Αρχείο 21/03/2016
Ι
Στα προαισθήματα δεν πιστεύω και τους οιωνούς
Δε φοβάμαι. Ούτε τη συκοφαντία, μηδέ το φαρμάκι
Αποφεύγω. Στον κόσμο δεν υπάρχει θάνατος.
Αθάνατοι είναι όλοι. Αθάνατα είναι όλα. Δεν χρειάζεται
Να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεπτά, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρσένι Ταρκόφσκι: Ζωή, ζωή -μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»
Αρχείο 21/03/2016
Ι
Στα προαισθήματα δεν πιστεύω και τους οιωνούς
Δε φοβάμαι. Ούτε τη συκοφαντία, μηδέ το φαρμάκι
Αποφεύγω. Στον κόσμο δεν υπάρχει θάνατος.
Αθάνατοι είναι όλοι. Αθάνατα είναι όλα. Δεν χρειάζεται
Να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεπτά,
Ούτε στα εβδομήντα. Υπάρχει μόνο ο είναι και το φως, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρσένι Ταρκόφσκι: Ζωή, ζωή -μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»
Οι Στάχτες θεωρούν καθήκον τους την προβολή βιβλίων που αν και εκδόθηκαν παλαιότερα διατηρούν στην ουσία την επικαιρότητά τους.
Στάθης Γουργουρής: Έθνος – όνειρο: Διαφωτισμός και θέσμιση της σύγχρονης Ελλάδας
μετάφραση: Αθανάσιος Κατσικερός
Εκδόσεις Κριτική 2007, 400 σελ.
Παρουσίαση
Με φόντο την αυξανόμενη εθνικιστική βία που σημάδεψε την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, το βιβλίο αμφισβητεί τις καθιερωμένες αναλύσεις για τη συγκρότηση του έθνους, μελετώντας την ονειρική επιρροή του στη σύγχρονη κοινωνική φαντασία. Ο συγγραφέας, ακολουθώντας και επεκτείνοντας το στοχασμό του Κορνηλίου Καστοριάδη, υποστηρίζει ότι η εθνική φαντασίωση βρίσκεται στον πυρήνα του Διαφωτισμού, ενσαρκώνοντας το ουσιαστικό παράδοξό του: συγκεραίνει την ανθρωπολογική οικουμενικότητα με την υπεροχή του εθνικού ιδεώδους. Σημαντικό στοιχείο της λειτουργίας του παραδόξου αυτού -και θεμελιακό στοιχείο της αμφισημίας του- είναι η Ελλάδα, το οικουμενικό άλλοθι και η πολιτισμική προϋπόθεση πίσω από την εθνοπολιτισμική συγκρότηση ολόκληρης της αποικιοκρατικής Ευρώπης. Αν το έθνος αποτελεί ονειρική κατάσταση, είναι μάταιο να προσπαθήσουμε να το ερμηνεύσουμε· μπορούμε μόνο να κρίνουμε την πορεία του. Ο συγγραφέας καταγράφει την πορεία της εθνικής συγκρότησης, ξεδιπλώνοντας τις πιο σκοτεινές πτυχές της ιστορίας του ελληνικού έθνους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Αρχείο 19/03/2016 -Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2016
Προσποιήθηκαν ότι σέβονταν την παρθενία.
Μυϊκή απορρύθμιση από τις χειροπέδες.
Περίπου ένα μέτρο πέρα από το τοιχίο
στους μεντεσέδες η Μάρθα με κομμένο κολιέ
στο πλάτος των ώμων. Στις ψυχολογικές
δοκιμασίες μαντίλι αποκαλούσαν το κύπελλο,
φωτιά το λαμπιόνι. Συναίνεσε. Σμίλευε το σοβά
με ισχνά δάχτυλα. Της πλήγιασαν ταρσούς, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελευθερία Μπέλμπα, «Η ερμηνεία της ελευθερίας» -ποίηση (απόσπασμα)»
Αρχείο 17/03/2016
1. κυνισμός
Το σπίτι αυτό είναι δεντρόσπιτο. Η ουσία του είναι δέντρο, το αίμα του είναι λευκό φως, τα μάτια του νυκτόβιες σφαίρες. Στα πυρίμαχα βράδια του, η απόδραση των εδώδιμων πετεινών, εμφανίζεται ως μια διαρκής, ανάερη, ενδεχόμενη φυγή. Η οποία ουδέποτε πραγματοποιείται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, 7/20 κείμενα για την αφαλάτωση [2016]»
Τούτο το απόγευμα θα γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τι, μα μέσα του μια μικρή ανησυχία του το σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ’ αλήθεια. Η μέρα πέρασε μες σε γραφεία και διατυπώσεις, που θα ‘παιρναν κι όλες τις απογευματινές ώρες, ίσως και τα’ αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματώντας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον: ένα σπανό πάρκο, μια γριά κυρία μ’ ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, μια κοπέλλα με μαύρο κότσο χαμηλά, στο λαιμό της σχεδόν, ένα…
Αρχείο 18/03/2016
Την 5η Μαρτίου συμπληρώθηκαν 62 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν. Με αφορμή αυτή την επέτειο μου ήρθε στο νου η γνωριμία που έκανα μαζί του την άνοιξη του 1951.
Η συνάντηση έγινε στο σπίτι μας στην Ξάνθη, στη Λεωφόρο Καβάλας 156 – δίπλα στην κλινική του Πετρόχειλου και κολλητά στο τρίτο δημοτικό σχολείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τσίτος, Πως γνωρίστηκα με τον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Ιωσήφ Στάλιν)»
Αρχείο 18/03/2016
Είμαι προσκυνητής των μικρών ευκαιριών και των μεγάλων πόθων. Το είπα. Τι είπες; Η πλουμιστή αηδόνα, που κάθεται ακριβώς απέναντί μου, και, Θεέ μου, ποτέ, μα ποτέ δεν καταλαβαίνει τίποτα, τίποτα δεν καταλαβαίνει, μα ποτέ δεν καταλαβαίνει τίποτα, πήρε την έκφραση μαϊμούς που την τσίμπησε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Τον καυτό λίβα αλέθουν οι ασημένιες βεντάλιες»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.