Μια μέρα ο πατέρας μου είπε
– η εξομολόγηση ενός καπνιστή –

Σήμερα κάπνισα μόλις έξι τσιγάρα,
Φίλησα αμέτρητες φορές το παρόν μου, μη φύγει.
Είδα το μέλλον μου σε καθρέφτες θαμπούς
τη μάνα μου να περνάει νύχτα το Βόσπορο
σέρνοντας πίσω της τα δέκα γερασμένα παιδιά της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Τουμανίδης –«Κι εγώ δάκρυα δεν είχα να κλάψω, και πήγα»»

Οι Έλληνες ποιητές τραγουδούν τ΄ανοιχτά πελάγη, τις πέτρες, τα ερρείπια. Ειδικά αυτά τα τελευταία τα ονειρεύτηκαν πολλές φορές και έτσι επιβεβαιώθηκε μια άλλη χαμένη για πάντα Ελλάδα. Οι πολιτείες τους υπήρξαν για πάντα έρημες. Τις αναγνωρίζουν απ΄εκείνο το χρώμα που αποκτά το χώμα καταμεσίς του καλοκαιριού. Διάβασαν τα ποιήματά τους σε πατάρια, σε ποντοπόρα πλοία, σε καφενεία και πομπές.

Άλλοτε με φωνές στεντόρειες σαν τον ήχο του ρολογιού που διασχίζει γειτονιές και γειτονιές και άλλοτε πάλι μυστικά, σαν προσευχές, την ώρα που χαράζουν στις πέτρες του Αιγαίου χρονολογίες και μάτια γυναικών, σπήλαια ορθάνοιχτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αφιερωμένο στον ποιητή του «Ορίζοντα»»

Νοσοκομείο των ξανθών αγγέλων. Ο αγαπημένος μου
ποιητής χτυπημένος από το αίμα στην
καρδιά, κείτεται μόνο με το σλιπ πάνω στα νερά.
Στην άκρη του κρεβατιού, ο μικρός μου
αδελφός και εγώ κοιτάμε το καλοκαίρι. Μια κυρία
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΟΜΟΡΦΙΑ

Εὐγενικὸ ὅ,τι πέθανεν ἐδῶ,
ποὺ στοίχειωσε τὸ πέταγμα τῶν γλάρων.
Ἁβρὸν ὅ,τι κι ἂν πέρασε ἀπ᾿ τὸ φάρο
κι ἔζησε λίγο στὴν ὑγρὰν ὁδό,
κι ὁ ψίθυρος ὡραῖος τῶν ἐπῳδῶν,
-μνήμης ρᾴθυμο κίνημα βλεφάρων –
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

Δεν είναι που φαντάζουν
ως θεριά
{κύρτωμα βουβό Καταγεγραμμένο
σεραφείμ σε πράξη πίστεως}
Είναι που εκεί πάνω
αγέρωχα ξημερώνονται
βελάζουν σοβαρά και ανήλιαγα
είναι που τα γυμνά
και καίγονται Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλέκτρα Λαζάρ, “δεν είναι σφύριγμα αυτό που ακούς” -ποίηση»