Αρχείο 25/02/2016

Πέρασε το πρωί του να αδειάζει ντουλάπες και συρτάρια. Κουστούμια, παντελόνια, πουκάμισα λευκά, γραβάτες, γυαλιστερά καλά παπούτσια έμπαιναν πρόχειρα σε μαύρες σακκούλες που φούσκωναν στο δωμάτιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάνδρα Αλεξανδρίδου, Μιάν άλλη φορά [2016]»

Αρχείο 22/02/2016

η μαμά είχε μακριά μαύρα μαλλιά
όταν τα χτένιζε γυάλιζαν σαν τα κορμιά των νέγρων που πλένονταν στο ποτάμι του Σιουδάδ Ντελ Εστέ
η μαμά είχε λυγερό γυαλιστερό κορμί όπως τα κριθάρια στα λιάνος του ποταμού Ιούνη μήνα
η μαμά είχε εμένα και σε λίγους μήνες θα είχε και τον αδελφό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Η μαμά χτένιζε τα μαλλιά της κάτω από το φεγγάρι, κύριε Ζήσιμε [2016]»

Αρχείο 18/02/2016

Σήμερα το απόγευμα ο καιρός ήταν βροχερός. Η πόλη μύριζε πεθαμένο ψάρι. Βγήκα στη βεράντα κι έστησα το μεγάλο κάδρο με τη φωτογραφία σου στην πολυθρόνα. Εκείνο το μεγάλο, που το έβρισκες τερατώδες, κι έλεγες πως ένα τόσο μεγεθυμένο πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο αλλά εφιάλτης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τσάι κεράσι [2016]»

Αρχείο 13/02/2016

Χαμένοι στο πάρκο του Ουένο, στο βόρειο Τόκιο, ξεμπουκάρουμε σε μια λίμνη σκεπασμένη ολόκληρη από πλατιά στρογγυλά φύλλα και νούφαρα. Στην όχθη της  στημένα, μια σειρά περίπτερα σαν και εκείνα που στεγάζουν τα μικρεμπόρια της Aνατολής αλλά και των δικών μας πανηγυριών. Κόσμος συνωστίζεται και οι φωτογραφικές μηχανές κελαηδούν ακατάπαυστα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τα μπονζάι [2016]»

Αρχείο 08/02/2016

Σεπτέ Σεβαστοκράτορα,
σήμερα σκέφτομαι τις ξένες μας, τις μυρωδιές του κλίματος που ήτανε αισθήσεων το λίκνο – και έτσι είμαι πάντοτε όχι μονάχα όπου θέλετε με στείλετε, αλλά και όπου αλλού προέρχομαι, ακολουθώ εσάς και άλλα μέρη – τις πατρίδες.

Πόσες πατρίδες μέσα στις πτυχές των αναμνήσεων, κατρακυλάω σε όλες τις απίστευτες και μόνη και μοναδική τη δόξα του Θεού – που πάντα ορίζει  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Aпокрифы -επιστολή Δεκάτη [2016]»

Αρχείο 03/02/2016

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΟΡΙΣΑΝ για την Κυριακή 27 Μαΐου, μία μέρα πριν από τη γραπτή εξέταση της τάξης τους στα αρχαία, μέρα που θα την πέρναγαν σχεδόν ολόκληρη μαζί. Ο καιρός είχε αρχίσει να ζεσταίνει, όσο είχε φως θα διάβαζαν έξω, στο τραπεζάκι της αυλής.

«Καλά, μιλάμε, φοβερή μυρουδιά», και ρούφαγε τον αέρα με δύναμη, οσφραινόταν την ανθισμένη γαρδένια στο μεταλλικό βαρελάκι, δίπλα στο πορτάκι της αποθήκης, φουντωμένη και κατάφορτη. «Είναι η εποχή τους τώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Άι Γιώργης»

Αρχείο 02/02/2016

Ήταν απόγευμα όταν εκείνη, ακολουθώντας την κλασική της διαδρομή μέσα από το συνοικιακό πάρκο, τον είδε. Δεν ήταν πρώτη φορά που τον έβλεπε, θες όμως από το τρομαχτικό παρουσιαστικό του, θες προκατειλημμένη από τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, δεν του είχε μιλήσει ποτέ ως τώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Κάποιο απόγευμα σ’ ένα παγκάκι [2016]»

Αρχείο 28.1.2016

Διαβάστε 1ο και 2ο μέρος

Ο ουρανός ξαναφάνηκε για λίγο. Μετά χάθηκε.  Χάθηκαν σε μια στροφή και τα ελάφια. Καινούρια βροχή δυνάμωνε. Το Λόνγκχολμεν δεν απείχε πια παρά μόνο δυο-τρεις κουπιές. Πλάγιασα το σκάφος και έβγαλα γρήγορα το ένα πόδι σ έναν ήπια κατηφορικό βράχο για μην το αναποδογυρίσω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παύλος Αβραμίδης, Νησί Utö, Σουηδία: Μέρος 3ο – Πεδίο βολής β’ [2016]»