Αρχείο 19/11/2011

Από την ποιητική συλλογή «Το φεγγάρι πίσω από ψέματα», εκδόσεις Οδός Πανός

Γάμα
Η μέρα έβρεχε, εγώ έπινα καφέ προσπαθώντας να θυμηθώ παλιά ποιήματα. Είπα ψέματα, αυτή είναι η αλήθεια μου! Για ώρες μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ έστω μια σίγουρη λέξη. Ουρανογραφίες… να που κάτι βρήκα!
Η ποίηση; Τίποτα παρά μια μέθοδος να βλέπεις απ’ το σκοτάδι, δηλαδή ό,τι προλάβεις μέχρι τα 12… άντε, λίγο αργότερα.
Εντόπισα τον ήχο των πουλιών.
Η άνοιξη κρύβεται
Η βροχή ψιθυρίζει
Αναζητώ τις ρίζες μιας αναπάντεχης περιπλάνησης, σκέφτομαι να διαλυθώ σε όλα τα στοιχεία του σύμπαντος, μήπως καταφέρω να επανέλθω όπως ήμουν, προτού με γνωρίσω, θυμάμαι ωστόσο την παιδική μου ηλικία, ταινία βουβού κινηματογράφου, να παριστάνω τον Σαρλό, κι όλοι οι θεοί να είναι πιο αστείοι απ’ τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βουτυρόπουλος, «Γάμα, Θήτα, Ο το μικρό»»

Αρχείο 18/11/2011

Δεν ήθελε τους άνδρες η Ευτέρπη. Τις γυναίκες ήθελε. Οι άντρες της άρεσαν μόνο πάνω στο καΐκι, στα τσίπουρα, και στον χορό. Νοίκιαζε μια κάμαρα στο σπίτι της Πηνελόπης, που χε το καφενείο στην άκρη του μόλου κοντά στον φάρο. Το νοίκιαζε για τα μάτια του κόσμου, αλλά ήξεραν όλοι ότι μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι με την Πηνελόπη. Κανείς δε μίλαγε πια για αυτό, ούτε κρυφά ούτε φανερά. Ήταν τρία χρόνια μαζί. Εφτά είχαν περάσει από τότε που μπάρκαρε ο Οδυσσέας, ο άντρας της Πηνελόπης και δε ξαναφάνηκε στο νησί .και έξι απ’ όταν έχασε τον αδελφό της τον Αχιλλέα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ζαρείφης: Ευτέρπη. Ο τελευταίος ζεϊμπέκικος»

Αρχείο 16/11/2011

Κόσμος εἶναι ἕνας κόκκος ἄμμου στὸ μάτι μου

Ἐξετάζω τὸ πρόσωπό μου στὸν καθρέπτη
Διακρίνω ἕνα τρίμμα στὸ μάτι μου
Τὸ ξεπλένω καί,
Τὸ λουτρὸ
Τὸ κτίριο
Ἡ γῆ κάτ’ ἀπ’ τὰ πόδια μου, ἐξαφανίζονται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Larry Cool, τρία ποιήματα»

Αρχείο 16/11/2011

Κοιτάζω στο μπακάλικο
τις νόστιμες κονσέρβες

δίπλα σε γιαπωνέζικα σκουμπριά
που κολυμπούν στη σόγια
έχουν στιβάξει σαρδέλες απ’ το Βόλο
που κολυμπούν στο λάδι

ψάρια ελληνικά
ψάρια εξωτικά
έχουν τον ίδιο καημό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ριτσώνης, 151 ποιήματα»

Αρχείο 14/12/2011

…ή Σαν δάκρυ λυπημένο

Χωμάτινοι δρόμοι, πολλές φορές λασπωμένοι από τη βροχή, όμως σε αυτές τις γειτονιές χτυπούσε η καρδιά της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Πότε χαρούμενα, πότε λυπημένα, μα χτυπούσε το ίδιο για όλους.

Η γειτονιά μου, Πασαλιμάνι, Φρεαττύδα, Πειραϊκή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Σαν τραγούδι»

Αρχείο 04/11/2011

Χειροκροτήματα ακολούθησαν την εμφάνισή της στην σκηνή. Στη θωριά της, η καρδιά του πήγε να σπάσει. Την κοιτούσε εκστασιασμένος. Αγέρωχη, όπως απαιτούσε ο ρόλος, περπατούσε και κινούνταν επάνω στο θεατρικό σανίδι. Η φωνή της υποβλητική, ξυπνούσε κάθε μόριο του κορμιού του. Το παρουσιαστικό της, παράταιρο του ρόλου, αλλά επιβλητικό στις ψυχές των θεατών. Την ένοιωθες να μεταμορφώνεται σε αετό και να πετάει, πάνω από τα κεφάλια του κοινού και η σκιά της να πλακώνει προστατευτικά τις αισθήσεις τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μποϊλές, Αντίζηλοι…»

Αρχείο 31/10/2011

Για όσους φτάσανε μέχρι εδώ και θα γυρίσουν πάλι πίσω

Είναι εκεί.
(Όσο για αυτούς που θα εκπλαγούν παίρνω τη διαφάνεια επάνω μου . Η μεταμφίεση μου είναι τόσο διαφανής όσο χρειάζεται για να αντέξει την αλλαγή).
Γιατί έτσι εξελίχτηκε (δεν ήταν εκεί και τώρα είναι)
έτσι θα συνεχίσει(θα υπάρχει τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει η βροχή)
και όχι κάπως αλλιώς, διαφορετικά από ότι φαντάζεστε.
Κάθεται δίπλα της. 
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όλγα Βασιλείου : 2 ποιήματα από τη συλλογή «Μια ομιλία για τη ζωή της, ένα κείμενο για το όνειρο του»»

Αρχείο 26/10/2011

Θυμήθηκε: Μητέρα, εσύ στέκεσαι πίσω από αυτή τη μνήμη τώρα. Δικό σου δώρο ήταν, θυμάσαι; Μάλλινο. Βαρύ. Μπλε σκούρο. Με κοκάλινα κουμπιά και δερμάτινα θυλάκια. Μπλε σκούρο. Το δέρμα που μου χάρισες, να ‘χω να προχωράω στη ζωή, κρατώντας μια ανάσα δική μου, ξέχωρη από αυτόν τον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βλαχογιάννης, Το ξεχασμένο δέρμα»