Στέλιος Ροΐδης, τρία ποιήματα

Αρχείο 30/04/2015

fav-3

ΙΧΝΗ

Χιλιάδες τελετουργικά
Μέσα στην κοιλιά
της μάνας τους
για τον χρόνο που πέρασε
για τον χρόνο που θα έρθει
για τον χρόνο που υπάρχει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, τρία ποιήματα»

Τζούλια Φορτούνη, “Δήγμα γραφής” -προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή [2015]

Αρχείο 29.4.2015

fav-3

κάποτε, σ’ ένα άλλο εδώ

θα ’ρθει η στιγμή που η αγάπη
δεν θα μας χρειάζεται
στους γκρεμούς

ενδημική
θα αποξηραίνεται
νοσταλγικό τραγούδι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζούλια Φορτούνη, “Δήγμα γραφής” -προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή [2015]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]

Aρχείο 28.4.2015

fav-3

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»

Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* [επιστολή Πέμπτη]

Αρχείο 27/04/2015

Του Εξομολογητού, ως είθισται – αντιγράφω τα πρακτικά, δίχως τα σχόλια.

“Περίλυπος η καρδία μου έως συντρίψιμη. Και τώρα, σπάνε τα τείχη της Ιερηχούς, ποτάμια που στερεύουνε τα δάκρυα. Είναι σαν την πολεμική την ανταπόκριση, και μόλις τώρα ο άλλος ο πιο μικρός ο άγγελος παίρνει τη θέση του ως ανταποκριτής του Οδοιπορικού – σα μια άλλου είδους εκστρατεία. Αγαπημένε μου Αδελφέ, πήγα σήμερα το μεγάλο ταξίδι που έχω αναλάβει να πηγαίνω – από τη θέση μου την καθιερωμένα μυστική, οφείλω και να εξομολογούμαι, για να τηρούνται όλες οι αναλογίες, θεϊκώς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* [επιστολή Πέμπτη]»

Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* -επιστολή Πέμπτη [2015]

Αρχείο 27.4.2015

fav-3

Του Εξομολογητού, ως είθισται – αντιγράφω τα πρακτικά, δίχως τα σχόλια.

“Περίλυπος η καρδία μου έως συντρίψιμη. Και τώρα, σπάνε τα τείχη της Ιερηχούς, ποτάμια που στερεύουνε τα δάκρυα. Είναι σαν την πολεμική την ανταπόκριση, και μόλις τώρα ο άλλος ο πιο μικρός ο άγγελος παίρνει τη θέση του ως ανταποκριτής του Οδοιπορικού – σα μια άλλου είδους εκστρατεία. Αγαπημένε μου Αδελφέ, πήγα σήμερα το μεγάλο ταξίδι που έχω αναλάβει να πηγαίνω – από τη θέση μου την καθιερωμένα μυστική, οφείλω και να εξομολογούμαι, για να τηρούνται όλες οι αναλογίες, θεϊκώς. Αγαπημένε μου, εν Χριστώ Αδελφέ μου, συ που με αναγνώρισες! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Kumihimo* -επιστολή Πέμπτη [2015]»

Σωτήρης Κακίσης, Τα σύρματα/Συσκευή του νεκρού ανθρώπου

Αρχείο 24/04/2015

fav-3

Σημείο αναφοράς

τη στιγμή του οργασμού ένα κύκλος ανεβαίνει σαν φυσαλίδα πάνω απ’ τα ζευγάρια κι επιπλέει γεμάτος στο τρικυμισμένο δωμάτιο.

μέσα του όλοι οι χαρούμενοι ποδοσφαιρικοί αγώνες που έζησε ο άντρας, όλα τα έξυπνα κρυφοκοιτάγματα της κοπέλας και της φίλης της στο τρόλεϋ. περνάνε γρήγορα απ’ το νου τους κοινά ονόματα, Γιάννης, Μαίρη, Κώστας, πάλι Μαίρη, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Κακίσης, Τα σύρματα/Συσκευή του νεκρού ανθρώπου»

Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Καλοκαιρινή ευωχία

Αρχείο 23/04/2015

fav-3

Καθίσαμε γύρω απ’ το τραπέζι, είμαστε 16 μαζί με τους τέσσερις γάλλους φίλους της Έμυλη –μια μητέρα με τρία μεγάλα παιδιά και το ζευγάρι των Αυστριακών που έρχεται κάθε χρόνο στο κτήμα.  Σε λίγο έφτασε το γκαρσόνι για την παραγγελία.

Ένοιωσα το κίνδυνο με ένα προειδοποιητικό εσωτερικό σφίξιμο που με έβαλε αυτόματα σε επιφυλακή. Συσπειρώθηκα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Καλοκαιρινή ευωχία»

Έκτωρ Κακναβάτος, Υπόμνημα για το αίμα του Οφιούχου

Αρχείο 22/04/2015

fav-3

(Ποίημα γοερόν διά τινας ουτιδανούς)

Το φόβο σου
με τα μυαλά του σαλεμένα από την αιτότητα
έτσι που με το σίδερο και με τ’ άλλα σαρκοβόρα
βουτάει στο αίμα του νερού, ίσα ν’ αγιάσει,
θα τον έλεγα Βρυάρεω ή άρχοντα καταρράχτη
μήνιγγα σκοτεινή του Ερμή του Τρισμέγιστου
θα τον έλεγα, ή αφρό και πείνα ιαγουάρου
καθώς ασπρίζοντας στης Ισπανίας τα γόνατα,
νερά και μάτια, όρθιο μίσος, ο Ντελαγουέαρ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Κακναβάτος, Υπόμνημα για το αίμα του Οφιούχου»