Γεωργία Τρούλη, δύο ποιήματα…[2011]

Αρχείο 25/10/2011

Βδέλλες –βρέχει-κοινόχρηστα

Για ένα διάστημα κοιμούνται νωρίς
Και κυρίως αμέριστοι
Κανείς δεν ακούει τον κρότο του άλλου
Ουτε τον βρόγχο, ούτε τον έρωτα
Τα βήματα, ίσως, όταν κάποιος φορά
Ψηλοτάκουνα ποτήρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Τρούλη, δύο ποιήματα…[2011]»

Σοφία Κολοτούρου, Ποιήματα

Αρχείο 05/10/2011

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΦΗ

 

Κι ταν  μάνα του, το λέει: «Γιατί

δν πς ν παίξεις πως τ’ λλα τ παιδιά;»

«Βαριέμαι…» παντάει ατς σιγ

κα τν περνονε γι διότροπο πολύ.

Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης

Παράκληση στ θε γι ναν μικρ καμπούρη

 

Στὸ διάλειμμά της πάντα μόνη. Ἕνα βιβλίο

στὰ χέρια της, μικρὴ νὰ τό ‘χει συντροφιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Κολοτούρου, Ποιήματα»

Νίκος Λέκκας, από φάκελο

Αρχείο 03/10/2011

 

Ήταν φευγάτος, το είχε πονέσει το πράγμα, ήθελε την κάνει… Για πού άραγε; για το υπερπέραν, ή για των ενοχικών το κονέ. Των άδοξων. Των ρημαγμένων… Αυτών που πυρπόλησαν την ψυχή τους. Το είναι τους όλο. Που τα δώσαν όλα την Τέχνη τους. Και δεν τους έμεινε τίποτα. Μοναχά σκόρπια χειρόγραφα και μια καψούρα για το παραπέρα. Όλα στον κόσμο σκυθρωπά. Περιπάτους στην πόλη. Βιτρίνες και καφέ αδιάφορα. Τρελόχαπα και κάβες. Τεκέδες και ρούχλες. Αυτά μόνο. Βιβλιοπωλεία… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λέκκας, από φάκελο»

Σταύρος Ζαφειρίου, Μεταστάσιμον

Αρχείο 12/6/2011

stachtes11.6Από την ποιητική συλλογή «Σώματος Λόγος», Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2004, Θεσσαλονίκη.

Μεταστάσιμον 
Το τέλος μου ανήκει στο τέλος σου Κύριε.
Στο άδυτο του σώματος καλείται τ’όνομά σου,
μια πράξη πριν απ’τη σιωπή, όπου η σκιά μου
θα πλάσει, με την άλλη της σκιά,
την πιο παλιά απεικόνιση του ομοιώματός σου.
Αυτός είναι ο δρόμος. Τον ανίχνευσα,
σαν θηρευτής που αναζητά
των αγριμιών περάσματα, θαρρώντας
ότι ο θάνατος είναι η συνέχειά μου,
η αναγκαία πύλη που συνδέει τη ζωή
με την ανεξερεύνητη ουσία.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Ζαφειρίου, Μεταστάσιμον»

Στρατής Τσίρκας, Καιρός για ψάρεμα με καλάμι

Αρχείο 28/05/2011

Αλεξάντρεια. Σεπτέμβρης. – Είναι ένα βράδυ καλοκαιριάτικο απόψε που κατεβαίνεις την οδό Μισάλας. Ο αέρας έκοψε απότομα κι η υγρασία σαν αόρατη κουνουπιέρα τυλίγει τους ανθρώπους, χτυπά κατάστηθα τις γυναίκες, κάθεται πάνω τους και τους μουσκεύει τα ρούχα, γυαλίζει τα πρόσωπα τις αρπάχνει απ’ το λαιμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στρατής Τσίρκας, Καιρός για ψάρεμα με καλάμι»

Νίκος Φωκάς, Αίσ-χός, Αίσ-χός

Αρχείο 26/05/2011

Από το «Έλεύθερο Θέμα», πεζοποιήματα. Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο φτάνει ως εδώ η βοή μιας Αθήνας δίχως όρια, σαν πελώρια ομοφωνία. Έτσι λοιπόν οι διάφοροι ήχοι: δημόσια ψέματα, χάχανα Νεοελλήνων όμοια με χρεμετισμούς αλόγων, λόγοι λαϊκές μουσικές, σαματάς γηπέδων, δελτία ειδήσεων, δελτία χρηματιστηρίου, αναγνώσεις ποιημάτων, συνέδρια, κατά παραγγελία χειροκροτήματα, οργανωμένος ενθουσιασμός, καθημερινά φληναφήματα, νιαουρίσματα κινητών με μοτίβα Μπετόβεν, φωνακλάδικοι στην συνέχεια τηλεφωνικοί μονόλογοι, υλιστικά κραυγαλέα συνθήματα σε πορείες, αγγλικούρες, βρισίδια των δρόμων κ. α. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Φωκάς, Αίσ-χός, Αίσ-χός»

Αλέξης Σταμάτης, Κυριακή -προδημοσίευση

Αρχείο 21/04/2011

Εκδόσεις: Καστανιώτη 

Τόσο ο Βασίλης όσο και ο Πέτρος έχουν τους δικούς τους καημούς – ξεχωριστούς ο καθένας. Ο Βασίλης, που είναι και ο βασικός ήρωας του νέου βιβλίου του Αλέξη Σταμάτη, είναι ένας σύγχρονος νεαρός της φτωχολογιάς, παιδί που ζει στον Πειραιά και έχει τις ιδιωτικές του σκοτούρες που του φορτώνει η πραγματικότητα γύρω του, αλλά και εκείνες που δεν φαίνονται, τις εσωτερικές, που ωστόσο του σκοτεινιάζουν τον νου. Ο Βασίλης είναι δεκαεννιά χρόνων, ενώ ο Πέτρος, ο άλλος πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι ένας μεσήλικας δημοσιογράφος που έχει «κολλήσει» από τότε που τον άφησε η νεότατη γυναίκα του… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξης Σταμάτης, Κυριακή -προδημοσίευση»

Κώστας Ταχτσής : απόσπασμα από “Το τρίτο στεφάνι”

Αρχείο 02/01/2011

σσ. 170-172, εκδόσεις Εξάντας

[…] Όταν επαναλήφθη η συνεδρίαση, σηκώθηκε ο εισαγγελέας κι ανέλυσε την υπόθεση απ’ την αρχή, κι όταν έφτασε στο ρόλο που του είχε παίξει ο Δημήτρης, τον έπιασε υστερία σα νά ‘ταν προσωπικός εχθρός του, σά νά τού’χε σκοτώσει τον πατέρα του. Διάβασε μ΄έμφαση όλες τις καταδίκες απ’ το ποινικό μητρώο του, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν φυσικό να τρέφει άσβεστο μίσος εναντίον της κοινωνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ταχτσής : απόσπασμα από “Το τρίτο στεφάνι”»