στάχτες

Αρχείο 17.8.2015

Η μολοσσος δεν κουνησε καν βλεφαρο, σαν να μην άκουσε. Περιμενε να δει πως θα χειριστει ο ιδιος το ζητημα. Αμαχητι δεν επροκειτο να τον στεψει από βασιλεα υποδιευθυντη. Διχως εκεινος να παρει απαντηση από τα σφαλιστα, ολοισια χειλη της, τα ομοια με ξαπλωμενο Ιώτα κεφαλαιο πανω στο ανεκφραστο προσωπο της, συνεταραχθη εντος του για μερικα δευτερολεπτα. Ανακτωντας όμως ακαριαια την αυτοκυριαρχια του, συνεχισε καθολου πια τρακαρισμενος: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Έχω μια αδελφή -3 [2015]»

Αρχείο 15.8.2015

Αυγοτοιχομαχία

Ειμ’ εγώ λεξουλοπλαθομπίχτης
μα κι όψιμος ευτραπελοαλγοπνίχτης.
Ειμ’ εγώ ιλαροτραγωδιοποιός
για ‘σένα όμως φάρος κι οδηγός.

Κουνουπομελισσόσφηκα το ποίημα αυτό,
να το γράψω ήθελα από καιρό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Μελετίου, Αυγοτοιχομαχία [2015]»

Αρχείο 14/08/2015

Αγαπημένε μου και Οικουμενικέ μου Πατριάρχη,
Mιλώντας από χώρο σχίσματος, βρέθηκα σ΄ένα Σεπτέμβριο του Βυζαντίου, όλο μετάξια – λαιμός, καρπός και με δυο ψάρια των δακρύων για ενώτια, διατελώ αχάιδευτο μετάξι αδρόθαμπης λαμπράδας: για τη σημερινή δοκιμασία φόρεσα δύο είδη έναστρων ουρανών – τις δυο ζωές μου. Η εύνοιά σας με μετέθεσε πέραν ακριτικών περιοχών ή δικαιοδοσίας, γυναίκα ισχυρής εμπιστοσύνης και βαθύτατου λυγίσματος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Βυζαντινό [επιστολή Έβδομη]»

Αρχείο 10.8.2015

Το τελευταιο μελος αυτης της πολυχρωμης τριαδας  αποτελουσε ο παπαδάσκαλος διευθυντής και συζυγος της κυριας Ιουλιας. Το ονομα του ηταν Μόσχος το οποιο σημαινει, κατά μια υπεραπλουστευτικη ωστοσο εννοια, το μοσχαρι. Παπαδάσκαλος είναι εκεινος που τελειωσε καποια ιερατική σχολη της πυρκαγιας στη δεκαετια του ’50 χωρις καμια παιδαγωγικη υποδομη. Παπαδάσκαλος είναι εκεινος που διοριστηκε ως ιερεας τοσο ως εφημεριος σε ναο, οσο και ως εκπαιδευτικος σε σχολειο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Έχω μια αδελφή -2 [2015]»

Αρχείο 7.8.2015

Παραμύθι εθνικό, σε πράξη αιώνια

Οι τρεις νεότερες απ΄τις κόρες του μικρού οικισμού φρόντισαν μ΄επιμέλεια τα διαδικαστικά. Το πήλινο δοχείο, τ΄αγαπημένα εκείνα αντικείμενα που εμπιστεύεται κανείς μονάχα στην απεραντοσύνη μιας τέτοιας νύχτας, το λεπτό, κόκκινο ύφασμα. Έπειτα τριγυρνώντας τους πέτρινους, αυτοσχέδιους δρόμους έφθασαν σε κάθε σπίτι. Συνέλεξαν το κλειδί, το μήλο, το δαχτυλίδι, μικρά, χάλκινα απ΄τον καιρό της Ηγησούς. Το επόμενο πρωινό φάνηκαν έξω απ΄τα σπίτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο πόνος του Κλήδονα [2015]»

Αρχείο 3.8.2015

Στα μέσα Μαρτίου του σχολικού έτους 1981-’82 ο Δάσκαλος του πρώτου τμήματος της έκτης τάξης του Δημοτικού εκείνου Σχολείου άγιος κύριος Γεωργιος Δομνηνός διαγνώστηκε με φλεγμονή του λάρυγγα, την οποία προκάλεσε η σκόνη της κιμωλίας σε συνδυασμό με τις πολύωρες παραδόσεις. Ο Ω-Ρι-Λά ιατρός του τού συνέστησε αφωνία για τουλάχιστον δύο εβδομάδες και ταυτόχρονη απουσία από το εκπαιδευτικό έργο, ώστε να μην υποτροπιάσει και να καταφέρει να διανύσει το υπόλοιπο της σχολικής χρονιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Έχω μια αδελφή -1 [2015]»

Αρχείο 31/07/2015

Υπόγεια διαδρομή

Νέος καθώς ήμουν
σε δρόμους διάφορους
ψαχνόμουν
ώσπου δίχως να το καταλάβω
πήρα ένα μονοπάτι στενό
ένα μονοπάτι φριχτό.
Σε παγωμένες κοιλάδες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, “μας ζωγραφίζουν σαν καρικατούρες” -ποίηση»