Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά και εντελώς ανερυθρίαστα, ακόμη και στις πλατείες των χωριών, η Εκκλησία και το Κράτος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…»

Ά, όπως άπολις.
Ά, όπως ακατοίκητος.
Ά, όπως το άδικο.
Ά, όπως το αν, αν δεν, αν μήπως.
Ά, όπως το τελευταίο άλλωστε.
Και μ’ αυτό ησυχάζω.
Και με το συμπέρασμα συμμορφώνομαι.
Το ρίχνω από πάνω μου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Α Στερητικό»

Ιστορίες για τον αρχηγό από μια μακρινή εποχή

Για τον μικρό Δημήτρη
που φέγγει κιόλας
με το προσωπείο του
βασιλιά του Άργους
βαθιά μες στα περιβόλια

Σκελετοί

“Ξημέρωμα φάνηκε ο αρχηγός στην έρημη πόλη. Τον είχαν λησμονήσει και αν δεν ήταν ο παλιός μύθος του Άργους, αν δεν ήταν τόση ερημιά κανείς δεν θα ΄ξερε, κανείς δεν θα μάθαινε. Πως γύρισε ο αρχηγός, κάπως κουρασμένος με μαχαιρωμένα μάτια. Ποιος ξέρει τι είδε, τι έμαθε ο αρχηγός τόσο καιρό που έλειψε. Τα ρούχα του είναι τριμμένα, τα γένια του ψαρά, παλιοί  χειμώνες και φωτοστέφανα. Πού πολέμησες, το σπαθί σου τι να ΄γινε, πόσα πράγματα έχασες δικά σου; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Captain ’67»

Κι αύριο στους νεκρούς θα επιστραφούν
τα ναύλα
κι ο ψυχοπομπός -διακονιάρης-
στην τρίτη σειρά για το επίδομα ανεργίας

Κι αύριο η βάρκα θα φορτώσει
τις προσφυγομάνες σκιές
για κρουαζιέρα στα νησιά του Πάσχα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Αρμαγεδδών»

δυο πανσέληνα φεγγάρια
σαν τόπια από κουρέλια
σε πλάτη ουρανού
τα μάτια σου απόψε

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

*Μιχάλης Εφταγωνίτης είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή Μιχάλη Πιερή

Ρέθυμνο δεν υπάρχεις
άγνωστη πολιτεία μακρινή
τέσσερα χρόνια σε πατώ
χωρίς να σε μαθαίνω, ουδέ κατέχω
αν έχεις σχέδιο ρυμοτομικό κι ανηφοριές
κατηφοριές ερώτων και στροφές
γυρίσματα στο μισοσκόταδο
και μανιασμένους νότιους ανέμους… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Εφταγωνίτης*, Μελαγχολία στο Ρέθυμνο»

Τα ρούχα των αποθανόντων
καλά είναι να μοιράζονται
στους φτωχούς, σκέφτηκα
Βλέπω τις γραβάτες να κρέμονται
και με πνίγουν
Τα παπούτσια στραβοπατημένα
περπατούν μόνα τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άντη Μιχαλοπούλου, Τα ρούχα του νεκρού»

Το πρώτο πράγμα που ήθελα να αερίσω ήταν το κεφάλι μου, έβγαλα έτσι το καπέλο μου, τόσα χρόνια που το φορούσα είχε γίνει ένα με το κεφάλι μου και το είχα ξεχάσει, το κοίταξα έτσι με την χαρακτηριστική απορία που παίρνει η φάτσα μου όταν βλέπει τα αυτονόητα, είχε πάρει την μυρωδιά μου -αγνό στάλαγμα αγωνίας και εμπόλεμων καταστάσεων, καθαρή και διάφανη σαν οινόπνευμα-. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Μπουτσουρίδου, Το χρώμα του πηλού»