Ο υπερρεαλισμός είναι η μεταγλώσσα των συναισθημάτων· ο τρόπος που η γλώσσα ερμηνεύει τα γλωσσικά σημεία του ψυχισμού και των αισθήσεων. Είναι η αποκάλυψη του αυθόρμητου σε έναν κόσμο που πνίγει το συναίσθημα και επιδιώκει να επιβάλει έτοιμες εικόνες με λεζάντες που διεκδικούν την παντοδυναμία της -έτοιμης- λογικής. Το ποιητικό παράλογο όμως αφήνει ελεύθερο τον ακροατή/αναγνώστη να συνδέσει τις εικόνες ενός ποιήματος με εκείνες της δικής του βιωμένης εμπειρίας, νοηματοδοτώντας αναγνωστοκεντρικά εκ νέου το περιεχόμενο? να παράγει το νόημα μέσα από τις προβολές της ατομικής συνείδησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμος Χλωπτσιούδης, Ο εξπρεσιονιστικός ερωτικός διάλογος της Λαμπράκου»

Εκδόσεις Καστανιώτη 2019

Τοιχογραφία εποχής, ανατομία ψυχής

Mε δύο προηγούμενα λογοτεχνικά έργα στο ενεργητικό της (Αυτός ο ένας ο Αρίστος εκδ. Γαβριηλίδης 2014 και Μικρά Πείσματα, εκδ. Ροδακιό 2017) η Εύα Μ. Μαθιουδάκη έχει ήδη δώσει αξιόλογα δείγματα πεζογραφικού λόγου που την έχουν καταξιώσει για τις αρετές της γραφής της, οι οποίες ανιχνεύονται και στο παρόν μυθιστόρημα, τρίτο κατά σειρά βιβλίο της.

Το έτερον συγγραφικό ήμισυ, ο Κωστής Σχιζάκης, είναι αρχιτέκτονας μηχανικός από το Ηράκλειο. Έχει στο ενεργητικό του τη συλλογή διηγημάτων Τα παρά προσδοκίαν και δημοσιεύσεις στο περιοδικό Παλίμψηστο της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου: Εύα Μ. Μαθιουδάκη-Κωστής Σχιζάκης, ‘Ο Φταίχτης’»

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος

Σκέψεις για το βιβλίο

Στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρίσκεται δολοφονημένος ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα. Το γεγονός φαντάζει ανεξήγητο για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του, δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η χήρα του εκλιπόντος αναθέτει τη διαλεύκανση του μυστηριώδους θανάτου στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Η έρευνά του, από την αρχή κινείται γύρω από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Παράλληλα, ωστόσο, αρχίζει να λαμβάνει μία σειρά κειμένων που υποκρύπτονται σε κεντρικά σημεία της πόλης. Τα κείμενα περιπλέκουν την έρευνά του, καθώς αναφέρονται στην ιστορία μιας παρέας νεαρών, οι ζωές των οποίων στιγματίστηκαν και έσμιξαν μέσα από έναν εξίσου τραγικό γεγονός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Μυροφορίδης: «Ο χορός της μέλισσας» του Πάνου Ιωαννίδη»

– Hugo von Hofmannsthal «Η ιστορία ενός στρατιώτη»
– Thomas Mann «Απογοήτευση»
Mετάφραση: Βασίλης Παλιγγίνης, εκδόσεις Κουκούτσι (σειρά ad intra)

Ο Hugo von Hofmannsthal (1874-1929) γεννημένος στη Βιέννη, με το έργο του εκφράζει αυτό που οι Γάλλοι αποκάλεσαν πνεύμα fin de siècle, με την ελπίδα να χαράζει στον ορίζοντα στην αυγή του νέου αιώνα αλλά ταυτόχρονα με μια διάθεση αδιόρατης μελαγχολίας, ίσως ανησυχίας μπροστά στο άγνωστο, ακόμη και με μια αίσθηση πεσσιμισμού που εκφράζεται με κυνισμό στη γραφή ή έστω με έναν έντονο σκεπτικισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, δύο αφηγήματα που συναντώνται»

Ο Αλμπέρ Καμύ και ο βίος ενός κλασικού έργου της λογοτεχνίας
Μετάφραση: Νίκος Χαροκόπος –Εκδόσεις Καπόν

Από τις εκδόσεις Πατάκη

Ο Γιώργος Χειμωνάς είναι ο συγγραφέας που -«σημαδεμένος εξαρχής με τη σφραγίδα της ιδιοφυΐας», σύμφωνα με τη διατύπωση του Δ.Ν. Μαρωνίτη- «βρίσκεται ανάμεσα στον μύθο και στην ιστορία, στην τελετουργία και στο τετελεσμένο γεγονός, στην πεζογραφία και στην ποίηση» και «έχει κάτι το αγγελικό αλλά και το δαιμονικό συνάμα. Είναι ένας εξερευνητής της αβύσσου», όπως έχει σημειώσει ο Παναγιώτης Μουλλάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Χειμωνάς, Άπαντα τα πεζά»

Στη Μνήμη της Νίκης Αναστασέα (1947-12.02.2019)

Τα όρια του μηδενός

Υπάρχουν άνθρωποι προορισμένοι να σηκώσουν ένα βάρος μεγαλύτερο από το ανάστημα και την ηλικία τους; Αυτό το ερώτημα θέτει η Νίκη Αναστασέα στην «Ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου», καθώς καταπιάνεται με ένα παλιότερο βιβλίο της και του δίνει μια δεύτερη, δουλεμένη ώς την τελευταία…

Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί πια σε έντυπη μορφή, θα κυκλοφορήσει στις αρχές Φεβρουαρίου σε ηλεκτρονική μορφή δωρεάν.

(Η επαναστατική ισημερία)

Ανοίγοντας κανείς το λεξικό στο λήμμα ισημερία θα διαβάσει: Η ισημερία συμβαίνει δύο φορές τον χρόνο, όταν η γη διέρχεται από τα σημεία τομής της ελλειπτικής τροχιάς της γης και του ουράνιου ισημερινού. Η ισημερία συμβαίνει στις 21 Μαρτίου και 23 Σεπτεμβρίου οπότε και έχουμε αντίστοιχα την εαρινή ισημερία και τη φθινοπωρινή ισημερία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Σουβατζής: «Χειμερινή ισημερία» του Βαγγέλη Αλεξόπουλου»