Απόψε θ’ ανταποκριθώ στις απαιτήσεις τούτης της στήλης, στο κάλεσμα του βιολιστή που παίρνει φωτιά για την χάρη του αγίου καταμεσής ενός μήνα αυτοκρατορικού. Θ΄ ανταποκριθώ με φόντο αρκαδικό στην φωτιά του μεσημεριού που κατατρώει τον σχίνο, στις έρημες λεωφόρους, -πού πήγαν όλοι και εσύ αδερφέ μου, κάτω απ’ τις συστάδες τι να προσμένεις με κομμένη την ανάσα-, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μονότονα Αγριοπούλια»

[αναδημοσίευση από το περιοδικό “Πάλκο”, τεύχος τρίτο, εξαμηνιαίος απολογισμός, επιθεώρηση τέχνης, πλάι στα κορίτσια των είκοσι δολαρίων, όταν τελειώσετε την ανάγνωσή σας τα κορίτσια μας θα σας φροντίσουν, εξωφρενικά ντεκολτέ λευκή, λευκότατη οδοντοστοιχία, το ένα κουμπί ανοιχτό παρακαλώ, η μέση σας, ακόμη περισσότερο, ισολογισμοί, υποτροφίες, προκηρύξεις, το μέλλον του θεάτρου στον νέο αιώνα, ο θεός να μας φυλά, ετούτη η εποχή έγινε κιόλας μνημειώδης, η διαφήμιση κέρδισε, κέρδισε, κέρδισε.Ακολουθεί τ΄απόσπασμα ή ότ,τι επέζησε από εκείνη την δημοσίευση.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αναδημοσιεύσεις επαρχιακών εντύπων»

[…Αργά την νύχτα
άμα πιστέψαμε πως τούτο το
πανηγύρι τέλειωσε και πάει
φάνηκαν τα όργανα
μέσα από τις ρεματιές,
φορούσαν ρίγανη και ανεμώνες,
φαίος ήταν ο κόσμος τους
στροφή των τραγουδιών…]

Το πιο σπάνιο είδος θηλαστικού απαντάται στην ποίηση

Ποιος είπε το δάκρυ θαλασσί. Ποιος είδε αντρειωμένους να στήνουν τον χορό μες στην πολλή νύχτα. Ποιος είπε ο φονιάς, ποιος είδε το μαύρο σου καράβι, ποιος χάθηκε στα σταυροδρόμια για πάντα εκτρέφοντας μικρές, λαμπρές αθανασίες με σώματα των κοριτσιών, θελκτικά, ποιος.

Μα ο ποιητής, ακούστηκε μια φωνή απ΄το βάθος του αμφιθέατρου. Επρόκειτο για κάποιον άγνωστο, για κάποιον επισκέπτη, από αυτούς που ταξιδεύουν στο Ντένβερ, που το εγκαταλείπουν, που πεθαίνουν στο Ντένβερ απαλά σαν φύλλα. Την φωνή του την είχαμε ξανακούσει, την όψη του δεν θα λησμονούσαμε ποτέ, τέτοια που είναι, πλάσματος προκατακλυσμιαίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Elephant»

Οι ξεναγοί σταματούν με τα λάβαρά τους έξω απ΄την κλειστή πόρτα. Το πλήθος που τους ακολουθεί ακούει με προσοχή όσες απ΄τις λέξεις γλιτώνουν τον χαμό του ανέμου. Αυτό το πλήθος που παραμένει τόσο ανυποψίαστο για τους φαύνους και τις νύμφες που γεννιούνται κάθε νύχτα στην πόρτα του ποιητή, αυτός ο ξέφρενος κόσμος που συνωστίζεται και φωτογραφίζεται και αναχωρεί και κάπου φθάνει ποτέ δεν θα πονέσει όσο ο ποιητής. Και ίσως να μην νιώσει την οδύνη μιας ζωής που καίγεται σε είκοσι πέντε μονάχα χτύπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa»