…αντί να απαριθμεί
Λεπτομέρειες,
Θα πλάσει όγκους…
Β. Γουλφ

‘Εργο σαν άστρο
που παίχτηκε σ΄ άλλες πολιτείες

[Κλειστό δωμάτιο με πράγματα αξίας και ίσως μιας άλλης εποχής. Βαριά γραφεία, φωτιστικά δαπέδου σε μορφή κύκνου, κορνίζες και βραβεία μιας μαθητείας πολύ μακρινής πια. Ταφτάδες, κουρτίνες κίτρινες με δαντέλες και κρεμασμένα κουδουνάκια. Η διαφάνεια του κόσμου καραδοκεί πίσω από το παράθυρο, καραδοκεί ζωγραφισμένη με φωνές παιδιών που παίζουν και μεγαλώνουν άθελά τους, με γυρολόγους, πορτοφολάδες, πλανόδιους μανάβηδες και έναν σωρό ειδικότητες κρυμμένες χρόνια τώρα στο πηγάδι αυτής εδώ της ζωής. Στο δωμάτιο βρίσκονται δυο άντρες. Μια ανάκριση βρίσκεται σε εξέλιξη και κάποιος οφείλει μερικές απαντήσεις για έναν μυστηριώδη φόνο, με πολύ προφανή κίνητρα. Μα η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις  και νύχτες πολύτιμες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: «Φαίδρα, ποιος στέλνει τις ψυχές Στον παράδεισο, Ποιος;»»

✤

…είπαν για αυτούς
Οι φυλλάδες της
Μιας δεκάρας…

Από την σειρά,
«Τα Ιερά Σκετς»

[Παλιό, θρυλικό μέγαρο με τσιμεντένια πρόσοψη σπαρμένη γύψινες φιγούρες και προσωπεία. Πρώτο πλάνο μες στον φριχτό, μολυβένιο χειμώνα με ελάχιστες φιγούρες περαστικών που αναδεικνύουν με την αντίθεση του όγκου τους, το ακαταμάχητο κτίσμα. Η σκηνή εναλλάσσεται από το φθαρμένο εσωτερικό. Πανομοιότυπα γραφεία με βεραμάν τοίχους και σκασμένες σοφάδες.

Δεν γνωρίζω γιατί μα όταν θέλω να θυμάμαι κάνω τα πράγματα πρασινωπά και έτσι γεννιέται αυτή η φωτογραφία που τρέμει μες στ΄όνειρό μου.

Σε κάθε δωμάτιο μια τετράδα γραφεία, τοποθετημένα περιμετρικά. Στο πιο ψηλό σημείο το αδέκαστο μέτρημα του χρόνου, πάει να πει το ρολόι της καπνοβιομηχανίας που σε μια κρίση δωρεάς τοποθέτησε η εταιρία σε όλα ανεξαιρέτως τα διαμερίσματα αυτού του σκοτεινού οικοδομήματος. Φαντάζει ειρωνικό και άλλωστε το θέατρο περιφρονεί παρόμοιες διαπιστώσεις, ωστόσο το κτίριο φτιάχτηκε πριν από μερικές δεκαετίες για να στεγάσει τις πολιτιστικές υπηρεσίες του έθνους. Μάταια, όλα μάταια, τα μυδραλιοβόλα στιγμάτισαν το πέρασμά του μες στις δεκαετίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Λαβίδες Μότλεϋ»

[…Χίλιοι Ελπήνορες έπεσαν
γύρω απ’ το πτώμα του Πάτροκλου.
Χίλιοι Ελπήνορες χάθηκαν
για το άχραντο σώμα
του Μεγάλου Νεκρού…]
Στέλιος Λύτρας, «Ελπήνωρ»

Με αλλαγή χρωμάτων στην σκηνή
Και ήθος αττικό

(Εσωτερικό ημιυπόγειου διαμερίσματος στο κέντρο της πόλης. Απ΄έξω ένα παλιό φανάρι, μια στοίβα από σπασμένα παιχνίδια, ένα παλιό στρώμα της θαλάσσης και περαστικοί κατά κύματα, φορτωμένοι τις σκέψεις τους, κυνηγώντας εκείνο το ραντεβού του απογεύματος που τόσο καιρό περίμεναν. Στην άλλη πλευρά του παραθύρου εκείνου του ημιυπόγειου δυο νέοι, κοντά είκοσι χρονών, κάπως νυσταλέοι από την ζέστη με πρόσωπα νωθρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Στεφανηφόροι»

 
Θέατρο της Μαρτυρίας
Κάτω από τον ουρανό της
Μπρέσια

(Εσωτερικό σοφίτας κάπου στην Μπρέσια. Θα μου πείτε γιατί ο άτυχος πιερότος της ιστορίας μας, να ζει σε μια μελαγχολική, σε μια τέτοια ιταλική πολιτεία. Ωστόσο, πρέπει κανείς να συλλογιστεί πως πόλεις σαν αυτήν, κατακτώνται χιλιάδες φορές μες στην σύντομη ιστορία του κόσμου και έτσι μετρούν αναρίθμητες πληγές. Ταιριάζουν σε κάθε ύφος και βιογραφία έτσι όπως καταστρέφονται και πάλι αναγεννιούνται. Ο πιερότος, ονόματι Τζουζέπε κατοικεί την μικρή σοφίτα του, ικανοποιημένος με όσα ο πενιχρός μισθός του επιτρέπει να ονειρεύεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο Τζουζέπε Ρεάλτο σώζει ένα κομμάτι φεγγαριού»