Επιστολικές Οδηγίες
σ΄ένα σπάνιο κορίτσι
απ΄την κοιλάδα
των ναών

Αγαπητή Λούσι,
θυμήσου,
μετά το καταφύγιο
ακολουθούν διαδοχικοί λόφοι.
Ίσως έχουν
μια ονομασία κωδική,
ίσως πάλι
κάτι να σημαίνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λούσι»

Άτιμο πράμα το χρήμα, τον χαλάει τον άνθρωπο. Αυτό το μάθαμε από τα πρώιμα τα νιάτα μας, όταν ήμασταν παιδάκια, τότε που στις γιορτές πιάναμε παράδες από φιλοδωρήματα, μποναμάδες κι από τα κάλαντα τα Χριστουγεννιάτικα, τ’ Αγιοβασιλιάτικα και τα πιο φτωχά, των Φώτων, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Γιορτινές αναμνήσεις»

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες»

Χτυπούν πάλι Χριστούγεννα εγκάρσια
τον αφημένο πνεύμονα έξω από το σώμα
καμπαναριά ηχούν με οστά που απέμειναν
απ’ τη Μεγάλη Έξοδο της Νύχτας
Έτσι ανδρώνονται
στις ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Iφιγένεια Σιαφάκα, Εορτασμός»

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Μην και μη.
Ζέμλια

Ευτυχώς μεγάλωσα
μέσα από καπνισμένους έρωτες
κι έτσι κοιτώ εκτεθειμένη
προς τη θάλασσα

Όταν ήμουν παιδί από τα ντουλάπια της μάνας μου έβγαινε μια μυρωδιά εσπεριδοειδών, με τόση διάρκεια που είχαν πλημμυρίσει οι κάμαρες τα πόμολα τα απλωμένα σεντόνια, ξεγλιστρούσε από τις χαραμάδες και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, ‘ 55 τετραγωνικά ενήλικης ζωής’ -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά
Οι γλάστρες θα επαναστατήσουν
κι οι ρίζες θα δώσουν φρέσκο ήλιο
τομάτα και ρίγανη
Το νάιλον θα βουβαθεί προς νέους αιώνες
κι η έλξη θα αναστραφεί

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, γόνιμες καμπύλες χρόνου»

Η γιαγιά μου, ξέρετε, είναι μπαλόνι.

(Θα πρέπει, όμως, να ξέρετε πως όλες οι γιαγιάδες είναι μπαλόνια.)

Είναι ένα ροζ μπαλόνι. Γιατί ροζ ήτανε τα μάγουλα της το καλοκαίρι του 2011.

Φοράει ένα άσπρο καπέλο με πλατύ άσπρο γείσο. Αυτό που φόραγε μέσα στη θάλασσα. Γιατί πήγαινε για μπάνιο και το πρωί και το απόγευμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Γουργουλιάννη, Η γιαγιά»

(Prose song «written on a toilet roll»)

Μπορεί να περάσουν κάμποσα χρόνια
Μέχρι να σβήσει για πάντα η μνήμη
Και να με ξεχάσουν
Κλεισμένος έξω από τις προσδοκίες
Αλλά στο Νιούαρκ λίγες στιγμές βιαστικές
Κυλούσαν παράδοξα
Όπως οι αιώνες τού μεγάλου χρόνου τ’ ουρανού•
Το βλέπω ακόμη
Εκείνο το σκυμμένο υπόγειο
Ν’ ανοίγει την είσοδό του στα όνειρά μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, «Pseudo-blues»»