Αρχείο 15/09/2015

Όταν έρχονται τα πουλιά, τα χέρια μου γίνονται μάζα από
ζωντανούς σπόρους – άγνωστα μικρά όντα, σχεδόν αόρατα.
Τα πουλιά πέφτουνε πάνω μου. Το λευκό και το μαύρο εξαφανίζεται.
Πολύχρωμη βεντάλια παλαιάς εποχής,
χορεύοντας, χάνομαι ανάμεσα στις φτερούγες τους.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρούλα Κακλαμανάκη, Μνήμη μέλλοντος»

Αρχείο 11.9.2015

ΑΠΑΙΤΗΣΗ

Βδέλλες κολλημένες απάνω μου.
Ρουφούν κάθε ίχνος αίματος.
Αφόρητος ο πόνος.
Το δέρμα ασφυκτιά.
Ο εγκέφαλος πάει να εκραγεί,
πνίγεται στις ίδιες του
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ουρανία Βασιλάτου, “αποχαιρετώ τα λιγοστά μέρα με τη μέρα” -ποίηση [2015]»

μετά το χειρουργείο (trailer)

η μελανή ακρίδα βγήκε απ’ τη σχισμή
στη δεξιά ωμοπλάτη και αφού κοντοστάθηκε
στον αυχένα μεταμορφώθηκε με μια
εναέρια πιρουέτα τύπου Τίνκερμπελ
σε βίντεο κλιπ με τις σημαντικότερες
στιγμές της ζωής μου όπως αυτές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Δαμκαλής, σπέρνοντας χειμώνα στο κατακαλόκαιρο -ποίηση»

Αρχείο 01/09/2015

Πέτρες βαριές στο στήθος

Γι’ αυτούς που πλήγωσα
Που πρόδωσα
Που δύσκολη στιγμή εγκατέλειψα
Πολύ λυπάμαι
Τους ξεγραμμένους
Αυτούς, που απ’ την αυλή μου
Σαν αγριάδα, βίαια ξερίζωσα
-σκληρό, ανώριμο θα πείτε, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, “τους ξεγραμμένους, αυτούς” -ποίηση»

Αρχείο 29.8.2015

Τα μητρώα του Αισχύλου και του Σαίξπηρ

Τα υψηλά ψώνια του έπεσαν στο πάτωμα
αυτά που έφερνε με τη γυναίκα του από το αμφίβολο κρεβάτι στο κυρίως σπίτι
όπως φέρνουν φαγητά που κρατάνε έντεκα χρόνια
Το όλο είχε διαρραγεί και φύγει
στο ξαφνικό πέρασμα του χρόνου
μήλα που κύλησαν στα πλακάκια
και στάρι με ρόζους από πασχαλίτσες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Επαμεινώνδας Στεργίου, πραγματικά κάτι λαμπυρίζει αφού πέσει ο ήλιος -ποίηση [2015]»

Αρχείο 26/08/2015

Ατρείδες παίδες

Ο Ορέστης, ο μικρός
-ο μητροκτόνος έπειτα-
πώς να το εννοήσει,
μέσα από τ’ ανώριμα,
τα ανίδεα παιδιάστικά του,
πως θα τον διάλεγαν αυτόν
για να απονείμει
το δίκιο του πατέρα;
Τον κοίμιζαν με δράκους μυθικούς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, “Κατάλοιπα γενιάς, απομεινάρια σιωπής”»

Αρχείο 22/08/2015

KENO

Ο κόσμος τους ένα αέτωμα
Εκείνοι είχαν τον τρόμο του
Κενού
Νύχτα σκαρφάλωναν με τα
Αγάλματα στους θριγκούς
Και ξέμειναν στο πλαίσιο
Ηλεκτρικοί–
Μηχανικά ταλαντευόμενοι– Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Λιαράκου, “Τα σώματα που ανθίζουν κοντά” -ποίηση»

Αρχείο 21.8.2015

Στην Ειρήνη

Το ταξίδι του κομμένου χεριού

Και είπε: στο διάολο να πάει η ποίηση
στο διάολο το ωραίο
αν για να υπάρξουνε πρέπει να με κατακτήσουν
τούτο το κορμί ούτε γιουβέτσι πια δεν αντέχει
κι ούτε λόγος για άλλο τρόμο.
Πού είναι η ήσυχη ζωή και η αιωνιότητα
δείξτε μου και αργά αυτή τη φορά
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Τιχομίρ, Ποιήματα από μια περίοδο που δεν φαινόταν να υπάρχει επιλογή [2015]»