Αρχείο 23/12/2011

Επιλογές από τη συλλογή «Του Έρωτα και του Πηλού»

Στο χαρτοδρόμο 

Ω, πόσα ρολόγια σπάζουν το είδωλό σου
στων ματιών μου τα δάκτυλα, αγαπημένε.
Μορφή διάφανη με λόγο πορφύρας ντυμένη
και στων χεριών τα μάτια ανέγγιχτη,
διάφανη άμμος μέσα στον καθρέφτη
στο τζάμι και κάτω
το τσιμέντο

Αυτήν την Άνοιξη
τα δάκτυλα δεν τρέχουν σε λιβάδια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζίνα Μουκριώτη, 4 ποιήματα»

Αρχείο 20/12/2011

Το χιόνι εδώ έχει λιώσει
Μα μη φοβάσαι
Μέσα μου
Το χιόνι έχει χτίσει έναν πύργο τόσο ισχυρό____τόσο δικό του
Που φυλακίζει κάθε μου όνειρο το χάραμα
Και κάθε ανάμνηση του ονείρου μου το σούρουπο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγγελική Σιγούρου, Επιστολή Πρώτη»

Αρχείο 18/12/2011

 Εκδόσεις Ακρίτας, Μάιος 2009
«…΄Ενα χαμένο παπούτσι, που αφέθηκε πίσω, στη γη των προγόνων
μια χαμένη προσδοκία, πως πάλι με χρόνους καιρούς θα επιστρέψουν πίσω
ένα άπιαστο όνειρο, του πιο γλυκού νόστου
μια σβησμένη ελπίδα, πως η μπόρα γρήγορα θα προσπεράσει
ένα γυμνό πόδι, ξυλιασμένο πιο πολύ απ’ την ανθρώπινη παγωνιά
μια ολόγυμνη καρδιά, μέσα στην άξενη πολιτεία των «ντόπιων»
μια ξυπόλυτη ύπαρξη, να σέρνει αργά τα βήματά της πάντα μπροστά
μονοσάνταλος καημός που γυρεύει τη γιατρειά…» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διονύση Λεϊμονή: «Το χαμένο ταίρι»»

Αρχείο 27/11/2011

Από την ποιητική συλλογή, “Τακούνια καίγονται στο φούρνο”
Άνεμο Εκδοτική

H άμπελος

Η άμπελος, η άμπελος, είπε κι έτρεξε προς τα κει, σαν ελάφι που τα κέρατά του ήταν κλαδιά, και τα χνάρια του άδυτα. Έτρεξα πίσω του, παρόλο που δεν είχε πέρασμα ,αλλά μπορούσα συχνά και να πετάω. Τον βρήκα να μασάει τα κληματόφυλλα, να τρώει βουλιμικά τα σταφύλια. Ήπιε κρασί και μέθυσε κι άρχισε να λέει ακατάληπτα λόγια όπως ότι ο κύκλος του θα κλείσει τελειώνοντας στα δάχτυλά μου. Ότι σημαδεμένοι θα ζήσουμε στην τόση έκσταση της λατρείας και μετά κανείς δεν θα μας συγχωρεί. Μπορεί-έλεγε-να πάθουμε και κανένα κακό γιατί οι αμαρτίες πληρώνονται εδώ και γρήγορα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαριτίνη Ξύδη, H άμπελος κ.α. ποιήματα»

Αρχείο 21/11/2011 -εκδόσεις Πατάκη

Το σκάφος μου
Φορές φορές φαντάζομαι
πως κουμαντάρω ένα σκάφος
κι απάνω του αγάλματα πολλά
-σώματα
που υπήρξαμε σκιά τους-
κι ανέπαφος ο χρόνος
να τριγυρίζει ανάμεσά μας
να μας δένει
Βλέπω πως είμαι ζωντανή
εμπρός στην πλώρη
μα αν βαδίσω πιο πέρα
τούτο το σκαρί
συνεχίζει να πετάει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Κατσίρη: Από τη συλλογή “Αόρατα Τοπία”»

Αρχείο 19/11/2011

Από την ποιητική συλλογή «Το φεγγάρι πίσω από ψέματα», εκδόσεις Οδός Πανός

Γάμα
Η μέρα έβρεχε, εγώ έπινα καφέ προσπαθώντας να θυμηθώ παλιά ποιήματα. Είπα ψέματα, αυτή είναι η αλήθεια μου! Για ώρες μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ έστω μια σίγουρη λέξη. Ουρανογραφίες… να που κάτι βρήκα!
Η ποίηση; Τίποτα παρά μια μέθοδος να βλέπεις απ’ το σκοτάδι, δηλαδή ό,τι προλάβεις μέχρι τα 12… άντε, λίγο αργότερα.
Εντόπισα τον ήχο των πουλιών.
Η άνοιξη κρύβεται
Η βροχή ψιθυρίζει
Αναζητώ τις ρίζες μιας αναπάντεχης περιπλάνησης, σκέφτομαι να διαλυθώ σε όλα τα στοιχεία του σύμπαντος, μήπως καταφέρω να επανέλθω όπως ήμουν, προτού με γνωρίσω, θυμάμαι ωστόσο την παιδική μου ηλικία, ταινία βουβού κινηματογράφου, να παριστάνω τον Σαρλό, κι όλοι οι θεοί να είναι πιο αστείοι απ’ τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βουτυρόπουλος, «Γάμα, Θήτα, Ο το μικρό»»