Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα δώρα βαθιάς πληγής»

✼

Εἶναι καιρὸς ποὺ καρτερῶ ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τὰ βύθια
γιὰ σένανε νὰ ξεχυθῇ, σὰν τ’ ἀστεριοῦ τὸ φῶς,
ὁ στίχος μου καὶ ὁ ῥυθμός. Κι εἶναι φορές, ἀλήθεια,
ποὺ νιώθω σὰ νὰ ἤσουνα δικός μου ἀδερφός.

Ἀπὸ μακριὰ ἡ σκέψη μου σοῦ γίνεται ἀντιστύλι
καὶ ἡ θωριά σου τὴν καρδιὰ μοῦ τὴν κρατᾶ χορτάτη.
Κάθε καρπὸ νὰ τὸν γευτῇς πὰ στὸ κυρτὸ τὸ χείλι
καὶ νὰ δαμάζῃς τὴ ζωὴ σὰ τὸ βαρβᾶτο ἄτι.

*

©Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✼

Από τις εκδόσεις Bibliothèque

ΩΣΤΕ ΜΟΙΡΑΖΕΙΣ ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ

Όταν ήμουν μικρή
δεν είχα ποτέ μια συγκεκριμένη θέση
όλο έτρεχα
και ανέβαινα σε δέντρα και κατάρτια.
με φώναζαν τφρρρρρρρ
κάπως παιχνιδιάρικα και ενοχικά.
θύμωνα πολύ.
Θα σας σφάξω
φώναζα
Θα σας σφάξω.
Είχα δει την γιαγιά μου να σφάζει τα κοτόπουλα τόσο
εύκολα
δίχως ενοχή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Άφιλτρα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

❇︎

6
έγραψες και θες εξουσία ε;… η ποίηση δεν είναι
συνδικαλισμός εκπαιδευτικού με άλλα μέσα… εξουσία
στην ποίηση είναι ατσάλινα αρχίδια και ξυραφάκι
έτοιμο για το λαιμό… τα υπόλοιπα είναι Εξάρχεια.

*

16
εγώ είμαι προορισμένος σ’ ένα τόπο για να γίνω εσύ…
με τόσο εγώ ποίησης… κι ας ξέρω πως εγώ… χωρίς
εσένα είμαι ένα πένθος… από τον τόπο αυτό μου
δίνεται ο, τι γράφω… κι εσύ περνάς για ποιήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Μικρές συγχορδίες Ενάτης ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις ΑΩ Εκδόσεις

✽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ

Σούρουπο ήταν σαν μπήκε ο Λύκος στην πόλη. Λίγο φοβισμένος σιγοπατούσε κι όλο κοίταζε γύρω του. Ανθρώπων καταλύματα είναι αυτά, σκεφτόταν. Τα γκρίζα μάτια του δεν είχαν ξαναδεί τίποτα τόσο άγριο.
Εδώ λοιπόν είναι ο τόπος
είπε σχεδόν ψιθυριστά
να μην ακούσει ούτε ο ίδιος τη φωνή του.

✽

ΣΥΣΚΟΤΙΣΗ

Πώς να χωθείς έτσι ακυβέρνητος
στο δάσος των ανθρώπων
το νήμα πώς να πιάσεις;
Η Αριάδνη μια προδοσία ολοφάνερη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μου μορφή ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

✻

Η ωραιοτάτη 

Σαν άφηνε την παιδική του ηλικία πίσω, στους λεπτούς ακόμη ώμους του, κουβάλαγε τρία σακιά μνήμες.

Στο ένα χώραγε η μάνα κι ο πατέρας του. Βαθιά σκαμμένα πρόσωπα, αυστηρά, σαν σε απόσταση μεταξύ τους κι ας αγκαλιάζονταν τα βράδια να ξαποστάσουν και να μεριάσουν τις ευθύνες τους. Κι οι προσμονές χαραγμένες κι αυτές στα πρόσωπα, οριζόντια, πλάγια και κάθετα στις παρυφές τους που το γέλιο είχαν ξεχασμένο. Τόση η ανέχεια και η προσπάθεια για το καθημερινό. Τέτοιες οι καταβολές που χάραζαν τον δρόμο τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)»

Ἄλικο ῥόδο σοῦ ’δωκε ἀδόκητα ἡ μοῖρα,
στὰ τρίσβαθά σου ἄστραψε ὁ ἄσωτος ῥυθμός,
τὰ φρένα σου παγκιάσανε στοῦ πόθου τὴν πορφύρα,
γιά δὲς ποὺ ὁ κόσμος ἔγινε ὡραῖος καὶ λαμπρός!

Καὶ τώρα σύγκορμος τρυγᾶς ἀνθὸ τοῦ μαλαμάτου
καὶ ἡ ψυχή σου ἀγάλλεται στὸ γέλιο τοῦ Διονύσου,
μὰ ὁ Λόγος θὰ συντρίβεται πάνω σ’ ἀφρὸ κυμάτου·
μέσα στὸ πῦρ τοῦ πάθους σου, ἄνεργε νοῦ ἀφήσου.

©Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✿