Aρχείο 28.4.2015

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»

Aρχείο 15.4.2015

Η Κασσάνδρα ήταν χρησμός, όμως ποτέ μα ποτέ

Αργά τη νύχτα, όταν ο θεός έχει πια πεθάνει, μια άλλη λιτανεία λαμβάνει χώρα. Άνθρωποι όλων των ειδών, πόρνες, έμποροι, επαίτες, κατάδικοι που διεσώθησαν την τελευταία στιγμή, ποιητές. Διαβαίνουν τους δρόμους αμίλητοι. Εμπρός βαδίζουν τα παιδιά μ΄αγκαλιές από φτερά παγωνιών που λεν τραγούδια για την εποχή της συγκομιδής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η προστάτιδα των ποιητών [2015]»

Αρχείο 31.3.2015

Ζητά στο φουλ τα αιρ κοντίσιον
τα μηχανήματα του ήχου.
Αναζητά μεθυσμένη έναν άνεμο στις βεράντες
να την πάρει για πάντα στην Ταυρίδα
Γ. Χρονάς

Έχει ζωγραφισμένο ένα παλιό στόμα παλιάτσου. Ένα μεγάλο, τολμηρό φεγγάρι σαν χαρακιά απ΄άκρη σ΄άκρη του κόσμου. Ανάμεσα στα τόσα παλιά πράγματα που ακονίζονται το ένα με τ΄άλλο, ανάμεσα σε σένα και σ΄εμένα, τις φωτιές και τα χειροκροτήματα κοιμάται ο νεαρός διασκεδαστής. Έχει στεριώσει τα ψηλά δοκάρια που χρησιμεύουν για ν΄ανάβει κάθε βράδυ σαν θαύμα εμπρός στα μάτια μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το κοπερτί, Πλάτωνος [2015]»

Αρχείο 17/03/2015

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης»

Αρχείο 3.3.2015

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Αρχείο 03/02/2015

“Ο ήρωας χαμένος ολότελα, τρέχει γρήγορα προς τα΄κει που δεν έχει φθάσει ακόμα η πόλη. Η ζωή του χύνεται στους ανέμους, με το κατάμαυρο παλτό της, τα γρήγορα βήματα της επιβίωσης.“

Ένα παράξενο διήγημα, απ΄εκείνα τα σπάνια μιας τυχαίας δημοσίευσης μιλούσε για πόλεις τέρατα. Ο ήρωας είναι γέννημα θρέμμα της πόλης. Ολόκληρη η ζωή του είναι απ΄το ίδιο υλικό. Μιλούμε για πέτρα, χάλυβα και πλαστικό. Πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα εκείνοι οι πυλώνες που στηρίζουν τους μοντέρνους ανεμοδείκτες των εταιρειών πετρελαίου. Οι μεγάλοι επόπτες της πόλης κοιτούν προς όλες τις κατευθύνσεις.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια»

Αρχείο 6.1.2015

Η γυναίκα που περνά
Στη σφαίρα του μύθου
Θεόφιλος Γκωτιέ

Η Φρίντα κράτησε καλά κρυμμένο το μυστικό της. Αυτές οι σπουδαίες, μεξικανικές φορεσιές διέσωσαν ακέραια τη θηλυκότητά της. Ολόκληρη η ιστορία του Μεξικού καρφιτσωμένη στα μαλλιά της και ένα γαλάζιο σπίτι γεμάτο απ΄τα γραφικά ειδώλια των Αζτέκων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια [2015]»

Αρχείο 23.12.2014

Τσέζαρε

Δεν πρόκειται για την έμφυτη μελαγχολία του. Αυτή είναι μόνον η συνέπεια ενός πορτραίτου, η φυσική ακτινοβολία που δεν διαψεύδεται και δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Τσέζαρε Παβέζε δεν γοητεύει απόψε για τη βιωματική του γραφή, τα οδοιπορικά στην Ιταλία της βιομηχανίας, τις σκληρές συνθήκες, την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης που γίνεται θρησκεία. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε εδώ και χρόνια αποσαφηνίσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα, κρατώντας για πάντα τον ειδικό, ψυχολογικό σφυγμό της στην ησυχία της Όστια.

Αυτή όμως η ρεαλιστική εξομολόγηση είναι δευτερευούσης σημασίας για τον Ιταλό που απελπίζεται, φτιαγμένος για μια άλλη εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι ορόσημα μοιάζουν με τ΄απόφωνα των ορεινών, οδικών δικτύων, όταν επαναφέρουν μες στην ξαφνική ησυχία τ΄απόφωνα μιας αδάμαστης και σαν όλα τα απόλυτα, ωραίας και φυσικής ιστορίας. Ο Τσέζαρε ανήκει σ΄αυτά όταν ονειρεύεται μυστικά, πίσω από φαινομενικά, βροχερές ιστορίες, αισθανόμενος ολόκληρη τη ζωή μέσα του, την ακέραιη ομορφιά ενός αινίγματος.

Απόψε που συναντώ ξανά τον Τσέζαρε να λάμπει σαν την αρχαία ομορφιά της Ρώμης, της Αθήνας, της Καρχηδόνας, όσων πραγμάτων μυθικών διατηρούν ακέραιο το σφυγμό τους, απόψε που επιβεβαιώνονται και πάλι τ΄αναρίθμητα στρώματα της ανθρωπιάς που σημαίνει η γραφή, διαβάζω δυνατά εκείνο το ποίημα. Και όλα όσα διασώθηκαν απ΄τα μάτια του, υποθέσεις από πριν χαμένες αναβιώνουν σ΄ένα καθεστώς απελπισίας που γυρεύει τη μορφή του. Για όλα αυτά και ακόμη για έναν ρυθμό φυσικό, για την υποβλητικότητα και το δέος που κρύβει η ίδια η ζωή και τα μυστήριά της,

ο θάνατος θα΄ρθει και θα΄χει τα μάτια σου,

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

*

©Απόστολος Θηβαίος