(ζωντανεύοντας και διασώζοντας κείμενα του Περιοδικού «Γαλέρα»)

Χρυσά δεσμά και ανάπηρη ελευθερία

Από τον Παντελή Μπουκάλα

Με τους δημοσιογράφους που γίνονται υφυπουργοί, υπουργοί, γραμματείς ή ό,τι άλλο παύω να αισθάνομαι οποιαδήποτε οικειότητα και «συναδελφοσύνη», αν την ένιωθα όταν ανήκαν στον κλάδο, είτε δούλευαν πράγματι είτε ήταν περαστικοί που απλώς χρησιμοποιούσαν την τέταρτη εξουσία σαν ενδιάμεσο σταθμό προς την πρώτη, μεταχειρίζονταν δηλαδή σαν μέσο τα Μέσα.

Δεν μπορώ καν να χωνέψω τις κουτοπόνηρες ιδέες που κυκλοφορούν, πως είναι, λέει, ένα ωφέλιμο όπλο η εξοχότης τους για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της συντεχνίας, ποντάροντας στις αναμνήσεις των εξουσιαζόντων από τον καιρό που ήταν δημοσιογράφοι. Και κάθε φορά που τους ακούω να κολακεύουν τάχα τη ματαιοδοξία μας, αποκαλώντας μας μελιστάλαχτα «αγαπητούς συναδέλφους», στις συνεντεύξεις τους ή όταν τηλεπαραθυροφλυαρούν, κουμπώνω καλού κακού όλα τα κουμπιά, και κατακαλόκαιρο να ’ναι, και τραβάω και τα φερμουάρ, για να μη βρεθώ έκθετος στην «επίθεση αγάπης» που επιχειρεί ο υπεροπτικότατος πατερναλισμός τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές εξισώσεις»

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Στο βιβλίο αυτό, αναλύεται διεξοδικά η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου και η ιδιάζουσα φυσιογνωμία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά• εξηγείται πώς η ελληνική βασιλευομένη δικτατορία, που παρουσίαζε ομοιότητες με την ιταλική βασιλευομένη δικτατορία, επέλεξε να συμπαραταχθεί με τη βρετανική δημοκρατία στον μεγάλο αυτό πόλεμο, ενώ περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες ενωμένοι απέκρουσαν τη φασιστική επίθεση σε περίοδο επικράτησης του Άξονα στα ευρωπαϊκά πεδία πολέμου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων»

Από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα, και το έργο του αποτέλεσε το ερέθισμα για πολλά πρωτότυπα και συναρπαστικά επιτεύγματα της νεωτερικής σκέψης. Η παρουσία του στις πανεπιστημιακές αίθουσες ήταν σαγηνευτική, και τη δεκαετία του 1920 προσήλκυε τους ευφυέστερους νεαρούς διανοούμενους της Γερμανίας. Πολλοί από αυτούς ήταν Εβραίοι, οι οποίοι θα έπρεπε εν τέλει να συμβιβάσουν τη φιλοσοφική και συχνά προσωπική αφοσίωσή τους στον Χάιντεγκερ με τις επαίσχυντες πολιτικές του αντιλήψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Richard Wolin, Τα παιδιά του Χάιντεγκερ»