έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 29/09/2016

τα παραμύθια μέσαστο γιατάκι ανάσαιναν πορτοκαλιές ηλιοβασιλέματος πέρα η φαντασία όλα τα κατέλυε όλα τα λοιδορούσε μικρό τρίκυκλο η κλίνη προς διήγηση και χοντρό παιχνίδι στο τραπέζι με ωραία γεύματα τα κλεμμένα ρύζια από γάμους και τα περήφανα κρασιά νυχιές στις πλάτες της ισορροπίας στράγγιζαν τα ποτήρια στου αλκοολισμού το ψεύδισμα γράμμα το γράμμα χάνονταν η επιστολή απ΄τα δεκατρία της προσμονής ως τα δεκαεφτά τόσα όλα μακριά της αγάπης μικρά μυαλά σε μια χούφτα ταβάνι τόσα άστρα
θύμωναν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη, του Σεπτεμβρίου φέτος»

Αρχείο 20/09/2016

(σκηνικό κοριτσίστικου δωματίου.Αφίσες από συναυλίες. Το χρώμα σου είναι το μαύρο. Κάθε τόσο σβήνουν οι φωτισμοί. Εσύ χάνεσαι και εμφανίζεσαι ξανά σ΄άλλο σημείο, μ΄άλλη προδιάθεση. Γερασμένη, με πέπλο στα μαλλιά και το πρόσωπο, ντυμένη μητέρα, Μαρία των Μεδίκων, Ελένη, Περσεφόνη. )

Γεμίζει την οθόνη στα φιλμ της εταιρείας Τορίνο. Αυθεντική Ιταλίδα, σαν να λέμε η Καλυψώ του καιρού μας. Ρίχνει τα πέπλα της με χάρη, όλους τους μαγνητίζει. Είναι φιλήδονη, η καρδιά μας βρίσκεται στα χέρια της.

(υποδύεται κάθε λέξη, κάθε ρόλο)

Όταν νιώθει αδύναμη και η μοναξιά την κυριεύει δίνεται στο πάρκο σ΄αγνώστους, δίχως να μιλά, καίγοντας σώματα. Τ΄ονομά της ανήκει πια δικαιωματικά στη λαϊκή μυθολογία. Πότε πότε πιστεύει βαθιά μέσα της, θυσιάζεται σε κάτι παράξενες λιτανείες, μαστιγώνεται όπως η Φλορίς, όπως η Φλορίς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Κράκυ χάθηκε εκείνο τ΄απόγευμα»

Αρχείο 09/08/2016

Άφηνε πίσω της την Θήβα να καίγεται, να καίγεται. Τέλειωναν ολόκληρα καλοκαίρια μες στα μάτια, της, τέλειωναν εποχές και αναμνήσεις. Και όμως γι΄αυτήν την Αντιγόνη των θεάτρων, των αγοραίων συναλλαγών, την Αντιγόνη της καρδιάς μας, η Θήβα πια τίποτε δεν σημαίνει. Θα σταθεί στους τύμβους, θα πει αντίο με τον τρόπο της, με τα σβησμένα της μάτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λοξή Φάλαγγα»

Αρχείο 26/07/2016

Και ήταν την στιγμή της πιο ανυπόφορης νοσταλγίας όταν απ΄τα νερά αναδύθηκε στην ωραιοτέρα του εκδοχή το κορίτσι της Κνωσού. Μια ιδέα από ψιμύθιο, αμίλητα όστρακα και έρωτα ήταν εκείνο το ανείπωτο πλάσμα. Έτσι αμετάφραστη βάδισε πάνω στα νερά, αφήνοντας με τα γυμνά της στήθη έκθετη την ομορφιά ενός καλοκαιριού. Τίποτε δεν είπα. Πνίγηκα μες στο μπλε του κοβαλτίου, είδα ξανά τους τόνους που γέννησε κάποτε η Σινώπη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Υδρίες»

Αρχείο 11/05/2016

όνειρο ήτανε με ξύπνησε κι εκεί. επειδή λέει δεν με αγαπούσε αλλά μονάχα με ήθελε… έτσι, τι με ήθελε;… για το τίποτα… γιατί έπρεπε… γιατί την ήθελα έως θανάτου εγώ. το να ξέρεις είναι πράγμα πικρό. να είσαι λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες και να το ξέρεις. είχα πιάσει τη γριά ποιήτρια και της έλεγα δεν είναι ποίηση αυτό που κάνεις κι εκεί κατάλαβα πως δεν με αγαπούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο»

Αρχείο 11/01/2016

όταν πέθανε είχε το γιο της
θέλω να πω, μ’ αυτόν πενθούσε την πεθαμένη μάνα της
τον κρατούσε μπροστά της μέσα στην εκκλησία
κάποιος τον άρπαξε από την αγκαλιά της
μη βλέπει είπαν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, “μια μέρα πάτησε ένα κουμπί και σβήστηκε η γιορτή του παιδιού” -αφήγημα»