Γνώρισα την Ελένη τυχαία. Καθόταν σ’ ένα καφέ της πλατείας έχοντας δίπλα  της ένα μεγαλόσωμο ήσυχο σκυλί . Την πλησίασα να χαϊδέψω το ζώο και πιάσαμε κουβέντα για το σκύλο. Μού άρεσε το ήρεμο χαμόγελό της και πρόσεξα πώς κοίταγε τα χέρια μου. Τά κοίταξα και εγώ μήπως είχαν κάτι και δεν το είχα δεί. Εκείνη χαμογέλασε πλατιά και μου ζήτησε συγνώμη αλλά ήταν κάτι ,είπε στο οποίο δεν μπορούσε να αντισταθεί. Της άρεσε να παρατηρεί τα χέρια των ανθρώπων. Τράβηξα μια καρέκλα και έκατσα ρωτώντας τη αν ενοχλώ , πιο πολύ για τους τύπους αφού ήδη είχα κάτσει συνεχίζοντας να χαϊδεύω το σκυλί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιουλία Γεωργάκη, Τα δάχτυλα»

Από τις εκδόσεις Μελάνι

⚙︎

Ημέρα ν-7

Έξω από τον υπόγειο, η ομίχλη είναι πυκνή.
Εντός, ανθρώπινη ομίχλη.
Ο υπόγειος είναι κυκλικός ― μπορείς να πηγαίνεις ή να έρχεσαι.
Δίπλα, ένας άντρας μαθαίνει μία ξένη γλώσσα από στάση
σε στάση. Κάνει επανάληψη το λεξιλόγιο.
Απέναντι. μία γυναίκα δακρύζει και κάνει επανάληψη
πρόσφατες στιχομυθίες.
Βουβά, ψιθυρίζοντας ξόρκια στον εαυτό της.
Σε μία στάση θα κατέβουμε όλοι.
Θα μείνει μόνο μία εφημερίδα, μια άδεια σακούλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρίστη Ζαΐμη, Στραβαίγκιν ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

«Αν γεννιόσουν από φτωχούς γονείς, δεν θα σκεφτόσουν έτσι και δεν θα τα έλεγες αυτά, γιατί τα παιδιά των εργατών και των υπηρετριών ήταν πρώτοι μαθητές, και αργότερα στη ζωή τους προσπάθησαν, να ανέβουν τα σκαλιά της κοινωνίας, ώστε σήμερα να είναι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βιομήχανοι. Θυμάμαι τον κυρ Σταύρο που έλεγε: «κύριε Μάνο, μπορεί εγώ να κουβαλούσα τσιμέντο σε όλη μου τη ζωή, αλλά η κόρη μου βγήκε φιλόλογος και ο γιος μου μικροβιολόγος». Όχι σαν εσένα που τα είχες όλα και δεν πείνασες, δεν κρύωσες, δεν είδες να υποτιμούν τους γονείς σου, γι’ αυτό δεν θέλεις να δουλέψεις και να κάνεις κάτι στη ζωή, αντί να μιλάς για λίγες υλικές ανάγκες και για έρωτες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο εγγονός»

Ξαναδιαβάζω με ανησυχία την βιογραφία του Μαγκρίτ μήπως και κάτι μου ξέφυγε, μήπως στις εμπειρίες του έτυχε να ζήσει  μια θανατηφόρο επιδημία, ένα απεχθές βίωμα σε επικίνδυνη μολυσμένη ατμόσφαιρα, μια απειλή χημικών  αερίων που έβαλαν σε κίνδυνο τη ζωή του, τη σωματική του ακεραιότητα όπως για παράδειγμα συνέβη στον ήρωα εκείνης της παράξενης ταινίας, τον  Άνθρωπο που μίκραινε…

Σε μια τέτοια περίπτωση βεβαρυμμένου παρελθόντος που απαίτησε ολική προφύλαξη  προσώπου και την οποία ο διάσημος Βέλγος υπέστη σε σημείο να κρατήσει έντονη την ανάμνηση της  δυσφορίας του, οφείλει προφανώς  την  έμπνευσή του να ζωγραφήσει  τούτο τον πολύ γνωστό ανοίκειο πίνακα που  έχω τώρα μπροστά μου  και που τελευταία έχει αποκτήσει τόση επικαιρότητα: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Μαγκριτικό»

❇︎

Μοντγκόμερι, πρωτεύουσα της Πολιτείας Αλαμπάμα των Η. Π.Α., 1 Δεκεμβρίου 1955

Μ’ ένα τράνταγμα ξεκινάτε. Κάθεσαι ήδη. Πού;

Μα φυσικά πίσω. Σκιά στο λευκό φόντο.
Φοράς μαύρα – λευκά απ’ την καταχνιά –
και κάνεις ως συνήθως μαύρες σκέψεις.
Δέντρα και κτήρια γλιστρούν στα τζάμια,

αντανακλάσεις νέον και στάλες βροχής…
Πεινάς; Νυστάζεις ίσως. Αν έγερνες πίσω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Λεωφορείο Νο 2857 ( Ρόζα Πάρκς )»

nam nunc lenonum et scortorum plus est fere,
quam olim muscarum est cum caletur maxime
Plautus, Truculentus

Ωραίες μου κυρίες, θεωρείτε ότι η πολύωρη κι η εξαντλητική δουλειά με την τσάπα και το φτυάρι, η έλλειψη ανέσεων κι οι καθημερνές έγνοιες καταστέλλουν στους άντρες κάθε επιθυμία για τσιλημπουρδίσματα και τους στερούν την ευστροφία τού νου· μια ευστροφία που μπορεί να οδηγήσει στην ανακάλυψη μύριων τρόπων ικανοποίησης, στα κρυφά, αυτών των επιθυμιών. Δεν τολμάτε να παραδεχτείτε ότι κάθε παρόρμηση που καταπνίγουμε κατατρώει σαν σκουλήκι την ψυχή ώσπου στο τέλος αρρωσταίνει αυτή από νοσταλγία για όλα όσα απαγόρευσε στον εαυτό της κι ότι οι τερατώδεις κανόνες τής κοινωνίας τα μετέτρεψαν σε παράνομα κι εξωφρενικά. Μα ακόμα κι αν υποθέσω ότι είστε συνεπείς και σωστές στα συζυγικά σας καθήκοντα και ικανοποιείτε τις λιμπιντικές ορμές των συζύγων σας, αυτοί θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο ν’ «αμαρτάνουν» (όπως κι εσείς εξάλλου!), γιατί στο τέλος αυτό που μετράει είν’ η ανάμνηση μιας ευχάριστης και φιλήδονης περιπέτειας!  

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Το διαφθορείον»

Στην εξοχή

Εκείνη η παλιά φωτογραφία
με τον πατέρα νέο,
χαμογελαστό,
στην εξοχή
πάνω στην καινούρια βέσπα
κοίτα, πώς ξεθώριασε.
Χρόνια μετά
η βέσπα πουλήθηκε,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίνα Φυτιλή, Δύο ποιήματα»