Αρχείο 11/12/2015

Εκείνη τη μοιραία ημέρα ο ήλιος δεν ανέτειλε. Η σελήνη βιάστηκε να πάρει τη θέση του πίσω από το βουνό, μα γρήγορα το μετάνοιωσε. Ήταν ήδη αργά, και χλωμή τώρα έπρεπε να περπατήσει το χιλιοπατημένο μονοπάτι που οδηγούσε στο απόμακρο, σκοτεινό δάσος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λαζαρίδης, Μισοσβησμένος κύκλος»

Αρχείο 10/12/2015

Η θάλασσα ήταν γαλάζια, ακόμα και στα ρηχά, δεν είχε κύμα, μόνο μια γλυκύτατη φουσκοθαλασσιά, σαν ανάσα σε βαθύ ύπνο.

Η γη είναι γυναίκα που ανασαίνει ανάσκελα. Το κορίτσι ένα παιδί που κοιμάται πάνω της. Σφίγγει τ’ αφτί του στις φλέβες της κι αφουγκράζεται την αλλαγή στο χτύπο τους.

Σήμερα πίσω από τα τζάμια είναι το δάσος και δυνατός άνεμος. Τι εραστής σκυλί αυτός ο άνεμος. Μέσα στο φως που συνοδεύει τον άνεμο, η ιδέα του θανάτου χάνεται. Τα τριαντάφυλλα βρίσκονται μακριά, σ’ εκείνη την άλλη χώρα του Βορρά. Το κορίτσι δεν τ’ αναγνωρίζει. Δεν έχει δει ποτέ της τριαντάφυλλα, που τώρα είναι μαραμένα, ούτε λιβάδια, ούτε τη θάλασσα. Το κορίτσι γίνεται μπάλα. Κυλά στη κοιλιά της γης. Φανερώνεται στο νότο. Το δίκιο μου θα μου μοιάζει. Θα είναι η θάλασσα που δεν κολύμπησα. Τα λιβάδια που δεν περπάτησα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Κέντρωνας»

Αρχείο 07/12/2015

ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Σώπα μάνα
Ξήλωσα κλωστή κλωστή το γκρι μπουφάν του
Πέταξα τα ξυριστικά και το ποτήρι
-εκείνο το πράσινο το πλαστικό που ήταν πάντα γεμάτο αφρό ξυρίσματος-
Λούστηκα με το άφτερ σέιβ του
Κι ύστερα μπήκα στην μπανιέρα
Να ξεπλύνω τα καμένα πόδια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρουσώ Αθανασίου, Κι όλο το κοκκινάδι του κόσμου δε θα αρκεί -ποίηση»

Αρχείο 06/12/2015

Η αντάρα

Κυλίστηκα στα σύννεφα να πάρω λίγο από το χρώμα του σούρουπου, κρέμασα τα ομορφότερα όνειρα στους τοίχους μου κι έσπασα όλους τους καθρέφτες

Τέλος, με βρήκαν σκυμμένο, να κοιτάζω το τρεμάμενο είδωλό μου, να ψάχνω την εικόνα μου στην επιφάνεια της μικρής λίμνης, που θα μπορούσε να δείξει το αληθινό μου πρόσωπο μόνο στην απόλυτη γαλήνη

Αλλά, ο βοριάς ήταν μόνιμα ανταριασμένος, σαν τη δίψα για το δίκιο στα μάτια των ανθρώπων Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, τρία ποιήματα»

Αρχείο 06/12/2015

Αγαπημένε μου Σαιν Νικολά,

έχεις γατάκια εσύ; Πώς θα έρθεις φέτος στις Βρυξέλλες; Με τανκ; Eμείς δεν πάμε πολύ νηπιαγωγείο εδώ, θα δούμε πότε θα είναι κανονικό, και ούτε στη φύλαξη πάμε, και είμαι στο σπίτι με κάλτσες χοντρές και φόρμες, και βαριέμαι κάπως κι έχω φάει και πολλές σταφίδες, γιατί κάτι άνθρωποι σκοτώσανε ξαφνικά κάτι ανθρώπους στο Παρίσι, και είπανε ότι μπορεί να σκοτώσουνε κι εμάς τους άλλους ανθρώπους εδώ στις Βρυξέλλες. Άρχισα και έκλαιγα, και τότε που γίνανε τα μπαμ μπουμ δεν κοιμήθηκα το βράδυ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το μήλο του Μαγκριρίτ και οι γάτες»

Αρχείο 4.12.2015

1.

Και ξαφνικά
κενά στο λόγο
παραγεμισμένα με σιωπή
βαριά σιδεριά βισκόζης φτάνει το πάτωμα
πάνω κοιμούνται γάτες
σαν παλιές εραστών κουβέντες.
Αυτά τα μνησίκακα έντομα ακόμα πετούν
θαλερά στου Νοέμβρη τα ζεστά λουλούδια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Κατσικάνης, Πέντε μετα-ποιήματα [2015]»