✿

Όταν πάτησα το κουμπί του ασανσέρ, περίμενα να με κατεβάσει στον χώρο υποδοχής. Θα ζητούσα απ’ τον υπάλληλο να καλέσει ταξί, μια και βιαζόμουν να φτάσω εγκαίρως στο συνεδριακό κέντρο. Τη διαδρομή αυτή θα ήταν ωραία να την ακολουθήσεις πεζός, να περάσεις απ’ τα αξιοθέατα της παλιάς πόλης, το πάρκο, τα καταστήματα, τα οποία στεγάζονταν σε παλιά, ανακαινισμένα με πλήρη σεβασμό στην ιστορία τους, κτήρια. Όμως, ο χρόνος σήμερα ήταν θηλιά στον λαιμό μου και το ταξί θα μ’ εξυπηρετούσε άριστα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Δεν βιάζομαι»

✿

Α πα πα πα! Δεν είναι δυνατόν! Της πήρε το παλτό. Το μαύρο μακρύ παλτό από μαλακό κασμίρ με πέτα από αστρακάν… Ότι δήθεν της έπεφτε πολύ και δεν το χρειαζόταν, εφόσον είχε το καφέ, ενώ η άλλη, η δύστυχη γυναίκα που μόλις είχε φτάσει απ’ το χωριό, δεν είχε τίποτε να βάλει επάνω της κι έτρεμε σαν το φύλλο!

Στα παιδικά μου μάτια ήταν ένα έγκλημα. Έγκλημα εσχάτης προδοσίας!

Ωστόσο η Χέντι Ντίνερ της το έδωσε χωρίς πολλά-πολλά. Πικράθηκε δεν λέω, έκλαψε μάλιστα λίγο, αλλά όχι γιατί το στερήθηκε. Αυτό που την έκανε να στεναχωρηθεί πραγματικά ήταν που ο άντρας της ο Μήτσος, ο αδελφός της Σοφίας δεν επαναστάτησε, δεν της πήγε κόντρα, δεν πήρε το μέρος της. Τσιμουδιά! Θα έλεγες πως την φοβόταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Το παλτό απ’ το Σικάγο»

Ή
Η ζωή είναι μια δύσκολη υπόθεση

Η ανταπόκριση έφθασε αργά χθες το βράδυ. Οι άνθρωποί μας, βλέπετε, ανά τις πολιτείες και τα χωριά και τους αιώνες, στέλνουν κάθε τόσο χαριτωμένα, εύπεπτα άρθρα με την ελπίδα πως την αυριανή τούτα θα στελεχώσουν το περιεχόμενο της τακτικής έκδοσης. Μάταια, όλα μάταια, αφού οι περισσότερες αποστολές στοιβάζονται σε σωρούς. Ο αρχισυντάκτης αλιεύει μερικές ειδήσεις, ίσα για να γεμίσει τις σελίδες των παράξενων και των κοινωνικών. Ένα γρήγορο τηλεφώνημα, πενήντα δολάρια σε ταχυδρομική επιταγή, μπράβο Ραλφ, ήταν πολύ λογοτεχνική η παρουσίασή σου, βρε μπαγάσα Ραλφ, τι ωραίο εκείνο που ΄γραψες στις αρχές του προηγούμενου μήνα, να΄χεις το νου σου, αυτές οι επιταγές μπορούν να εξαργυρωθούν από τον καθένα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Οι τύποι των ανθρώπων»

✻

Τι κι αν δεν έχεις άμαξες ασημένιες; ο ήλιος ανατέλλει, δύει, η θάλασσα λικνίζεται, στους βράχους ρίχνεται, το πράσινο ο ορίζοντας απολαμβάνει. Σώματα! Σώματα! Αφές! Αφές να νοιώσεις, να αποκαλύψεις μορφασμούς στους οργασμούς της έλξης, κατόπιν λόγου παιγνιδιών που την αίσθηση φουντώνουν. Ποια σώματα μου αναφέρεις μωρέ Ζαχαρία; Τα πεθαμένα; Τα σώματα οι άνθρωποι τα έχουν για να δουλεύουν σαν είλωτες και να ικανοποιούν ψεύτικες επιθυμίες υλικές, όσο για τις αφές
και τους οργασμούς , από πολύ νωρίς παραιτούνται (εάν ποτέ τους ένοιωσαν), επιμένοντας, πως η ζωή προχωρεί με έναν σύντροφο ερωτικό, αν και οι ίδιοι ομολογούν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Τρύφων και Ζαχαρίας»

✿

Η φίλη των φοιτητικών χρόνων πάντρευε τον μοναχογιό της και η ζωή μου ήταν γενικά σε μια πολύ στενάχωρη φάση της. Οπότε, είδα την πρόσκληση και σαν ευκαιρία για ένα διάλειμμα από το ζόρι και τη μαυρίλα, ένα αντάμωμα με την αγαπημένη παρέα των είκοσι χρόνων. Σίγουρα όλες θα ήταν εκεί, οι ζωντανές…

Ωραία η Θεσσαλονίκη! Με ένα ταξί από τον Σταθμό πήγα στο ξενοδοχείο, μέσα στο δάσος, πάνω στο βουνό, και έκλαψα πολύ από τη χαρά μου να βλέπω να στολίζεται ως πεθερά η φίλη μου και να ντύνονται εντυπωσιακά όπως πάντα  οι άλλες της τότε ομάδας και να καμαρωνόμαστε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδηγός κατά δήλωσιν»

Απόσπασμα από τη νουβέλα «Ο τάφος του διαόλου» των ΑΩ εκδόσεων

✿

Όταν ήμουν παιδί έκανα μία παράξενη δουλειά για την οποία πληρωνόμουν πολύ καλά. Καθάριζα τις στέρνες του χωριού. Επειδή το στόμιο του φιλιατρού είναι πολύ μικρό, δηλαδή τόσο που να χωράει ένα μεγάλο κουβά, και επειδή τα φιλιατρά είναι τσιμεντένια ή πέτρινα, οπότε και πολύ βαριά για να μετακινηθούν, έπρεπε να κατέβει ένα αδύνατο παιδί για να καθαρίσει τη στέρνα. Αυτό το παιδί ήμουν εγώ και για να κατέβω σε μία στέρνα υπήρχαν δύο τρόποι. Ο ένας και ευκολότερος ήταν με την μακριά σκάλα που μαζεύαμε τις ελιές ή με την σκάλα του καμπαναριού που ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαχαρίας Στούφης, Φιλιατρό»

✻

Ο πίνακας στην αίθουσα του σχολείου μαύρος και άραχλος  είναι, όπως όλοι οι μαυροπίνακες των σχολείων, αλλά ετούτος δω είχε αρχίσει να ξεθωριάζει. Γράψε σβήσε τόσα χρόνια ο δάσκαλος, το μαύρο κουράστηκε και έσκαγε κάπου-κάπου υποψίες  χαμόγελου  από  τα παιδιά που είπαν σωστά μάθημα κι η κρανιά του δάσκαλου  που Μαλαθούνης ήταν και  λεγόταν, δεν έπεφτε σκληρή κι αμείλικτη στις ανοιχτές   παλάμες τους, ως συνέβαινε συνήθως. Μαύρος ο πίνακας και ένα αυτοκρατορικό Μηδέν είχε θρονιαστεί στη δόξα του εφήμερου από το χτεσινό μάθημα και το ξυλοφόρτωμα της  μικρής Μαρίας του Κάτου  Λιούρα, που δεν ήξερε πως τέσσερα μείον τέσσερα κάνουν ΜΗΔΕΝ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Νιαβής, Η Κεραία του Δάσκαλου που Μαλαθούνης ήταν και λεγόταν»