Αρχείο 15.12.2015

Η τέχνη που γυρεύει
Με κάθε τρόπο
Να ζωντανέψει
Τη στιγμή του χρόνου

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Αν κανείς με ρωτούσε τούτη τη στιγμή, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ πως το ζήτημα της ενότητας στις τέχνες συνιστά μια κορυφαία αναζήτηση. Αν κανείς μπορούσε τούτη την ώρα να απευθύνει με ευθύτητα ένα ερώτημα, όπως εκείνο που σχετίζεται με την ειλικρίνεια στην τέχνη και την αυθεντική δημιουργία, τότε δίχως δημαγωγικές προθέσεις ή φιλοδοξίες εντυπωσιασμών, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Juliet [2015]»

Αρχείο 6.11.2015

Cesare Paveze

H Deola ξοδεύει τα πρωινά της στα καφέ, δίχως κανείς να νοιάζεται για ΄κείνη. Βιαστικοί εργάτες, κάτω απ΄τον καινούριο ήλιο. Μα και η Deola, ούτε και αυτή  γυρεύει κάποιον. Καπνίζει γαλήνια, ανασαίνοντας το καινούριο πρωί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Deola Thinking [2015]»

Αρχείο 23.6.2015

ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ

Μικρή συλλογή

Ι. Ψάχνω έναν τρόπο να σου περιγράψω το σχήμα του. Παρηγοριέμαι σ΄αυτό τ΄απλήρωτο αίσθημα, τις ώρες εκείνες που κινδυνεύω να χάσω την καρδιά μου για πάντα. Περιεργάζομαι εξαντλητικά τα έργα τέχνης γυρεύοντας απεγνωσμένα μια λεπτομέρεια, μια στιγμή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα δέκα πρώτα βήματα [2015]»

Αρχείο 11.6.2015

Ομόκεντρος αέναη ή περιοδική επανάληψη

Όταν ο Πικάσο βαρέθηκε να ζωγραφίζει ανθρώπους , αποφάσισε να πρωτοπορήσει. Τους απεικόνισε ως κύβους και άλλες αφηρημένες μορφές. Η ανθρωπότητα τον αποκάλεσε ιδιοφυΐα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παυλίνα Ιωαννίδου, “μια εμμονή με τα άδεια αντικείμενα” [2015]»

Αρχείο 26.5.2015

Εντυπώσεις από την ελληνική χαρακτική

Τις νύχτες, -πόσο σωστά το συνέλαβε ο ζωγράφος τις δύσκολες, εκείνες, μεσοπολεμικές μέρες- ανθίζουν τα μνήματα. Και όλα τα πρόσωπα που δίχως έρωτα χαθήκαν από μια αρρώστια ή ένα πάθος στηρίζουν στους αγκώνες τους ολόκληρη τη νύχτα. Αποστεωμένοι, όπως οι γυμνογραφίες των πεινασμένων παιδιών τίποτε δεν βλέπουν. Καρφώνονται στα φώτα της πόλης που παίζουν μες στον άνεμο, καρφώνουν τα μάτια τους και γυρεύουν κάτι στη θέση της παλιάς καρδιάς τους.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Λάνης χαραγμένος [2015]»

Aρχείο 15.4.2015

Η Κασσάνδρα ήταν χρησμός, όμως ποτέ μα ποτέ

Αργά τη νύχτα, όταν ο θεός έχει πια πεθάνει, μια άλλη λιτανεία λαμβάνει χώρα. Άνθρωποι όλων των ειδών, πόρνες, έμποροι, επαίτες, κατάδικοι που διεσώθησαν την τελευταία στιγμή, ποιητές. Διαβαίνουν τους δρόμους αμίλητοι. Εμπρός βαδίζουν τα παιδιά μ΄αγκαλιές από φτερά παγωνιών που λεν τραγούδια για την εποχή της συγκομιδής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η προστάτιδα των ποιητών [2015]»

Αρχείο 7.4.2015

Ένας Νίτσε της ζωγραφικής. Πήρε το κακοτράχαλο μονοπάτι της διάλυσης της μορφής, και για να εντείνει το αίσθημα. Το νεύρο.Το ένστικτο. Δεν ζωγράφισε με το καρφί, αλλά πέρασε στη μύτη του παραμάνα, σαν άνθρωπος της υποσαχάριας σαβάνας. Της βάναυσης σάρκας εραστής.

Κυρίες και δεσποινάρια, σηκώστε τον ποδόγυρο, μπαίνουμε στην κόλαση Φράνσις Μπαίηκον.

*

Η καταστροφή της εικόνας που αποκαθιστά το βάθος δεν πάει με λυρισμό, πάει ως τραγικός σειληνός στην εύρεση του μη επιφανειακού στο ταραγμένο απο μια βία εγκατεστημένη στα πράγματα. Τέτοια που μπορεί να είναι η αλήθεια . Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Μονόλογος στα κατατόπια των Μπέκετ [2015]»

Αρχείο 05/04/2015

Στόμα

Είναι δυο μάτια δύο θηλές από παράπονο και μουσική πρωί βράδυ με τα έγχορδα σε διαπασών, έτσι σε θήλασα και ας ήσουν ένα απόγευμα σώματος, μια πόλη σε έξαρση με οινόπνευμα στα σωθικά, σώμα ακατοίκητο από έρωτα, κάτι κωπηλάτες μόνο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, “κι ας ήσουν ένα απόγευμα σώματος” -ποίηση»