Του έδωσα το προτελευταίο τσιγάρο. Προχωρούσαμε απ’ το πρωί μέσα στον χιονιά. Εκείνος είχε την κόρη του στην πλάτη. Κάθε λίγο γύριζε, την  ρώταγε  κρυώνεις πολύ; Η μικρή έγνεφε ναι. Τότε έσφιγγε όσο μπορούσε την κουβέρτα γύρω της και γρηγόρευε το βήμα του. Πίσω μας ακούγονταν εκρήξεις, ευτυχώς ήταν μακριά για την ώρα. Έριχνε ένα βλέμμα προς τα σύννεφα του καπνού, ψέλλιζε μια  προσευχή , συνέχιζε.

-Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα;

-Μέχρι τη νύχτα θα περπατάμε. Μετά θα μας περιμένουν τα  φορτηγά. Κάνε το κουμάντο σου να σταματήσεις κάπου, να ταΐσεις το παιδί, δεν θ’ αντέξει μέσα στο κρύο.

-Εσύ  είσαι μόνη σου;

– Η αδερφή μου θα περιμένει στα σύνορα  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το άσπρο»

Μάριος Χάκκας (1931 – 5 Ιουλίου 1972)

Τώρα που έκανα τα πνευμόνια μου μαύρα καπνίζοντας παλιοτσίγαρα το ’να πάνω στο άλλο. Mε την ίδια φωτιά, τη νεανική, πήγα κρεσέντο. Tώρα που ωρίμασα μαζί με το νεφρό μου που έσκασε καρπούζι στον ήλιο. Tώρα που το είδα χωρίς καμιά φρίκη ν’ ανοίγει τριαντάφυλλο, ούτε αίμα ούτε τίποτε, μόνο τρακ και φάνηκε ζαχαρωμένη ντομάτα. Kοβαλτιώθηκα, μπούχτισα, τσουρουφλίστηκα ολόκληρος. Mόλις τώρα φτάνω των δασκάλων την κόλαση. Όχι εξωτερικά, λέγοντας Pίλκε και Mπέκετ, μιμούμενος φράσεις τους, όχι. Ξεκινώντας από τη δική μου ζωή, λαχαίνω τις σκέψεις μου μες στα γραφτά τους κι αυτή ας πούμε η σύμπτωση με κάνει να χαίρομαι και να σκυλιάζω ταυτόχρονα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάριος Χάκκας, «ό,τι γράψατε σεις σ’ ένα βιβλίο εγώ θα το περάσω σε μια μόνο σελίδα, σε μια μόνο φράση»»

Αυτός που ήταν έξω από το φορτηγό, ψου ψου ψου με τον οδηγό, και συμπλήρωνε τα έγγραφα του δρομολογίου ήταν κάτι σαν υπεύθυνος. Φαινόταν, που φορούσε πουκάμισο και τζιν παντελόνι. Και μάλιστα το πουκάμισο μέσα από το παντελόνι. Λεγόταν Τζορτζ. Όχι πως κατείχε κάποια ιδιαίτερη θέση στην εταιρεία βέβαια⸱ απλά δούλευε χρόνια σαν εργάτης και με το συγκαταβατικό του πρόσωπο και το πέρας των χρόνων, τον έκαναν επιβλέποντα σε δυο τρεις αποθήκες. Η εταιρεία ειδικευόταν στην επεξεργασία και γενική εμπορία καπνού.

Όταν τελείωσε με τα χαρτιά ο Τζορτζ προχώρησε στο πίσω μέρος και από τις ανοιχτές πόρτες του φορτηγού-κοντέινερ κοίταξε στο βάθος, σαν χειρούργος που επιθεωρεί τα ανοιχτά σπλάχνα κάποιου ασθενούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Κούρτης, Αγγελίες για επικίνδυνα επαγγέλματα»

στον Α. Ι.

είχα πιει τόσο που… όχι! ακόμη κι αν δεν είχα πιει τόσο που… όχι! ξανά… ακόμη κι αν δεν είχα πιει θα μου ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω σοβαρά μια εξομολόγηση ανάγκης που ξεκινάει με το: είναι τι έχει ο καθένας μέσα του

τι έχει ο καθένας μέσα του; εκείνο που του φυτεύτηκε κάποτε από τους έξω του και που εξακολουθεί να υπάρχει σε συνάρτηση πάντα με τα έξω του, δηλαδή τους άλλους, τους τρόπους τους, τα γεγονότα που τον αφορούν άμεσα και όσα τον αφορούν έμμεσα, χωρίς να ξεχνάμε τη δική του στάση η οποία έχει ρίζες στο παρελθόν που τον συγκρότησε κι εκείνο που τον επηρεάζει τώρα και που κι εκείνος επηρεάζει αφού, οχι αφού, αν, ναι! αν, αν δεχόμαστε την αρχή (ή αιτιότητα;) της αλληλεπίδρασης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, το όλον του πολύτιμου ελάχιστου ―ένα μπουκέτο κυκλάμινα το ευχαριστώ―»

Διαδραστικό διήγημα

Το 1956 γεννήθηκαν, ανάμεσα σε άλλες και άλλους: η ηθοποιός Μπο Ντέρεκ, ο επικίνδυνος ποδοσφαιριστής Άντονι Γκοϊκοετξέα, η τραγουδίστρια Ισαμπέλ Παντόχα, ο καλός μουσικός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο τρομοκράτης (;) και μέχρι θανάτου απεργός πείνας Φράνσις Χιουζ, η πορνοστάρ Ντεζιρέ Χότκαμ, ο ζωγράφος Σονεχίρο Μαρουό, ο συγγραφέας και κάτι ψιλά Μισέλ Ουελμπέκ, ο ηθοποιός Μίκι Ρουρκ, η αρχιτεκτόνισσα Καζούο Σετζίμα, ο πορνοστάρ Μαξ Χάρντκορ, ο εξαπατατιστής Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο δρομέας και κάτι ψιλά Σεμπάστιαν Κόου, η γλύπτρια Κορνέλια Πάρκερ, η πορνοστάρ Κουμίσα Αμάντο, ο πολιτικός Κάλεντ Μασάντ, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Γεννήθηκαν το 1956»