|..εκείνο το ψωμί, παιδεία, ελευθερία που δεν κατορθώθηκε ποτέ…|

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση διαθέτει πια ένα αξιόπιστο πρόσωπο. Η γαλλική προεδρεία απολαμβάνει επιτέλους του κύρους που αποτέλεσε πόθο διακαή και πύρινο. Ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος μονάχος επωμίζεται αγόγγυστα, ολοκληρωτικά το όραμα της Ευρώπης που είναι κοινή, σύσσωμη, συλλογική, με μια συνείδηση απόλυτα καθιερωμένη, σφυρηλατημένη μες στους πολέμους και τις επαναστάσεις. Προς το παρόν αναμετράται με τον δέκτη, τον χωρίζει από την Ειρήνη όρη Ουράλια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Tonique Francais»

Φάρσα
Σε αναγεννησιακό περιβόλι

[Μεγάλο σπίτι με απέραντο περιβόλι. Πρόκειται για μια φάρμα, στέκει στην μέση ενός σύμπαντος, πάει να πει πως είναι το σύνορο ανάμεσα σε δυο κόσμους. Διαθέτει εξώστες και αίθρια και μπαλκόνια προς όλες τις κατευθύνσεις. Η πόρτα του είναι ορθάνοιχτη και βαριά, αναγεννησιακή. Μέσα φέγγουν με το περίγραμμά τους μερικά έπιπλα και έπειτα σκοτάδι. Έξω στην αυλή μεγάλο τραπέζι, κληματίδες, σαν να πρόκειται για το καράβι του θεού Διόνυσου που πλέει κάποτε στα ανοιχτά της αιώνιας Σαντορίνης. Ο ίσκιος πέφτει βαρύς. Στην μια πλευρά δυο γυναίκες. Μέσης ηλικίας, καλοντυμένες, με ροδαλές παρειές και κομψές, υφασμάτινες βεντάλιες σε ανοιξιάτικα χρώματα. Η Λίλι και η Χαρτ, γελούν και κάπου κάπου κλαίνε μα αυτό δεν είναι της παρούσης. Στην άλλη πλευρά οι κύριοι των κυριών, ο Χανς και ο Στεφάν, με πούρα και λυμένους λαιμοδέτες, ζάμπλουτοι ως θανάτου. Σε κάθε πλευρά και στις δύο κατευθύνσεις εκείνης της τραπεζαρίας η κυρία Φιλίπ, Γαλλίδα ως τα μύχια της καρδιάς της και ο κύριος Φιλίπ, με νησιώτικη περιβολή, πολύ σπορ για απογευματινό ελαφρύ στην βεράντα, μα ας είναι. Τι θα ήταν η ζωή μας δίχως κάτι το παράταιρο; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Γκάρμπο, παύσατε πυρ!»

Μικρό Θεατρικό
Εις μνήμην
Αλέκου Φασιανού

[σκηνικό δρόμου κάπου στην πόλη. Μια κορδέλα σαν αυτές που χρησιμοποιεί η σήμανση για να περιφράξει τον τόπο του εγκλήματος διαγράφει την σκηνογραφία. Το πλήθος των φροντιστών παραμένει συγκεντρωμένο πίσω από την κεντρική κάμερα. Ένας άνδρας με ψαρά μαλλιά δίνει εντολές σε κάτι δικούς του. Αυτοί τρέχουν και σαν να γνωρίζουν από τα πριν τι ήταν εκείνο που τους ζητήθηκε, εκτελούν σημαντικές, λεπτομερείς εργασίες. Ο πιο μικρός ηλικιακά από τους φροντιστές πετάγεται με την κινηματογραφική του κλακέτα, ένας άγγελος με στακάτο τίναγμα, ένας με μάγια χορευτή μες σε δύσκολες συγκυρίες. «Τελευταία σκηνή, σιωπή παρακαλώ!» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το ζήτημα της ελευθερίας»

Πρωτοχρονιάτικο εργάκι

[Εσωτερικού γραφείου. Πρόκειται για εκείνα τα απρόσωπα με τα νέον φώτα, τις ψευδοροφές, τα γραφεία μαργαρίτες με τα διαχωριστικά, το κουβούκλιο του φύλακα, πιο πέρα το σκοτάδι. Μια αδειανή σάλα, γεμάτη περιττή επισημότητα. Στο βάθος κάποιος εργάζεται. Το όνομά του είναι Λιούι, εκτελεί διεκπεραιωτικές εργασίες και σε λίγο θα φύγει. Έχει κανονίσει, είναι βράδυ Πρωτοχρονιάς και κάθε τόσο το πρόσωπό του φωτίζει η επαναλαμβανόμενη δέσμη από ένα μικρό, κάτωχρο, πλαστικό δεντράκι που συνοψίζει όλο και όλο αυτό που ονομάσαμε γιορτές. Ακούγονται βήματα, ο Λιούις κοιτάζει, ο φύλακας έχει σχολάσει.]

Λιούις: Είναι κανείς; [τινάζεται από την θέση του, προλαβαίνει μονάχα να πει το όνομά της], Τζούλια; Εσύ; Πώς βρέθηκες εδώ; [περνά μια σκιά, δεν αποκρίνεται. Μια γυναικεία φιγούρα.] Τζούλια, νομίζω πως μου κάνεις πλάκα. Επειδή, επειδή σου είπα ότι δεν σε αγαπώ και πως όλο και όλο σημαίνει λίγο ξέγνοιαστο χρόνο, έτσι δεν είναι; Είναι άδικο να μην μου μιλάς, μην με αγνοείς Τζούλια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Εορταστικό Γεύμα»

Η σκηνή
του τέλους

(Αίθουσα μουσείου, κάτι σαν αίθριο με φυτά και τζαμωτά, που φιλτράρουν το φως. Συνθήκες ιδρυματικές με γωνιές νεοκλασικού γούστου. Δυο καθώς πρέπει κύριοι έρχονται από το βάθος του δρόμου. Συζητούν παθιασμένα, είναι καλοντυμένοι και έχουν φροντισμένα κοστούμια σε εγγλέζικο κόψιμο. Όταν πλησιάζουν τους ακούμε που μιλάνε και ποζάρουν συζητώντας, κοιτώντας ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον σε ύφος και φινέτσα. Τριγύρω πετούν μερικά πουλιά, κάθε τόσο. Οι κύριοι θα αποκαλούνται κύριος Ντουάιτ, (εφεξής Ντουάιτ) και στην απέναντι γωνιά του ρινγκ ο κύριος Έλβις (εφεξής Έλβις)

Έλβις: [ανάβει το πούρο του] Κοστίζουν μια περιουσία. Μα δεν τα τσιγκουνεύομαι. Είναι τυλιγμένα στο χέρι, καίγονται αργά. Αλήθεια θες ένα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο τόκος»