έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 18/10/2016

Δεν φορούσε επίκρανα
δεν τόνιζε την ελληνικού
τύπου ομορφιά της..
Ήταν ένα θέαμα σπαραχτικό
η Κάρμεν
με το φουστάνι της σκισμένο
με μια κατακόκκινη σταγόνα
γύρω και μες στα μάτια της.

Ήταν παράξενο, κυβιστικό εκείνο τ΄απόγευμα. Μεγάλα πλοία του ισπανικού, εμπορικού στόλου συνοστίζονταν στις προβλήτες. Οι δεξαμενές, τα ρυμουλκά, οι συντηρητές των υφάλων, όλοι εργάζονταν πυρετωδώς. Πάντα με τον λιμανίσιο τρόπο τους. Περήφανα παιδιά που κάθε τόσο έπιαναν το τραγούδι σκαρφαλωμένα στα σώματα των πλοίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του λιμανιού»

Αρχείο 04/10/2016

Η Ζακλίν της οδού Ροντέν είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Κάπως αγαλματένια και κάπως απίστευτη προσθέτει κάτι σ΄αυτό που λέμε σάλο της ζωής. Η Ζακλίν ντύνεται με στυλ ανδρόγυννο και ποτέ μα ποτέ δεν μπάζει στο μικρό της διαμέρισμα τους εραστές της. Με τρόπο τους αποχαιρετά στην είσοδο του μεγάρου των αλχημιστών και ποτέ μα ποτέ δεν κοιτάζει πίσω της. Γιατί, η Ζακλίν είναι από γυαλί και παραδέχεται πως αν κοιτάξει τ΄αναμμένα πρόσωπά τους τότε ίσως ενδώσει στον έρωτά τους, ίσως παραβεί τον μικρό κανόνα που τη θέλει τόσο μόνη ανάμεσα σ΄όλα τα χρώματά της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα υλικά των κοριτσιών»

Αρχείο 20/09/2016

(σκηνικό κοριτσίστικου δωματίου.Αφίσες από συναυλίες. Το χρώμα σου είναι το μαύρο. Κάθε τόσο σβήνουν οι φωτισμοί. Εσύ χάνεσαι και εμφανίζεσαι ξανά σ΄άλλο σημείο, μ΄άλλη προδιάθεση. Γερασμένη, με πέπλο στα μαλλιά και το πρόσωπο, ντυμένη μητέρα, Μαρία των Μεδίκων, Ελένη, Περσεφόνη. )

Γεμίζει την οθόνη στα φιλμ της εταιρείας Τορίνο. Αυθεντική Ιταλίδα, σαν να λέμε η Καλυψώ του καιρού μας. Ρίχνει τα πέπλα της με χάρη, όλους τους μαγνητίζει. Είναι φιλήδονη, η καρδιά μας βρίσκεται στα χέρια της.

(υποδύεται κάθε λέξη, κάθε ρόλο)

Όταν νιώθει αδύναμη και η μοναξιά την κυριεύει δίνεται στο πάρκο σ΄αγνώστους, δίχως να μιλά, καίγοντας σώματα. Τ΄ονομά της ανήκει πια δικαιωματικά στη λαϊκή μυθολογία. Πότε πότε πιστεύει βαθιά μέσα της, θυσιάζεται σε κάτι παράξενες λιτανείες, μαστιγώνεται όπως η Φλορίς, όπως η Φλορίς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Κράκυ χάθηκε εκείνο τ΄απόγευμα»

Αρχείο 23/08/2016

Ο Κόρτο Μαλτέζε κοιμάται για πάντα στην Ισπανία. Βρίσκεται στο βάθος ενός αντιπολεμικού πίνακα, ακρωτηριασμένος, κάτω απ΄το φανάρι ενός εφιαλτικού πολιτισμού. Όλοι λένε, ο Κόρτο Μαλτέζε ήταν ένας τυχερός άνδρας. Δεν πρόλαβε να ζήσει τα φονικά κινήματα. Ναι, στ΄αλήθεια ο Κόρτο Μαλτέζε υπήρξε ένας ανυπόφορα τυχερός άνδρας. Στη σύντομη ζωή του έμελλε να γνωρίσει μερικούς σπουδαίους ανθρώπους. Ξόδεψε μια ολόκληρη νύχτα στο Παρίσι για χάρη του Αρθούρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του μικρού μαλτέζου»

Αρχείο 09/08/2016

Άφηνε πίσω της την Θήβα να καίγεται, να καίγεται. Τέλειωναν ολόκληρα καλοκαίρια μες στα μάτια, της, τέλειωναν εποχές και αναμνήσεις. Και όμως γι΄αυτήν την Αντιγόνη των θεάτρων, των αγοραίων συναλλαγών, την Αντιγόνη της καρδιάς μας, η Θήβα πια τίποτε δεν σημαίνει. Θα σταθεί στους τύμβους, θα πει αντίο με τον τρόπο της, με τα σβησμένα της μάτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λοξή Φάλαγγα»

Αρχείο 26/07/2016

Και ήταν την στιγμή της πιο ανυπόφορης νοσταλγίας όταν απ΄τα νερά αναδύθηκε στην ωραιοτέρα του εκδοχή το κορίτσι της Κνωσού. Μια ιδέα από ψιμύθιο, αμίλητα όστρακα και έρωτα ήταν εκείνο το ανείπωτο πλάσμα. Έτσι αμετάφραστη βάδισε πάνω στα νερά, αφήνοντας με τα γυμνά της στήθη έκθετη την ομορφιά ενός καλοκαιριού. Τίποτε δεν είπα. Πνίγηκα μες στο μπλε του κοβαλτίου, είδα ξανά τους τόνους που γέννησε κάποτε η Σινώπη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Υδρίες»