Αρχείο 26/03/2015

Περίληψη
Ένας άντρας ζει απομονωμένος στο διαμέρισμά του. Μιλά με αποφθέγματα ανθρώπων που θαυμάζει και κάποια μέρα ονειρεύεται να γίνει ο Ευγένιος Αρανίτσης. Πιστεύει πως η αγάπη πρέπει να εφευρεθεί ξανά και πως η μνήμη είναι το μοναδικό όπλο της δικαιοσύνης. Βλέπει ψυχεδελικά όνειρα και είναι ερωτευμένος με μιαν άγνωστη από το απέναντι μπαλκόνι με την οποία έχει τις πιο παράξενες φαντασιώσεις.
Τρία αδέσποτα σκυλιά θα του αλλάξουν με τον πιο απρόσμενο τρόπο τη ζωή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Προδημοσίευση από “Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει Ευγένιος στη θέση του Αρανίτση”»

Αρχείο 24.3.2015

Ανέβαινα με τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό στην Ομόνοια, έξοδος Αγίου Κωνσταντίνου, πρωί θα ήταν σίγουρα, μέρα συννεφιασμένη. Βλέπω ένα ρακένδυτο γέρο που φοράει το φθαρμένο σακάκι μιας φιλαρμονικής και κατευθύνεται προς το μέρος μου. Ψηλός, με τεράστια βήματα και γένια που κρύβουνε το πρόσωπο του, με πλησιάζει. Έχεις κανένα ψιλό; Του έδωσα ένα κέρμα και έκανα να φύγω… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Γκαβέτας, Οι κερατάδες [2015]»

Αρχείο 21/03/2015

Με την Άνοιξη καθίσαμε για φαγητό
Το μεσημέρι σε παραλιακή ταβέρνα
Αντίκρυ η θάλασσα, που τόσες φορές ερωτευτήκαμε 
Εκείνη παρήγγειλε φως, τη μυρωδιά τού
Φρέσκου κατσικίσιου γάλακτος, κοχύλια
Δυόσμο, κάστανα και για γλυκό
Τη γεύση από φυτείες κερασιών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Με την Άνοιξη καθίσαμε για φαγητό»

Αρχείο 17/03/2015

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης»

Αρχείο 16/03/2015

“…Οί δ’ έχον Αρκαδίην υπό Κυλλήνης όρος ,
Αιπύτιον παρά τύμβον, ιν’ ανέρες αγχιμαχηταί,
οί Φενεόν τ’ ενέμοντο… Στύμφηλόν τ’ είχον…”

(Ιλιάδα Β, 605 – 608)

Από το Κιάτο ή από το Δερβένι (διαμέσω του δρυμού του Σαραντάπηχου) ανεβαίνουν δυό δρόμοι στριφογυριστοί και ενίοτε κακοτράχαλοι που σφιχταγκαλιάζουν γλυκά τους ορεινούς όγκους, σα να τους καλοπιάνουν ν΄ανοίξουν για χάρη του ταξιδιώτη, ξορκίζοντας τους αφορεσμούς που προστατεύουν το νυμφώνα που κείτεται στη ρίζα τους …τη καλοφυλαγμένη παστάδα της Στυμφαλίας λίμνης που δροσίζει τον καλό της Αίπυτο στη σπηλιά του .

Αίπυτος …..σαν ίσκιος στοιχειώνει ακόμα τα πολυδαίδαλα μονοπάτια των βοσκών και των ξομάχων της Γκούρας και του Φενεού και κάνει τα μάτια να θαμάζουν απ’ τις διηγήσεις τα βράδια του χειμώνα;

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Ασημακόπουλος, Αίπυτος»

Αρχείο 14.3.2015

(…)Αχ, Φρανκ, πώς άρπαζε με βιάση τη μιαν άκρη του παλτού του, για να τη φέρει τιμητικά και σαν παράσημο στο στέρνο και πώς τα δάχτυλα παιάνιζαν με νεύρο τα οστά· έλεγες πως οι φλέβες του θα ξέφευγαν για ν’ αγκαλιάσουν κάποια απειλή που  εμφανιζόταν στον ορίζοντα! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Iφιγένεια Σιαφάκα, Τι θ’ απογίνουν τα ρολόγια; [2015]»

Αρχείο 13.3.2015

Ξεβάφω το φόβο

Απλήρωτες υπερωρίες στο φόβο.
Ανώφελα συμπεράσματα γι’ ανούσια πράγματα και καταστάσεις.

Ο φόβος με κλωθογυρίζει
χωρίς πενθήμερο κι αργίες .
Γι’ αυτό προπονιέμαι ως αθλητής τού αντιφόβου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, τρία ποιήματα [2015]»