Αρχείο 14/08/2015

Αγαπημένε μου και Οικουμενικέ μου Πατριάρχη,
Mιλώντας από χώρο σχίσματος, βρέθηκα σ΄ένα Σεπτέμβριο του Βυζαντίου, όλο μετάξια – λαιμός, καρπός και με δυο ψάρια των δακρύων για ενώτια, διατελώ αχάιδευτο μετάξι αδρόθαμπης λαμπράδας: για τη σημερινή δοκιμασία φόρεσα δύο είδη έναστρων ουρανών – τις δυο ζωές μου. Η εύνοιά σας με μετέθεσε πέραν ακριτικών περιοχών ή δικαιοδοσίας, γυναίκα ισχυρής εμπιστοσύνης και βαθύτατου λυγίσματος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Βυζαντινό [επιστολή Έβδομη]»

Αρχείο 10.8.2015

Το τελευταιο μελος αυτης της πολυχρωμης τριαδας  αποτελουσε ο παπαδάσκαλος διευθυντής και συζυγος της κυριας Ιουλιας. Το ονομα του ηταν Μόσχος το οποιο σημαινει, κατά μια υπεραπλουστευτικη ωστοσο εννοια, το μοσχαρι. Παπαδάσκαλος είναι εκεινος που τελειωσε καποια ιερατική σχολη της πυρκαγιας στη δεκαετια του ’50 χωρις καμια παιδαγωγικη υποδομη. Παπαδάσκαλος είναι εκεινος που διοριστηκε ως ιερεας τοσο ως εφημεριος σε ναο, οσο και ως εκπαιδευτικος σε σχολειο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Έχω μια αδελφή -2 [2015]»

Αρχείο 7.8.2015

Παραμύθι εθνικό, σε πράξη αιώνια

Οι τρεις νεότερες απ΄τις κόρες του μικρού οικισμού φρόντισαν μ΄επιμέλεια τα διαδικαστικά. Το πήλινο δοχείο, τ΄αγαπημένα εκείνα αντικείμενα που εμπιστεύεται κανείς μονάχα στην απεραντοσύνη μιας τέτοιας νύχτας, το λεπτό, κόκκινο ύφασμα. Έπειτα τριγυρνώντας τους πέτρινους, αυτοσχέδιους δρόμους έφθασαν σε κάθε σπίτι. Συνέλεξαν το κλειδί, το μήλο, το δαχτυλίδι, μικρά, χάλκινα απ΄τον καιρό της Ηγησούς. Το επόμενο πρωινό φάνηκαν έξω απ΄τα σπίτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο πόνος του Κλήδονα [2015]»

Αρχείο 3.8.2015

Στα μέσα Μαρτίου του σχολικού έτους 1981-’82 ο Δάσκαλος του πρώτου τμήματος της έκτης τάξης του Δημοτικού εκείνου Σχολείου άγιος κύριος Γεωργιος Δομνηνός διαγνώστηκε με φλεγμονή του λάρυγγα, την οποία προκάλεσε η σκόνη της κιμωλίας σε συνδυασμό με τις πολύωρες παραδόσεις. Ο Ω-Ρι-Λά ιατρός του τού συνέστησε αφωνία για τουλάχιστον δύο εβδομάδες και ταυτόχρονη απουσία από το εκπαιδευτικό έργο, ώστε να μην υποτροπιάσει και να καταφέρει να διανύσει το υπόλοιπο της σχολικής χρονιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Έχω μια αδελφή -1 [2015]»

Αρχείο 22.7.2015

Στο παλάτι επικρατούσε αναβρασμός. Ένα τσούρμο υπηρέτες γυάλιζαν σχολαστικά τα χρυσά και τα ασήμια, περιποιούνταν με αρωματικά έλαια τι ξύλινες επιφάνειες και έτριβαν με μανία τα τζάμια και τα πατώματα ώσπου ν’ αστράψουν. Οι πλύστρες φρέσκαραν τα πολύτιμα υφάσματα, οι κηπουροί έτρεχαν πάνω- κάτω στολίζοντας τα βάζα και οι μαγείρισσες ιδροκοπούσαν ετοιμάζοντας τις ντελικατέσσες για το γιορτινό τραπέζι σε αργυρές πιατέλες με το οικόσημο του μονάρχη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Νικολαΐδου, Ο ακόλαστος βασιλιάς [2015]»

Αρχείο 17.7.2015

Ο  γερό -Ζανί φοράει ακόμη κοντά παντελονάκια.

Διέσχισε με τα δύο μικροσκοπικά σκυλιά του,  όπως κάθε μέρα , την ίδια ακριβώς ώρα, την αυλή μέσα από το μικρό μπαξέ με κρεμμύδια και ανέβηκε την ίσια και στενή σκάλα. Εκεί μένει, σε ένα μικρό δωμάτιο στην οροφή , αυτός είναι ο κόσμος του. Η ίδια ατμόσφαιρα τον καλωσόρισε. Αφίσες στοιβαγμένες, χαρτόνια έγχρωμα, χρωματιστά παπάκια , ζωάκια πλαστικά κάθε λογής, φωτογραφίες δίχως κορνίζες, ένας Σαρλώ και πλήθος από δικούς του θησαυρούς σωριασμένους ακατάστατα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Πάνου, Ο γέρο κλόουν [2015]»

Αρχείο 15.7.2015

Στην μέση του φαγητού, τη στιγμή  που καταβρόχθιζα ένα κεμπάπ, σα γυαλιστερή ανατομική λάμα, σα μαχαιριά διαπέρασε τη σκέψη μου και καρφώθηκε στην καρδιά της  πρωτόγονης  πείνας μου προκαλώντας ένα μικρό σεισμό. Πήρε τη μορφή μιας λέξης: «βίνερ-ρος-μπράτεν».

Ταράχτηκα, τι ήταν αυτό πάλι που τόσο απρόσκλητα ήρθε να βάλει σε δοκιμασία την καλή μου διάθεση; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Βίνερ Ρος Μπράτεν [2015]»

Αρχείο 01.7.2015

Πάντα και πάντα τα φύλλα, τρελό βιβλίο που το ονομάζει ο καθένας με το θάμβος του.

Το τρένο ξεκίνησε με ακρίβεια βέλους, με σταθερότητα κιβωτού και με συνθήκες ξηρότητας. Οι θέσεις, αριθμημένες παράξενα. Με προσθαφαιρέσεις και γράμματα. Μια ελαφρά ζάλη κατά την εκκίνηση. Κοιτώντας έξω, το τοπίο αλλάζει με συχνότητα ραπτομηχανής. Είναι κι αυτά τα κτίρια δηλητηριώδη και σιδερένια που με γοτθικές πιρουνιές τρώνε λίγο- λίγο τον ουρανό. Οι ραγάδες του φωτός πέφτουν επάνω στο βιβλίο και σκίζουν τις σελίδες που διαβάστηκαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, To τρένο Μιντ Κρος- Αλμωπία [2015]»