Αρχείο 12.6.2015

1. στίχοι: 1-44

ΚΡΑΤΟΣ
Στης γης την άκρη, τη Σκυθία
φτάσαμε εδώ στην ερημία
που δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπου
στο έδαφος αυτού του τόπου.
Ήφαιστε, τώρα να σε νοιάζει
ό,τι ο πατέρας σε προστάζει
και με δεσμά ν’ αλυσοδέσεις
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ι. Ν. Κυριαζής, Αποσπάσματα από έμμετρη απόδοση του έργου « Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου [2015]»

Αρχείο 11.6.2015

Ομόκεντρος αέναη ή περιοδική επανάληψη

Όταν ο Πικάσο βαρέθηκε να ζωγραφίζει ανθρώπους , αποφάσισε να πρωτοπορήσει. Τους απεικόνισε ως κύβους και άλλες αφηρημένες μορφές. Η ανθρωπότητα τον αποκάλεσε ιδιοφυΐα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παυλίνα Ιωαννίδου, “μια εμμονή με τα άδεια αντικείμενα” [2015]»

Αρχείο 10.6.2015

Χρόνια στέρηση

Έχω χαθεί
ανάμεσα σε βιβλία
ποιήματα
και λευκά χαρτιά.
Κοιμάμαι και ξυπνάω
εκεί σ’ ένα δωμάτιο
απομονωμένος
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «τυχαίο ή συντονίστηκε το θείο με τ’ ανθρώπινο» -ποίηση [2015]»

Αρχείο 8.6.2015

να κατεβάσω την τέντα στο παράθυρο μισή
μα δεν έχω παράθυρο
να φτιάξω ένα παράθυρο
όμως το παράθυρο θέλει τοίχο να το υποδέχεται κι εγώ δεν έχω τοίχο
να φτιάξω έναν τοίχο
ο τοίχος θέλει κολώνες να τον στηρίζουν κι εγώ δεν έχω κολώνες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Πως φτάσαμε ως εδώ; [2015]»

Aρχείο 02/06/2015

Ισοζύγιο

Οι ποιητές μισούν τις επικρίσεις· ακόμα
και οι αθωότερες παρατηρήσεις
ξυπνούν μέσα τους καταιγίδες. Σκοτεινιάζει
στα βάθη της ψυχής τους ο λευκός βυθός
ένα πλεούμενο στα μάτια τους καταποντίζεται.

Κρατήστε τις πικρές κουβέντες, πάρτε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Βενέτης, αγρίμια οι λέξεις μου»

Αρχείο 01/06/2015

Τα αγάλματα που μιλούν

Άνθρωποι αμίλητοι. Ή αγάλματα που μιλούν;
Στέκονται ‘κει στις νεραντζιές,
κάτω απ’ τις ακακίες,
σε μιαν άλλη διάσταση θαρρείς.
Έξω απ’ τον χρόνο. Έξω κι από την Ιστορία.

Με μακρινά αστέρια συνδιαλέγονται.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Τουμανίδης, Οι ελεγείες της Ανατολής»

Αρχειο 31/05/2015

«Αφού ποτέ δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ποίημα ωραίο ως δέντρο, γιατί αιώνες τώρα, γράφουμε ποιήματα, κήπους φανταστικούς δημιουργούμε, δίχως καρπούς και δίχως κελαηδίσματα, και δεν φυτεύουμε ένα δέντρο ο καθένας, να μεγαλώσει, να φουντώσει, να καθόμαστε τα καλοκαίρια κάτω από τον ίσκιο του, γλυκό κρασί να πίνουμε με φίλους και γειτόνους;». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Χιόνης, ποίημα τόσο αδύναμο κι αναιμικό…»

Αρχείο 30.5.2015

Ι.

Όχι.
Μη προσπαθείς να προσαρμόσεις
τα όσα δεν έχουν ειπωθεί.
Άστα·
σε δεύτερο χρόνο
να κατακάτσει η τόση απροσδιοριστία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Αβεβαιότητες [2015]»