Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2018

Η ΔΙΚΛΕΙΔΑ

Πού την άφησες, μου είπαν, αυτή τη σκέψη σου εκεί έξω,
τώρα δεν έχεις μυστικά.
Τα ματοτσίνορά μου έπεσαν και τα μάτια μου
έμειναν ανοιχτά σαν πλαστικής κούκλας.
Ένιωσα περίπου σαν φλασάκι, πεσμένο σε πίσω κάθισμα ταξί.
Σε λίγες μέρες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κούλα Αδαλόγλου, Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα [αποσπάσματα] -κυκλοφορεί»

[Χώρος:
λοφάκι και ο προαύλιος χώρος μοναστηριού
κάτω, ελαιώνας
ένας μικρός βράχος, σταθερός
πιο κάτω και πέρα, αμπελώνες
δεξιά-αριστερά, ξέφωτο
Πρόσωπα:
μια γυναίκα κι άλλη μια, μια άλλη στιγμή]

I.

(Όπου η Σπεράντζα θυμωμένη, ξεσπάει)

Τα μάτια της φλυαρούσαν κι εκείνος τα άκουγε στο θρόισμα της οργαντίνας του φορέματος όπως περνούσε μπροστά του, βηματίζοντας μια πάνω μια κάτω σε στενά και πιο στενά κάθε φορά όρια που έβαζε μόνη της Μαλάκα μόνο τα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Εκδόσεις Υποκείμενο

Της Νεφέλης
στη Μ.Κ.

πού πάνε όλοι αυτοί οι μεταμορφωμένοι
κεφάλια κόκκινα και κόκκινοι λαιμοί
παρέλαση από σώματα μπρούμυτα
πίσω από πόρτες
μες σε δωμάτια που χάσκουν
κίτρινοι τοίχοι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρουσώ Αθανασίου, Ημερολόγιο Θήτα [αποσπάσματα] -κυκλοφορεί»

ΣΚΙΑ

Στοιχειωμένη αμνημόνευτη μνήμη
κρασί, καπνό και ρόδι
σχοινοβασία στο ελάχιστο που αξίζει
παλεύοντας να αναδυθείς, αναδύεται
εγκλωβισμένη σκιά
εγκλωβίζει αρώματα που εξασθενούν
κρασί, καπνό και ρόδι
ισορροπείς ακόμα στο άνισο
με δίχτυ ασφαλείας τη λήθη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, δύο ποιήματα»

Οδυσσέας Ελύτης – Στέλιος Λύτρας

Και μες στις διασταυρώσεις, στα δάνεια και τους στίχους, τους πολυφωνικούς αιώνες που αφήνουν τα σημάδια τους στα έργα και τις ημέρες, έρχεται από έναν δικό της δρόμο μια φράση, μια οπτασία, ένας απατηλός και παιδαριώδης αγωγός και διατυπώνονται όλες απ΄την αρχή οι ερμηνείες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η αναγγελία της νιότης»

Σε τυλίγει μια βοκαμβίλια.
Στεφάνι καλό, ακάνθινο οσίου.
Κάτι λιγότερο από το Χριστό.
Κάτι λιγότερο από τον Άγιο.
Κάτι περισσότερο από τους ποιητές.
Εσύ αναρριχάσαι πάνω της.
Πάνω σου περπατά ένα ποντίκι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Πρόσημα»

Μια Σχεδία τού Νόστου

Είναι οξύμωρη αυτή η μοίρα που με ακολουθεί·
Ολοένα σκοντάφτω
Στις μαύρες πέτρες που έριξα πίσω μου
Πριν φύγω κάνοντας πανιά
Για τα πέρατα τα ξαφνικά τού ύπνου
Σε πρόσωπα που κάθε λίγο συναντώ μπροστά μου
Μόλις θα ξεμυτίσω από την κρύπτη μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες»

Από τις εκδόσεις Έναστρον

10. Η τέχνη εκπληρούται

Σε μια παράσταση που συμβαίνει Σάββατο -από έναν περιθωριακό θίασο φοιτητών δραματικών σχολών- μια αποθήκη σιτηρών κατακαίγεται, ενώ κάθε κόκκος στάρι βιώνεται  περιμετρικά και απόλυτα -ή τροχίζεται ή γλείφεται- από την ηθοποιό στάχτη.  Τα ξύλα της νοτίζονται από τη βροχή και τρίζουν, ενώ το χώμα λάμπει εστιγμένο και ηχηρό, σαν ένα χριστουγεννιάτικο παιγνίδι: φουσκώνοντας – ξεφουσκώνοντας. Ενώ ξημερώνει η Κυριακή, τα όρια καταπίνονται και αποκτά σύγχρονη όψη γοτθικού καθεδρικού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνου Χ. Λουκόπουλου, Οι Πόλεις του Χειμώνα -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»