Αθανασία Δρακοπούλου, «Ποιος τραγουδάει και ποιος όχι». Διηγήματα. Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2019.

Το βιβλίο αυτό, η πρώτη μου επαφή με την έμπειρη (γέν. 1952)  πολυκαλλιτέχνιδα, είναι μια σπουδαία συλλογή εννιά κομματιών.

Εκτός από τη θεματολογική ποικιλία, το φροντισμένο ύφος, τη συγκρατημένη συγκίνηση και την αρτιότητα / ολοκλήρωση όλων ανεξαίρετα των ιστοριών, ακόμα περισσότερο μ’ εντυπωσίασαν η άνεση στις πετυχημένες εναλλαγές των αφηγηματικών εστιάσεων (από κοριτσάκι / ώριμους άντρες / γυναίκες /τη συγγραφέα- όχι όμως παντογνώστρια), η κατά τόπους αυτοϋπονόμευση της αφήγησης και το διάσπαρτο χιουμοριστικό στοιχείο, ιδίως στα «Αν τύχει τίποτα» και «Η ψεύτρα».

Δε θα ξεχάσω ποτέ το αριστουργηματικό ψυχογραφικό ρέκβιεμ «Ο Μίμης»  και το κλείσιμο στο «Εκείνος, ο άλλος».

(Λέξεις 99)

❀

Γιάννης Κατσίκης, O Γραικός Θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα ―ΑΩ εκδόσεις

Το ιστορικό μυθιστόρημα εκτός από την απόλυτη αφοσίωση που απαιτεί για να γραφτεί, χρειάζεται και τόλμη. Θεωρώ πως είναι το πιο δύσκολο είδος γραφής καθώς ο συγγραφέας, πρέπει να ακολουθήσει τα ιστορικά γεγονότα μέσα από την όποια υπάρχουσα βιβλιογραφία.

Τόλμησε ο συγγραφέας, αφοσιώθηκε και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Διαβάζω ένα υπέροχο βιβλίο κι ευχαριστιέμαι ως αναγνώστης ετούτο το υπέροχο ταξίδι. Μαθαίνω για την εποχή που εξελίσσεται ο μύθος μέσα από μια φανταστικά λογοτεχνική ανάπτυξη των συμβάντων, χωρίς να ξεπερνά την ιστορική πραγματικότητα.

Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να ισορροπεί το γεγονός με την αλήθεια, όπως έχει συμβεί στην καταγεγραμμένη ιστορική του διάσταση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Κατσίκης, O Γραικός Θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα ―από τον Δημήτρη Βαρβαρηγο»

Μιχάλης Μακρόπουλος, Μαύρο Νερό ―εκδόσεις Κίχλη 2019.

Στη μια πλευρά της πλατείας του χωριού μου απλώνονταν το κεντρικό καφενείο. Ήταν το στέκι των ανδρών της μέσης ηλικίας και των γέρων. Εκεί ο παππούς μου πήγαινε πρωί απόγευμα. Εκεί κι ο πατέρας μου, όταν οι δουλειές του, χωράφια, ζώα και παντοπωλείο, του το επέτρεπαν. Τον αναζητούσα με το βλέμμα μου στα κλεφτά, στην πάνω γωνία, στην αρχή του δρόμου για το σπίτι μας, όταν αμήχανος περνούσα μπροστά στην αναπτυγμένη στο πεζοδρόμιο εκκλησία του δήμου. Σπάνια θα κάθονταν αλλού. Σπάνια θα κάθονταν πολλή ώρα. Δε την διέθετε. Είχε πολύ μόχθο η ζωή στα χωράφια, αυτά που πότιζε ο ιδρώτας του μέχρι που γέρασε, αυτά που του στέρησαν τα γράμματα, μια επιθυμία που ούτε τα χρόνια της άνοιας ξέχασε. Για τα χωράφια μιλώντας λοιπόν μια μέρα «με τόσα φυτοφάρμακα που τα ‘χουμε ρίξει πως να δώσουν παραγωγή καλή» είπε, δίνοντας τη δική του εξήγηση για αδύναμες κι άρρωστες παραγωγές που έβλεπε να επαναλαμβάνονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Μακρόπουλος, Μαύρο Νερό ―από τον Δημήτρη Σινάκο»