Αρχείο 25.6.2015

δεν είναι βιασμός, λέει στον εαυτό της, δεν είναι βιασμός όταν τους ξέρεις

Στο αδιέξοδο που πάντα διέσχιζε για να πάει σπίτι σταμάτησε το αυτοκίνητο ο παραγωγός με τους δύο φίλους του. Ήταν το βράδυ που του είχε πει ότι δεν ήθελε να είναι πια κομπάρσα και της πρότεινε να την πάει σπίτι να το συζητήσουνε, χαζή δεν ήταν, είχε μια υποψία τι θα συμβεί, κι εδώ που τα λέμε δεν είναι κι άσχημο να έχεις γκόμενο θεατρικό παραγωγό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Μπαρτζώκα, Φώτα νέον [2015]»

Αρχείο 24.6.2015

Πίσω σας το βουνό. Αριστερά το ποτάμι. Πιο πέρα; Ο βούρκος;
Βούρλα, σάπιοι πάσσαλοι, σπασμένα κλαδιά και βρύα. Πού αγναντεύατε όταν η Σ. έχωνε τα ποδαράκια της στον κουβά; Με τόση βροχή ο ορίζοντας δεν μπορεί παρά να ήταν κλειστός. Άρα εσείς λόφο δεν είδατε. Έφταιγε ο δρόμος που ήτανε δύσβατος; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Φάντη, Της Μισέλ [2015]»

Αρχείο 23.6.2015

ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ

Μικρή συλλογή

Ι. Ψάχνω έναν τρόπο να σου περιγράψω το σχήμα του. Παρηγοριέμαι σ΄αυτό τ΄απλήρωτο αίσθημα, τις ώρες εκείνες που κινδυνεύω να χάσω την καρδιά μου για πάντα. Περιεργάζομαι εξαντλητικά τα έργα τέχνης γυρεύοντας απεγνωσμένα μια λεπτομέρεια, μια στιγμή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα δέκα πρώτα βήματα [2015]»

Αρχείο 22.6.2015

ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Βάλτοι κατάξεροι
τα μάτια μου γκρεμισμένα
της λαβωμένης σου λάμψης
κάτοπτρα ραγισμένα

Κάκτου ρίζα θανατοφόρα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεώργιος-Κάρολος Τσιλεδάκης, «στην ωρυγή του ανέμου» [2015]»

Αρχείο 21.6.2015

Elvira

Στο λεωφορείο, μεσημέρι. Όλες οι θέσεις κατειλημμένες. Δυο ή τρεις όρθιοι, η διαδρομή συνηθισμένη. Λίγο πριν το τέρμα, σε μια μεγάλη διασταύρωση, ο οδηγός αλλάζει πορεία. Ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας, όμως εκείνος αδιαφορεί. Οι επιβάτες εξαγριώνονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βερονίκη Δαλακούρα, Οι φίλοι μου και η σκιά κατοίκησαν στην άμμο -ποίηση [2015]»

Αρχείο 19.6.2015

Καθώς τα πράγματα αλλαξοπίστησαν
πουλώντας την ύλη στο διάβολο για την αθάνατη σκιά τους,
δεν έχω που να κρατηθώ
πού να καθήσω·
δεν έχω πέτρα, ξύλο, τίποτα,
δεν έχω που την εξουσία μου ν’ ασκήσω.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπύρος Λ. Βρεττός, Όταν ο Ηγεμών παρακμάζει [2015]»

Αρχείο 16.6.2015

Αυτή η πόλη, όπως κάθε πόλη σε βυθίζει καθημερινά στην αφασία. Χωμένος ως τα αυτιά στα σωθικά της ανάπτυξα σταδιακά μια υπέρ-αντίληψη. Κάθε υπερβολικά απάνθρωπο , που σε υψηλές δόσεις καταλαμβάνει το κορμί ολόκληρο, το διαχώρισα , το έβγαλα από τα παθογόνα όρια που εγκλωβίζει την ψυχή και σαν μαλακή αφύπνιση το άφησα να μου μιλήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Πάνου, Η μελισσούλα τα blues και τα ρεμπέτικα [2015]»

Αρχείο 13/06/2015

απεικόνιση

Απόγευμα καθηλωμένο
στις παλιές φωτογραφίες
Πρόσωπα γνώριμα
Ασάλευτα χωρίς θερμοκρασία
Ασπρόμαυρος άνεμος
ανέμιζε μαλλιά
Στιγμές αναλλοίωτες, εγκλωβισμένες
στο τετράγωνο αδιέξοδο των διαστάσεων
στοίχειωσαν στο χαρτί Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Σημηντήρα, τρία ποιήματα από τη ποιητική συλλογή “δυτικά της Σαπφούς”»