Τιχομίρ, πύρινα ραγίσματα στη μαύρη πορσελάνη -ποίηση [2015]
Αρχείο 25.2.2015
Θραύσμα
θυμάμαι το χρόνο να τεντώνεται
πάνω στους πίνακες του τοίχου
θυμάμαι την ησυχία να ορμά
απ’ τις ενώσεις των δαχτύλων
θυμάμαι το αιωρούμενο γαλάζιο φως
το εβένινο τραπέζι
την πορσελάνη
το κεφάλι πάνω στην πορσελάνη
το θαλασσί τραπεζομάντηλο
θυμάμαι εκείνους
σαν κάποιους που υποσχέθηκαν
να ξαναβρεθούν
Το ακρωτήρι των σωμάτων
Αλέθοντας ο βράχος τα κορμιά
την αλήθεια τους αέρας θα σκορπίζει
μόνο το βλέμμα να ορθώνεται ψηλά
και να καλεί το χέρι που τ’ ορίζει.
Γάμπες στιβαρές και χαλαροί γλουτοί
δόντια και νύχια ευγνωμονούν
αιώνια εκεί να ξεδιψούν
με το θαλασσινό αλάτι
Κι εκεί να καρτερούν το θάνατο
να ‘ρθει να τους ξεμπλέξει
απ’ το προδοτικό αγκάλιασμα
δύσκολα να ξεδιαλέξει
μέλη δικά τους απ’ των άλλων
Γιατί ένα καιρό –το μόνο σίγουρο–
ανάμνηση θα γίνουν
όμοια με ανάγλυφα
της θάλασσας πιθάρια.
Ο χορός των μαγισσών
Υψώνοντας και σκορπίζοντας πολύχρωμες κραυγές
κομίζοντας τη φωτιά στο βλέφαρο
οι μάγισσες διανύουν την υπόσχεση της νύχτας
κι ο καιρός κραταιός
κι ο καιρός στήνει και απλώνει απελπισμένα
το μαύρο υφαντό του
κρύβοντας την αλήθεια
προστατεύοντας εμάς και την αλήθεια
ανατρέφοντας εμάς
Ήμαστε τα παιδιά του χρόνου
και σα μέλλοντες φόνοι
συσπειρώνουμε τη σιγουριά μας
ενώ τ’ αστέρια αδημονούν
και φλέγεται η αλήθεια που σημαίνουν
φλέγεται και οι ρίζες της
πύρινα ραγίσματα στη μαύρη πορσελάνη.
Κι ενώ το σμήνος άπλωνε
στης νύχτας το χωράφι
κι έμαιναν οι πυρές που έστησαν
κάτω στο χωριό
ηχώ
θιάσου παιδικού που ανέτειλε
σε πορτοκαλί σοκάκι
αργά
αργά αναθυμούνται τα κλαδιά
στα κυπαρίσσια:
… και μ’ ένα τραγούδι σα σπαθί
… σα σπαθί θα διαπεράσει
… την ιστορία που θα πει
… και λέει η καμπάνα.
*
©Τιχομίρ
φωτο©Στράτος Φουντούλης
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.