Κώστας Αρκουδέας, Η νόσος της αδράνειας και άλλες ιστορίες, εκδόσεις Καστανιώτη

Κάθε φορά που θέλω να μιλήσω για κάποιο βιβλίο βρίσκομαι αντιμέτωπος με το ίδιο πρόβλημα. Όντας και στο διάβασμα, όπως και στο φαγητό, λαίμαργος, το καταπίνω γρήγορα, έτσι που μου είναι αδύνατο να περιγράψω τα συστατικά του ή την τεχνική της δημιουργίας του, αλλά καταφέρνω, κι όχι με ιδιαίτερη επιτυχία πάντα, να ανακαλέσω τα συναισθήματα  που μου προκάλεσε την ώρα της βρώσης. Έτσι και με την Νόσο της αδράνειας του Κώστα Αρκουδέα. Το διάβασα με την λαιμαργία που έφαγα και τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα εδέσματα, έτσι που κόντεψαν πνιγώ από τον καταιγισμό των λέξεων, των χρωμάτων και των αρωμάτων που με κυρίευσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Αρκουδέας, Η νόσος της αδράνειας και άλλες ιστορίες ―από τον Δημήτρη Σινάκο»

Αύγουστος Κορτώ, Σκυλίσια Ψυχή. Εκδόσεις Πατάκη 2018.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σκυλίσια Ψυχή του Αύγουστου Κορτώ ―από την Μαρία Ιωαννίδου»

Νοσταλγία και επιθυμία του «ανήκειν»

Από την ©Πατρίσια Κόκκορη
Από τα 45 ποιήματα της δίγλωσσης ποιητικής συλλογής του Μιχάλη Πιερή AUSTRALIA: και άλλα ποιήματα (1978-2004), τα 22 ποιήματα του πρώτου μέρους (τά τῆς Αὐστραλίας, 1978-1980, 1990, 1992, 2010) αντικατοπτρίζουν την εμπειρία ενός ευαίσθητου ταξιδιώτη και εγγράμματου «μετανάστη».[1] Ενώ η ποίησή του μοιάζει να εστιάζει αποκλειστικά στην ιδιωτική ζωή, σε μια δεύτερη ανάγνωση βλέπουμε ότι συγχρόνως οι αφηγήσεις παραπέμπουν και σε συλλογικά βιώματα των ξενιτεμένων Ελλήνων. Παρότι μέσα από τις περσόνες του ο ποιητής συνήθως αυτοβιογραφείται, η αίσθηση του ξεριζωμού, οι τραυματικές αλλά και οι εξιδανικευμένες μνήμες από την πατρίδα και η ανεκπλήρωτη επιθυμία του «ανήκειν» συμπτύσσονται σε μνείες, αναφορές-θραύσματα, με αφηγηματική παραστατικότητα και με πυκνώσεις που παραπέμπουν στην ιδιότητά του τού μελετητή του Καβάφη. Έτσι, ο μελαγχολικός τόνος δηλώνει υπαινικτικά επίπονα συναισθήματα που σχετίζονται με τα θεματικά μοτίβα τα οποία απεικονίζουν όψεις της οικουμενικής εμπειρίας της μετανάστευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τα «ποιήματα της Αυστραλίας» του Μιχάλη Πιερή»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδός Άνω Κάτω, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2021, σ. 142

«Άνω κάτω οι δρόμοι μας και ας τους ονειρευόμαστε ίσιους και καλοστρωμένους»

Στο βιβλίο αυτό με τον τίτλο Οδός ΑΝΩ ΚΑΤΩ η Ζωή Κατσιαμπούρα συναρμόζει σαράντα «ιστορίες», όπως η ίδια  τις ονομάζει, με κοινή πρώτη ύλη τα καθημερινά κι ανθρώπινα. Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο που μας παραδίδει η συγγραφέας μετά τις Ιστορίες της Μανιάς και το Μαθαίνεται η ζωή;.

Μικρής φόρμας αφηγηματικά κείμενα ξεκινούν συνήθως ανάλαφρα, περιγραφικά, διαδραματίζονται σε τόπους γνώριμους – από τη Τζια, τα μέρη της Λέσβου ή την Καστοριά και φθάνουν μέχρι της Αθήνας τις γειτονιές, τα «στενορύμια» της Θεσσαλονίκης, τα κατεχόμενα της Κύπρου ή τη μακρινή μας γαλλική Σαρτρ και την καιόμενη NotreDame. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα. Οδός Άνω Κάτω ―από την Χρύσα Ευστ. Αλεξοπούλου»

Γωγώ Πονηράκου, Έξζιτ, εκδόσεις (poema..), Κορώνη Μεσσηνίας 2021

Υπαινικτική  απόδραση
«Τις πιο οριστικές αλήθειες / τις μοιράζομαι με ξένους, / γιατί / ευθύβολα μάτια και / θαρρετά αυτιά / Μετά μετανιώνω, / έγιναν αμέσως / δικοί μου / – Σαν / τους φόβους – / Αλλά, / για λίγο, / όσο έμοιαζαν ερευνητές, / που παρατηρούν / το άγνωστο πλάσμα, / μπόρεσα να πω / το ακριβές που είχα στο μυαλό μου / και να το φτύσω / στο κέντρο της παλάμης / σαν μπουκιά που μου / κάθησε / στον λαιμό.»

Η Γωγώ Πονηράκου εμφανίζεται με την πρώτη της ποιητική συλλογή, με τον ιδιαίτερο αγγλόφωνο τίτλο Έξζιτ, που σε ελληνική μετάφραση σηματοδοτεί την έξοδο. Και είναι αλήθεια, πως η ανάγνωση της ποίησης της Πονηράκου οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα αναπόδραστο τέλος που εμφορείται, ωστόσο, από τον πόθο του ποιητικού υποκειμένου, να αναγεννηθεί, ως φοίνικας από τις στάχτες του. […] «Τη μαγιάτικη μέρα που/ ξαναγεννήθηκα κανείς σας δεν αγκάλιασε/το νέο πλάσμα, από εξαιρετική άγνοια,/βολική θαλπωρή και μαραμένη υποκρισία./Εμείς παρόντες γιορτάσαμε τη γέννησή μου/με λίγα τσιγάρα, καφέ και κινέζικο φαγητό…», Υπερεαλιστική αφήγηση, αντίστοιχες εικόνες και ζωηρές περιγραφές ντύνουν φωτογραφικά σχεδόν τους στίχους της ποιήτριας, καθώς η υπαρξιακή αναζήτηση εισβάλει στις κοινωνικές νόρμες και στηλιτεύει το αστικό τοπίο και την γκρίζα ακαμψία των κατοίκων του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γωγώ Πονηράκου, Έξζιτ ―Από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»