Η Αλχανία ήταν ένα επίνειο χτισμένο στα βορειοδυτικά ενός νησιού που μια ζωή επαιρόταν για τα κατορθώματα των προγόνων του και για το περιλάλητο παρελθόν του. Κι όπως συμβαίνει με τόπους που έχουν μεγάλο παρελθόν αλλά μοιραία μικρό παρόν κι ακόμα μικρότερο ή κι ανύπαρκτο μέλλον, έτσι κι η Αλχανία ήταν καταδικασμένη να χαθεί μέσα σ’ ένα τέτοιο ανύπαρκτο μέλλον λόγω του βαθύ ύπνου στον Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Η Αλχανία»

Καλά κάνουν και τον λένε εγκέλαδο, το καταλαβαίνεις κάθε φορά που έρχεται να σε ταρακουνήσει, τι σεισμός και αηδίες, αυτά είναι για τους κουτόφραγκους, οι αρχαίοι ημών προγόνοι είχαν για κάθε περίσταση τον κατάλληλο μυθικό μπαμπούλα ώστε να αποδίδουν τις θεομηνίες. Και καθώς το διαμέρισμα πήγαινε πέρα δώθε μπορούσα να φανταστώ παραστατικότατα το τεράστιο χέρι του να κρατάει την πολυκατοικία προσπαθώντας να την ξεριζώσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Η κανονικότητα των 5.3 ρίχτερ»

Εκδόσεις Απόπειρα, 2019

Είναι νεαρή δημοσιογράφος και μόλις ολοκλήρωσε το ένθετο της εφημερίδας της για τον Μάη του ’68. Η κόπωση, οι πολλαπλές συνεντεύξεις με τα στιγμιότυπα του τότε και του τώρα, η συγκίνηση, τα ερωτήματα και το πηγαινέλα στην Ιστορία, την αποσυντονίζουν. Αφήνει την αυτονόητη πραγματικότητα και, με μοναδικό εργαλείο τις λέξεις, αποτυπώνει την κινούμενη άμμο κάτω από τα πόδια των ανθρώπων, τις τυχαίες ή οργανωμένες για τη συνείδησή τους διαδρομές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Τενεκετζή, Του επαγγέλματός της -κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Τα μπαρ της επαρχίας που προσπερνάμε περιμένοντας να τελειώσει ο περιφερειακός δρόμος που θα μας βγάλει στην εθνική, που θα μας βγάλει από τη μελαγχολία των μπαρ της επαρχίας που προσπερνάμε. Όμως εγώ τα αγαπώ, όπως κάθε μέρος που σε βοηθά να ξεχνάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δόγια, Τα μπαρ της επαρχίας»

[αναδημοσίευση από το περιοδικό “Πάλκο”, τεύχος τρίτο, εξαμηνιαίος απολογισμός, επιθεώρηση τέχνης, πλάι στα κορίτσια των είκοσι δολαρίων, όταν τελειώσετε την ανάγνωσή σας τα κορίτσια μας θα σας φροντίσουν, εξωφρενικά ντεκολτέ λευκή, λευκότατη οδοντοστοιχία, το ένα κουμπί ανοιχτό παρακαλώ, η μέση σας, ακόμη περισσότερο, ισολογισμοί, υποτροφίες, προκηρύξεις, το μέλλον του θεάτρου στον νέο αιώνα, ο θεός να μας φυλά, ετούτη η εποχή έγινε κιόλας μνημειώδης, η διαφήμιση κέρδισε, κέρδισε, κέρδισε.Ακολουθεί τ΄απόσπασμα ή ότ,τι επέζησε από εκείνη την δημοσίευση.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αναδημοσιεύσεις επαρχιακών εντύπων»

Σ’ ένα περιμάζεμα απολεσθέντων ψυχών στα αζήτητα δρομάκια της ζωής μετά τη ζωή, ζουμάρισε αετίσια στο ερημικό πεδίο μάχης σε ένα κιτρινισμένα λαβωμένο στρατιώτη. Κειτόταν καταγής με διαμπερές καπνοαχνίζον τραύμα στα παλλόμενα στήθη. Ακρωτηριασμένος –του έλειπε το ένα χέρι– και περίλυπος, καρτερούσε ά-πονα στο ά-χρονο ά-χωρο παρόν του το περιμάζεμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Αθανασίου, Ο Αδελφός του Ιούλη»

Αυτά τα ωραία πάρτι της γειτονιάς γίνονται μια φορά κάθε καλοκαίρι, γύρω στον Δεκαπεντάυγουστο, όταν το χωριό γεμίζει κόσμο. Αποφάσισαν, λοιπόν, και φέτος, όπως κάθε χρόνο, οι άντρες να ψήσουν στις σχάρες και οι γυναίκες να πάμε τα συνοδευτικά.

Είπα να φτιάξω πατατάκια τσιπς που πρώτον ξετρελαίνουν παιδιά και μεγάλους στο σπίτι και δεύτερον θα λιγοστέψουν λίγο το τσουβάλι με τις πατάτες που μου έφεραν δώρο και φοβάμαι ότι θα «ανάψουν», θα σαπίσουν με τόση ζέστη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Τα τσιπς»

Tο μίσος κι η εμπάθεια που τρέφει ο άνθρωπος για τα μέλη του ίδιου είδους είν’ ανεκδιήγητη αλλά ταυτόχρονα και τόσο συνηθισμένη σ’ όλες τις κοινωνίες και σ’ όλες τις εποχές, που προκαλεί αισθήματα απέχθειας κι αηδίας γι’ αυτό τούτο το είδος. Τέτοιες διαθέσεις γεννιούνται πάντα μέσα στο λίκνο ενός άκρατου εγωισμού. Έτσι περιχαρακωμένος όπως είναι ο άνθρωπος στον υδροκέφαλο εαυτό του, μοιραία έχει δύο δρόμους να διαλέξει: είτε να δείξει την ανωτερότητά του σ’ άλλους πιο αδύναμους, είτε να προστατεύσει το εγώ του όταν νιώθει ότι βάλλεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Odium»