Αρχείο 5.5.2015

Sardina actinopterygia

Είδα τη σαρδέλα,
κινδύνευε,
το σώμα της γυάλιζε σαν το λεπίδι και
τα δόντια μου μούδιασαν – έφερα
το χέρι στο στόμα αυτόματα, τα λέπια
όμως ανοιγόκλειναν,
τέντωνε με σπασμούς τα πτερύγια, τα νεύρα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Καρτάκης, “πότε πότε μονάχα ένα άγουρο μήλο” -ποίηση [2015]»

Αρχείο 04/05/2015

Ήσουν γυναίκα
Ήσουν γυναίκα με ίχνη απουσίας
στην άμμο
το πέρασμα στον άνεμο
άνεμος
ήσουν γυναίκα με τα σκοτάδια του ήλιου
στο βλέμμα

Ήσουν άντρας
Ήσουν άντρας με ίχνη ηφαιστείου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, “λέξεις στάζουν από τα νύχια” *»

Αρχείο 01/05/2015

Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή
τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.
Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσής στο πέλαγο.
Γαλήνη.
Περίμενε δω με το βλέμμα στις σταγόνες
(δυο ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).
Περίμενε. Θα ξημερώσει.
Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Πρωτομαγιά»

Αρχείο 30/04/2015

ΙΧΝΗ

Χιλιάδες τελετουργικά
Μέσα στην κοιλιά
της μάνας τους
για τον χρόνο που πέρασε
για τον χρόνο που θα έρθει
για τον χρόνο που υπάρχει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, τρία ποιήματα»

Αρχείο 29.4.2015

κάποτε, σ’ ένα άλλο εδώ

θα ’ρθει η στιγμή που η αγάπη
δεν θα μας χρειάζεται
στους γκρεμούς

ενδημική
θα αποξηραίνεται
νοσταλγικό τραγούδι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζούλια Φορτούνη, “Δήγμα γραφής” -προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή [2015]»

Aρχείο 28.4.2015

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»

Αρχείο 27/04/2015

Του Εξομολογητού, ως είθισται – αντιγράφω τα πρακτικά, δίχως τα σχόλια.

“Περίλυπος η καρδία μου έως συντρίψιμη. Και τώρα, σπάνε τα τείχη της Ιερηχούς, ποτάμια που στερεύουνε τα δάκρυα. Είναι σαν την πολεμική την ανταπόκριση, και μόλις τώρα ο άλλος ο πιο μικρός ο άγγελος παίρνει τη θέση του ως ανταποκριτής του Οδοιπορικού – σα μια άλλου είδους εκστρατεία. Αγαπημένε μου Αδελφέ, πήγα σήμερα το μεγάλο ταξίδι που έχω αναλάβει να πηγαίνω – από τη θέση μου την καθιερωμένα μυστική, οφείλω και να εξομολογούμαι, για να τηρούνται όλες οι αναλογίες, θεϊκώς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* [επιστολή Πέμπτη]»

Αρχείο 27.4.2015

Του Εξομολογητού, ως είθισται – αντιγράφω τα πρακτικά, δίχως τα σχόλια.

“Περίλυπος η καρδία μου έως συντρίψιμη. Και τώρα, σπάνε τα τείχη της Ιερηχούς, ποτάμια που στερεύουνε τα δάκρυα. Είναι σαν την πολεμική την ανταπόκριση, και μόλις τώρα ο άλλος ο πιο μικρός ο άγγελος παίρνει τη θέση του ως ανταποκριτής του Οδοιπορικού – σα μια άλλου είδους εκστρατεία. Αγαπημένε μου Αδελφέ, πήγα σήμερα το μεγάλο ταξίδι που έχω αναλάβει να πηγαίνω – από τη θέση μου την καθιερωμένα μυστική, οφείλω και να εξομολογούμαι, για να τηρούνται όλες οι αναλογίες, θεϊκώς. Αγαπημένε μου, εν Χριστώ Αδελφέ μου, συ που με αναγνώρισες! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* -επιστολή Πέμπτη [2015]»