Αρχείο 3.3.2015

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Αρχείο 13.2.2015

Ένας κοινωνικός άνθρωπος συνάντησε τον εαυτό του ύστερα από χρόνια αυτοεξορίας στον κόσμο. «Σε περίμενα» του είπε, ανάβοντας νωχελικά το τσιγάρο του. Όταν πέθαναν, τους έθαψαν στο ίδιο σώμα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιος είχε μιλήσει πρώτος.

Ένας δημιουργικός άνθρωπος συνήθιζε να διαβάζει πάντα δύο-τρία ποιήματα πριν κοιμηθεί έτσι ώστε ένα μέρος του εγκεφάλου του να μένει ενεργά εστιασμένο στο πνευματικό του καθήκον, ενόσω το υπόλοιπο θα υπολειτουργεί. Κάποτε αυτός ο άνθρωπος έμεινε τυφλός. Και τότε έγραψε τα καλύτερα ποίηματά του.

Ένας σοφός άνθρωπος είχε ως μότο του τη φράση: «Η χαρά και ο πόνος πρέπει να είναι αισθήματα ψηλαφιστά, να ξέρεις γιατί γελάς και γιατί κλαις· μόνο τότε θα βρεις την ευτυχία», την οποία συνήθιζε να επαναλαμβάνει καθώς φορούσε τα άσπρα του γάντια, πριν τον καθιερωμένο του απογευματινό περίπατο, καθότι γνωστός υποχόνδριος.

Ένας ιδεολόγος άνθρωπος, όταν ήταν νέος, έφτιαξε μια μεγάλη αεροστεγή σακούλα και σφράγισε μέσα της όλες του τις αλήθειες. Όταν μετά από χρόνια την άνοιξε, τις βρήκε αναλλοίωτες· ο ίδιος όμως δεν κατάφερε να αναγνωρίσει καμία.

Ένας άρρωστος άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομειακού θαλάμου. Για να περνά η ώρα του ζητούσε από τους επισκέπτες να του διηγούνται τι βλέπουν έξω από το παράθυρο, το οποίο βρισκόταν εν γνώσει του, στην πλευρά του ακάλυπτου.

*

©Σπύρος Αραβανής
φωτο©Στράτος Φουντούλης, πολλαπλό πορτρέτο αγνώστου 19ου αιών

Αρχείο 25/11/2014

«παραχώρησε στον εαυτό του
Με μια βασιλική χειρονομία,
Το προνόμιο του ονείρου,
Αφήνοντας την μικρή Ελπίδα

Γιώργος Μακρής

Αν υποθέσουμε πως τα ποιήματα έχουν μια ξέχωρη ζωή, έναν βίο δικό τους, έξω και πέρα απ΄τον δημιουργό που τα δωρίζει στα πόδια της μούσας του, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να τα ξαναδούμε, ομορφότερα από ποτέ, να ξεχειλίζουν από καταφάσεις και ακυρωμένες άμυνες.

Μπορούμε να δούμε ξανά τη θέση που πέθανε ένα δέντρο. Τ απόφωνα απ΄αυτή την περασμένη ζωή υπάρχουν ακόμη στον ερμητικό κήπο του περιβόλου με τους ακατόρθωτους ίσκιους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φθινόπωρο»

Αρχείο 14.10.2014

«Αυτές οι ιστορίες είναι από νερό.
Μπορεί δηλαδή κανείς να φανταστεί
Πράγματα της θαλάσσης.
Όπως λησμονημέα ναυάγια,
απελπισμένες κούρσες ξέφρενων μοτοποδηλάτων,
κραυγές κοριτσιών που ευτύχησαν,
σεισμούς, ηφαίστεια των υπογείων.
Μπορεί ακόμη να φέρει στο νου
βροχές, ταξιαρχίες ανοιξιάτικες,
κλειστές αλυκές.»
Αγνώστου

ΝΕΡΟ
Είναι ώρες μιας πολύ μεγάλης μοναξιάς, για την οποία ποτέ δεν σας έχω μιλήσει. Τότε απέχω απ΄τα σπίτια και τα δωμάτια και αναποδογυρίζουν τα συρτάρια και οι φωτογραφίες απ΄την παιδική εποχή ζωντανεύουν και παραδίνονται σ΄ανέμους μυστικούς, σ΄αντίξοα ρεύματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τέσσερις ιστορίες του νερού [2014]»

Αρχείο 06/10/2014

Mια εικόνα. Θηλυκό κι ο διάβολος. Δάσος. Δάσος όπως ζούγκλα.

Στρώνει πόδια στο χώμα. Φερμάρει. Εκείνος την αναζητά να την ραμφίσει. Εκείνη αλλάζει θέση. Παραφυλάει. Εκείνος σηκώνει στον αέρα την λόγχη του. Αναδεύει. Αυτή σέρνει κοιλιά. Σπάει φύση. Ερεθίζεται. Την χάνει. Ποτίζει τη γη οσμές της. Ανασαλεύει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Το οριζόντιο ποίημα»

Αρχείο 8.7.14

Ι. ΠΕΛΩΡΙΟ, ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΜΑΤΙ

Αυτά τ΄απογεύματα θ΄απομείνουν αξέχαστα. Επειδή, πέρα απ΄τη θέα που σου κόβει την ανάσα, πέρα απ΄την πόλη κορίτσι στην κόχη ενός αίθριου, ήταν πάντα η λύπη των αγαλμάτων. Ήταν μια στιγμή που όλες οι ανάσες κρατήθηκαν.

Όλα τούτη την ώρα λοιπόν στέκουν με το μέρος μας. Και τα ψηλά τέρματα στην είσοδο του πάρκου που συγκρατούν τεράστιους αναμεταδότες είναι μια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Έξι μικρά απογεύματα»

Τις Κυριακές τ΄απογεύματα κρύβεται στο δωμάτιο υπηρεσίας. Το διαμέρισμα είναι παλιό. Ακολουθεί τις αρχιτεκτονικές γραμμές του παλιού και μολύβδινου Παρισιού. Την κοιτάζει καθώς φροντίζει τα σκεύη. Φορά τα καθημερινά της ρούχα. Μ΄αυτά θα φύγει κάποτε. Θα φορέσει το παλτό της και θα αποχωρήσει διακριτικά τις πρώτες νυχτερινές ώρες. Πριν βαθύνουν πράγματα και φορτωθούμε τη μέρα, όπως θεός που επωμίζεται τα τρομερά παιδιά του Άργους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, ‘Δωμάτιο υπηρεσίας’»

Την είδα που έφευγε μες στη νύχτα. Πέρασε τα ερρειπωμένα εργοστάσια, με την καφετιά της φορεσιά, τις νευρώδεις πτυχώσεις. Τη φώτισαν οι δημοτικοί στύλοι στην είσοδο του «Τιτάνα», τσιμέντο και κλεισμένες υψικάμινοι σ΄ολόκληρο τον ορίζοντα. Η κόρη τρομαγμένη πέρασε εμπρός από το χώρο του τελεστηρίου. Στάθηκε, τη φυσούσε ο ζεστός, νότιος άνεμος του καλοκαιριού. Εκείνοι που φυλούν τα μνημεία, είχαν αποκοιμηθεί μεθυσμένοι, κανείς δεν φυλά την όμορφη Περσεφόνη, κανείς δεν την προσμένει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, «Η Φεύγουσα κόρη»»