Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Σαν έφηβος, σαν βασιλιάς

Καθήκον του χρόνου
Είναι να ξεγλιστρά

Φάρσα, όχι μεγαλύτερη από αυτήν που
Σκαρώνει ο χρόνος

Ήταν εμφανώς μεθυσμένος, με μεγάλα, βουκολικά μάτια. Έμοιαζε να΄χε χάσει μια αγάπη ή να του΄χε μια δύναμη ανώτερη, εκμυστηρευθεί τον ακριβή χρόνο του θανάτου του. Κάτι τέτοιο θα του προσέδιδε την όψη ενός άγριου μήνα. Η ορχήστρα έπαιζε ξέφρενα, τα λεπτά κυλούσαν, όλες οι γέφυρες με τον κόσμο εκεί έξω, συντρίβονταν. Οι κύριοι, τυλιγμένοι στο δέρμα ενός λονδρέζικου χελιδονιού και οι κυρίες, με προσεγμένες τουαλέτες και την πιο διακοσμητική, γιορτινή γλώσσα που φαντάστηκε κανείς. Περνούν και χάνονται μες στα δωμάτια της βίλας, λίγοι και εκλεκτοί καλεσμένοι αυτής της μαγικοδραματικής τελετής, γεμάτης ίντριγκες, χωρισμούς, πάθος και έξαλλο χορό από τα ζευγάρια που κηλιδώνουν τον ώριμο κέδρο του πατώματος με τα γυμνά των βήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Σαν έφηβος, σαν βασιλιάς»

Βιβλία για τις Γιορτές: Μαρία Λαϊνά, Ό,τι έγινε. Άνθρωποι και φαντάσματα

Έζησα με αναίδεια

Έζησα με αναίδεια
και μοναξιά.
Μιλάω στο πρώτο πρόσωπο.
Έζησα με παράξενες σκέψεις
σκοτεινές παρορμήσεις
και όνειρα·
σε μερικά έβγαινα σε λιμάνια
σ’, άλλα πνιγόμουνα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βιβλία για τις Γιορτές: Μαρία Λαϊνά, Ό,τι έγινε. Άνθρωποι και φαντάσματα»

Βιβλία για τις Γιορτές: Γιάννης Κατσίκης, Ο Γραικός θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα

Μυθιστορηματική Βιογραφία ―Από τις ΑΩ Εκδόσεις

Ο Κεφαλονίτης Ιωάννης Φωκάς ή Απόστολος Βαλεριάνος ήταν θαλασσοπόρος του 16ου αιώνα, που δοξάστηκε στην υπηρεσία του ισπανικού στέμματος με το όνομα Χουάν ντε Φούκα στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, ζώντας ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του στις τότε ισπανικές κτήσεις της Αμερικής. Σήμερα, ένα θαλασσινό πέρασμα στον Νοτιοδυτικό Καναδά έχει τ’ όνομά του, ενώ το άγαλμά του υπάρχει στο Βανκούβερ.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βιβλία για τις Γιορτές: Γιάννης Κατσίκης, Ο Γραικός θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα»

Δημήτρης Κούνδουρος, Νούφαρα στη λίμνη Κερκίνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα}

Χαϊκού και Τάνκα, από τις εκδόσεις Παρασκήνιο

Χαϊκού από την ενότητα  Jisei

 

Για την Εσθήρ Ε1512 ( jisei γ)

Λύκαινα πείνα.
το μήλο απ’ τ’ όνειρο
σφίγγεις στο χέρι

*

Εσθήρ Ε 1512.
Στα πιο λευκά γιασεμιά
νύφη θανάτου.

*

Συλημένες ζωές.
Οι στάχτες των νεκρών
εικόνα Θεού. [6] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Κούνδουρος, Νούφαρα στη λίμνη Κερκίνη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα}»

Σοφία Μελίντα Μαλτέζου, Μια αδελφή ψυχή για την Αχμάτοβα

Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέπτη μου ―εκδόσεις Εύμαρος

Όλα ξεκινούν απο τη φράση [είδα τη ζωή μου σαν το όνειρο ένός άλλου, σαν αντανάκλαση σ΄ένα καθρέφτη ξένο] Η Άννα Αχμάτοβα δεν είναι για τη Λίζα Διονυσιάδου μια μεγάλη μόνο ποιήτρια. Δεν την αντιμετωπίζει στο βιβλίο της [ Η ΑΧΜΑΤΟΒΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ] -Εκδ. Εύμαρος- σαν μιά ακόμα Αχματολόγος αλλά σαν αδελφή ψυχή που ζεί μαζί της την παράλληλη πραγματικότητα στη Ρωσία, τη Γαλλία,την Ελλάδα. Η συγγραφέας τη θεωρεί δική της, παρούσα, έτσι καθώς κουβεντιάζουν με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, που εξασφαλίζει την πληρότητα στη σχέση τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Μελίντα Μαλτέζου, Μια αδελφή ψυχή για την Αχμάτοβα»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Είπαν πως πάει ο παλιός ο χρόνος

…κάθε φορά γελούσε
ψάχνοντας στις τσέπες του
κάτι να ξοδέψει,
πράγματα δικά μας
που φύγανε μαζί του…

Έργο με πρόχειρη διανομή
Και Αντίπαλο τον χρόνο

πουλούκι ηθοποιών σε μια μισογκρεμισμένη σκηνή. Δυο τρία σκηνικά, καλώδια, καρέκλες και φροντιστές. Αυτή η μυστική φυλή που κρατάει άσβηστο το πανόραμα της φαντασίας. Στην πάνω δεξιά γωνιά μερικοί ηθοποιοί που προσπαθούν να ζεσταθούν. Γυναίκες και άνδρες, νεαροί στην ηλικία, παίρνουν μέρος σε αυτό φιλόδοξο έργο. Το ρίσκο τους μεγάλο μα γι΄αυτούς, σε λίγο καιρό, η ιστορία θα ανοίξει την αγκαλιά της. Στην άλλη άκρη της σκηνής μια σοβαρή προτομή χειροκροτεί δικτατορικά. Νομίζει κανείς πως αυτός ο τύπος, στην πάνω αριστερή γωνιά, που περιμένει ολομόναχος, σαν κάθε έναν που έχει κάτι συγκλονιστικό να προσθέσει στον ρυθμό αυτού του κόσμου, παίζει καλύτερα από όλους τον ρόλο του. Είναι ο σκηνοθέτης, μια μορφή μυθολογική. Τα φώτα χαμηλώνουν και ο άνδρας αυτός περιμένει την εποχή της σιωπής. Να την, φθάνει, ήρθε κιόλας με ήχο φτερού, ίδιο χιόνι. Τα παιδιά ανοίγουν τον σχηματισμό τους, ο σκηνοθέτης κάνει μερικά βήματα, λίγο ακόμη και τα παιδιά θα σκορπίσουν σαν πουλιά στον ξαφνικό κρότο που κάνει η εποχή όταν αλλάζει το δέρμα της.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Είπαν πως πάει ο παλιός ο χρόνος»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μελέτη θανάτου

❇︎

Ψυχή, ποιό σχῆμα θὰ φορέσῃς τώρα
ποὺ ἀραχλιάζει ἡ πιὸ γλυκιά σου ὥρα;
Τί ἄλλο κράτησες στὸν νοῦ
πάρεξ τὸν φόβο τοῦ χαμοῦ;
Τρέξε καὶ ῥώτησε (μὴ χάνῃς χρόνο,
γρήγορα νὰ ξορκίσῃς τὸν πανάρχαιο πόνο)
συναγωγὲς καὶ χειροσκόπους,
τοὺς μάντεις, τοὺς ὀμφαλοσκόπους.

«Σκύψε καὶ ἄκου τὸ λιβάνι,
αὐτὸν π’ ἀναμετρᾶ μὴν τὸν ἀκοῦς· εἶναι χαϊβάνι.
Νιῶσε τὸν ψίθυρο τῶν κεροδοσιῶν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μελέτη θανάτου»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Η μικρή ασπρόμαυρη

❇︎

I.

Τόσα
κοινά ουσιαστικά (κεφάλι, μάτια, χέρια, πόδια…),
που συντάσσονται, ίδια πάντα, με την ίδια σημασία
και μας γράφουν κάθε φορά ένα άλλο κείμενο.

 

II.

25η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, Σεπτέμβριος 1960 · περίπτερο της Δ. Ε. Η.

Η ΜΙΚΡΗ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Η μικρή ασπρόμαυρη»