Ποίημα της Κωνστάνς Δημά αφιερωμένο στην κόρη της Καλίνα στα ελληνικά και στα γαλλικά
Poème de Constance Dima dédié à sa fille Kalina en grec et en français.

Το Καλινάκι

Ήσουν και θα είσαι πάντα το μικρό μου!

Τι ήταν, όμως, αυτό το κάτι,
ακόμα αναρωτιέμαι,
αυτό το ιδιαίτερο που με κινούσε πάντα
για σε να ψάχνω και ν’ ανακαλύψω;

Να ‘ταν μια κάποια σύμπτωση;
Ή μια σύμπτωση αστρική
τη μέρα που γεννήθηκες;
Τι να σημαίνει άραγε
Ήλιος στον Υδροχόο, μαζί και η Σελήνη;
Ποιες περίπλοκες αντιθέσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Constance Dima, Το Καλινάκι – La petite Kalina»

Από τις εκδόσεις Μελάνι

⚙︎

Ημέρα ν-7

Έξω από τον υπόγειο, η ομίχλη είναι πυκνή.
Εντός, ανθρώπινη ομίχλη.
Ο υπόγειος είναι κυκλικός ― μπορείς να πηγαίνεις ή να έρχεσαι.
Δίπλα, ένας άντρας μαθαίνει μία ξένη γλώσσα από στάση
σε στάση. Κάνει επανάληψη το λεξιλόγιο.
Απέναντι. μία γυναίκα δακρύζει και κάνει επανάληψη
πρόσφατες στιχομυθίες.
Βουβά, ψιθυρίζοντας ξόρκια στον εαυτό της.
Σε μία στάση θα κατέβουμε όλοι.
Θα μείνει μόνο μία εφημερίδα, μια άδεια σακούλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρίστη Ζαΐμη, Στραβαίγκιν ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

❇︎

Μοντγκόμερι, πρωτεύουσα της Πολιτείας Αλαμπάμα των Η. Π.Α., 1 Δεκεμβρίου 1955

Μ’ ένα τράνταγμα ξεκινάτε. Κάθεσαι ήδη. Πού;

Μα φυσικά πίσω. Σκιά στο λευκό φόντο.
Φοράς μαύρα – λευκά απ’ την καταχνιά –
και κάνεις ως συνήθως μαύρες σκέψεις.
Δέντρα και κτήρια γλιστρούν στα τζάμια,

αντανακλάσεις νέον και στάλες βροχής…
Πεινάς; Νυστάζεις ίσως. Αν έγερνες πίσω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Λεωφορείο Νο 2857 ( Ρόζα Πάρκς )»

Charles Pierre Baudelaire‎, (Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 – 31 Αυγούστου 1867)

II

Αγαπώ των σχιστών σου ματιών το πρασινωπό φως,
Σήμερα όμως όλα πίκρα μου δίνουν, γλυκιά μου ομορφιά,
Και τίποτε, μήτε η αγάπη μας, μήτε ή εστία, μήτε το μπουντουάρ,
Δεν μ’ ευθυμούν, όσο πάνω από τη θάλασσα ο ήλιος γελαστός.
Αγάπα με, ωστόσο, τρυφερή καρδιά! Να είσαι μητέρα
Για τον αχάριστο, ακόμα και για τον κακό•
Ένδοξου φθινοπώρου ή ενός ήλιου το γέρμα
Ερωμένη ή αδερφή, εφήμερο άρωμα απαλό.
Σύντομο χρέος! Άπληστος είναι ο τάφος, περιμένει! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Charles Baudelaire‎, «…στον ίσκιο των βλεφαρίδων σου ώρες ατέλειωτες» ―μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου»

Στην εξοχή

Εκείνη η παλιά φωτογραφία
με τον πατέρα νέο,
χαμογελαστό,
στην εξοχή
πάνω στην καινούρια βέσπα
κοίτα, πώς ξεθώριασε.
Χρόνια μετά
η βέσπα πουλήθηκε,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίνα Φυτιλή, Δύο ποιήματα»

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Άδοξο

Τον παίρνει ο κόσμος για τρελό
αυτόν που του μιλάει η μούσα.
Τις ιστορίες παιδί αγαπούσα
που είχαν τέλος θλιβερό.

Των μαραμένων λουλουδιών
που τα φυτεύουν σ’ άλλα μέρη.
Των ποιητών τ’ άψυχο χέρι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Στα δρώμενα του έλους»

Άλλη ζωή

Εκεί που διάγουμε
το βίο μας ανέφελο
έρχεται κάτι σοβαρό
και μας ταρακουνά
ένα πρόβλημα υγείας
ή μια απώλεια
αγαπημένου προσώπου
και βλέπουμε τον κόσμο
και τη ζωή διαφορετικά
μετράμε αλλιώς
τους ανθρώπους
αλλά και τον εαυτό μας
ξεκαθαρίζουμε μέσα μας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Άλλη ζωή»