ποίηση [2015]»

Αρχείο 11/12/2015

Εκείνη τη μοιραία ημέρα ο ήλιος δεν ανέτειλε. Η σελήνη βιάστηκε να πάρει τη θέση του πίσω από το βουνό, μα γρήγορα το μετάνοιωσε. Ήταν ήδη αργά, και χλωμή τώρα έπρεπε να περπατήσει το χιλιοπατημένο μονοπάτι που οδηγούσε στο απόμακρο, σκοτεινό δάσος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λαζαρίδης, Μισοσβησμένος κύκλος»

Αρχείο 10/12/2015

Η θάλασσα ήταν γαλάζια, ακόμα και στα ρηχά, δεν είχε κύμα, μόνο μια γλυκύτατη φουσκοθαλασσιά, σαν ανάσα σε βαθύ ύπνο.

Η γη είναι γυναίκα που ανασαίνει ανάσκελα. Το κορίτσι ένα παιδί που κοιμάται πάνω της. Σφίγγει τ’ αφτί του στις φλέβες της κι αφουγκράζεται την αλλαγή στο χτύπο τους.

Σήμερα πίσω από τα τζάμια είναι το δάσος και δυνατός άνεμος. Τι εραστής σκυλί αυτός ο άνεμος. Μέσα στο φως που συνοδεύει τον άνεμο, η ιδέα του θανάτου χάνεται. Τα τριαντάφυλλα βρίσκονται μακριά, σ’ εκείνη την άλλη χώρα του Βορρά. Το κορίτσι δεν τ’ αναγνωρίζει. Δεν έχει δει ποτέ της τριαντάφυλλα, που τώρα είναι μαραμένα, ούτε λιβάδια, ούτε τη θάλασσα. Το κορίτσι γίνεται μπάλα. Κυλά στη κοιλιά της γης. Φανερώνεται στο νότο. Το δίκιο μου θα μου μοιάζει. Θα είναι η θάλασσα που δεν κολύμπησα. Τα λιβάδια που δεν περπάτησα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Κέντρωνας»

Αρχείο 8.12.2015

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Οκτώβριος 2015

Εσπέρια

Είκοσι λεπτά μου πήρε να κατεβώ τα σκαλοπάτια του Μοτέλ Εσπέρια. Περνώντας την πόρτα του, τελικά, λιγότερο αποφασισμένα από ό,τι μπήκα, και αφού προηγήθηκαν πανηγύρια και γονυκλισίες, τα χέρια μου τσάκιζαν κάτι αράδες από το τελευταίο σημείωμα. Δεν θα έβαζα τα κλάματα, και το ήξερα, αυτή τη φορά, το πέραν του ποιήματος, έγινε πέραν της οδύνης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαριτίνη Ξύδη, Eνοικιαζόμενα -αποσπάσματα [2015]»