Αρχείο 04/08/2016

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

Αγόρασα καινούργιο ποτήρι
Για να πιω ληγμένο θάνατο
Στάζει πυρετό απ’ τη βρύση
Ρίχνω παγάκια αίμα στο νερό
Πνιγμένα ψάρια στο νεροχύτη
Το κλάμα της Ελένης σκληρό
Σαν καρφί σε σώμα αρρώστου
Που σκουριάζει με τα χρόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, ‘φασκιώνω νεογέννητες λέξεις’»

Αρχείο 02/08/2016

Το παρόν έκθεμα σε τούτο το Μουσείο που διαρκώς θα βρίσκεται ως σε μεταλλαγή, είναι η λεγόμενη Δέκατη Τρίτη επιστολή, αυτή που βρέθηκε ή αυτή που χάθηκε, είτε ενδεχομένως κάποια που, ας πούμε, δεν εστάλει. Δεν υπάρχει καμμία υπόθεση για τις ταυτότητες των δύο (ή ενός – δεν είναι εξακριβωμένο αν η φωνή καταγράφεται ή αντιγράφεται ή είναι κατασκευασμένη, ακόμα κι αν ένας ο συγγραφέας – ή πολλοί). Κάποτε θα αποτελέσει αντικείμενο ερεύνης, για να μπορέσουμε να το τοποθετήσουμε στο χρόνο, που από τώρα ξέρουμε ότι θα είναι Πάντα.

Επιστολή Δέκατη Τρίτη

Αγαπημένε, εν Χριστώ –
κάποιες φορές φοβάμαι. Τη σκοτεινή νύχτα που με κράταγε σαβανοφορεμένη σαν το Λάζαρο και σαν την κόρη του Ιάγειρου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Η Επιστολή (ως έκθεμα) [Επιστολή Δέκατη Τρίτη]»

Αρχείο 26/07/2016

Και ήταν την στιγμή της πιο ανυπόφορης νοσταλγίας όταν απ΄τα νερά αναδύθηκε στην ωραιοτέρα του εκδοχή το κορίτσι της Κνωσού. Μια ιδέα από ψιμύθιο, αμίλητα όστρακα και έρωτα ήταν εκείνο το ανείπωτο πλάσμα. Έτσι αμετάφραστη βάδισε πάνω στα νερά, αφήνοντας με τα γυμνά της στήθη έκθετη την ομορφιά ενός καλοκαιριού. Τίποτε δεν είπα. Πνίγηκα μες στο μπλε του κοβαλτίου, είδα ξανά τους τόνους που γέννησε κάποτε η Σινώπη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Υδρίες»

Αρχείο 25/07/2016

(XVII)

Ιούλιος καύσωνας
Και φτιάχνεις μια βροχή
Στα μάτια μου
Πιο κάτω

Στη πιο μικρούλα λέξη σου
τρις το άνοιγμα της σάρκας
όπως διαβάζω από την έσω ρίζα
της πηγής ως τις κορυφές της
Αφή
Να εννοώ πλησίασμα δαχτύλων και παλάμης
κι όπως το τρέμισμα στο έξω μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κυριακή Βυρίνη, Αναπόκριτα»

Αρχείο 21/07/2016

είχε μιαν όμορφη ημέρα η πόλη και δυο κυπαρίσσια
που σημάδευαν ίσια τον ήλιο γιατί πύρωνε τον κόρφο
των γυναικών και μούσκευε τις παλάμες· γιασεμιά κι
αγιόκλημα στην εξώθυρα· στα παράθυρα γεράνια·
βασιλικό και δυόσμο στα παρτέρια κάτω από τις κλημα-
ταριές· και τα βατράχια που ξέρναγαν βροχές και τα
κρωξίματα
δρόμοι απλοί χωμάτινοι και στάχτες από σπίτια καμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ήμεροι παρελθόντος»