Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ΕΜΠαθής Στρατηγός Ασίς

17/11/2020

(έργο με πλήθος μεταπολιτευτικών σκηνών
Που δεν είναι της παρούσης)

(Φανταστείτε, στο μέσον οι θεατές και στις δυο πλευρές, δυο ξεχωριστές σκηνές με δυο διαφορετικές παραστάσεις. Στην μια αντικρίζουμε το αίθριο ιστορικού ζαχαροπλαστείου. Τα πολύχρωμα φώτα, οι ψάθινες καρέκλες, οι οργανοπαίχτες με το βλέμμα του βασιλιά Προίτου, τα τραπεζάκια με τους κηροστάτες, τα κορίτσια με τα ντέρτια τα πένθιμα παιδιά, όλα υπήρξαν απαράλλαχτα. Πάνω στο βερνικωμένο πάλκο τρεις άνδρες με χαρακτηριστικές στολές στέκουν αγέρωχοι. Πρόκειται για τον δικαστή Τζενάρο Τρίστο, τον Μάξιμο Αλβέρτο που ενσαρκώνει την πιο στέρεη πίστη και τον στρατηγό Ασίς, που λιγοστά σηκώνεται, κάτω από το βάρος όλων αυτών των καθηκόντων που ζουν καρφιτσωμένα στο πέτο του. Απέναντί τους στην άλλη σκηνή που περιβάλλει την πλατεία, μερικοί νέοι πειραματίζονται με έναν ασύρματο, φωνάζουν, βρίζουν, μιλούν μια άλλη γλώσσα. Οι τρεις άνδρες απορούν. Καλούνται να αποφασίσουν για την μοίρα αυτής της γνήσια, ελληνικής τραγωδίας που παίζεται εμπρός στα μάτια τους. Την κάθαρση, αυτό γυρεύουν. Φωνές πλήθους που περνά μαρτυρούν πως κάτι αλλόκοτο συμβαίνει σε εκείνη την τρομερή Βαβέλ.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ΕΜΠαθής Στρατηγός Ασίς»

Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό

15/11/2020

✿

«Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που κάνει τα βιώματά του και τις εμπειρίες του στοχασμό»

Ο στοχασμός του διανοούμενου δεν πρέπει να συγχέεται με την αναλυτική σκέψη του επιστήμονα. Επειδή τρέφεται από προσωπικά βιώματα, από το αίμα της καρδιάς, έχει πάθος. Ή, μάλλον ο στοχασμός του διανοούμενου ε ί ν α ι πάθος. Πάθος για ανακάλυψη. Ή, μήπως, για αποκάλυψη;

*

Ο στοχασμός αυτός, εξάλλου, δεν πρέπει να συγχέεται με τη νηφάλια και συστηματική σκέψη του φιλόσοφου. Βέβαια, ο διανοούμενος, σε τελευταία ανάλυση, δεν ασχολείται παρά με το κατ’ εξοχήν πρόβλημα της φιλοσοφίας: «Εγώ και ο κόσμος».

*

Ασχολείται! Τι άνοστο και παραπλανητικό ρήμα! Ο διανοούμενος δεν ασχολείται. Πάσχει.

* Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό»

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Αντρέας Μαντάς: Ροκενρόλλα / Astrafiammante ―κυκλοφορεί

15/11/2020

Από τις εκδόσεις Bibliothèque

ΥΓ. Σαράντα μέρες τώρα, ο Αντρέας Μαντάς κι εγώ, θελήσαμε να επιμείνουμε στην άμυνα μας. Πρακτικά. Καθημερινώς. Συναντιόμασταν στο μπαλκόνι του Νέου Άλαμουτ, πίναμε, συζητούσαμε, ανταλλάσσαμε δώρα, επιδιδόμασταν με ειλικρίνεια (σκληρή, πολλές φορές) στο ένδον σκάπτε και στο εδιζησάμην εμεωυτόν, ακούγαμε τρομερά τραγούδια, διαβάζαμε πολύτιμες σελίδες από πολύτιμα βιβλία, συγκατοικήσαμε με το ζόφο, βουρκώσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, γράψαμε. Υποτίθεται όιτι από αύριο περνάμε σε νέα κατάσταση. Σύμφωνοι: νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα. Αλλά αυτή η αλληλοπεριχώρηση θα συνεχιστεί, όχι πια ως “Ημερολόγιο Εγκλεισμού” αλλά ως “Δεύτερη Φάση”. Ευχαριστώ τα Αδέλφια που μας στήριξαν, όλα, ιδιαίτερα τους: Φαίη Τζανετουλάκου, Μαργαρίτα Κουβάτσου, Βασίλη Κοσμόπουλο, Εύα Στεφανή, Μενέλαο Καραμαγγιώλη, Έρα Μουλάκη, Στέλλα Χριστοδουλοπούλου, Αθηνά Ιωάννου, και, βέβαια, τον οικοδεσπότη μας, τον ποιητή & φίλο Αντώνη Τσόκο. Δεν θα πεθάνουμε ποτέ πριν ζήσουμε για πάντα, fuckin’ yeah!

Διατίθεται άμεσα και από τη στέγη Bibliothèque, Θεμιστοκλέους 76 & Βαλτετσίου, Πλατεία Εξαρχείων, τηλ. 210 8223067 (ώρες λειτουργίας: 10 π.μ. – 8 μ.μ.)

✤

Τάκης Καρβέλης, Ο ταχυδακτυλουργός του χρόνου

14/11/2020

✾

Ήταν όλοι τους εκεί· ο καθένας κρατούσε κι ένα νόμισμα και βρίζουνταν σαν τα σκυλιά. Στο διπλανό δωμάτιο οι δαντελένιοι καπνοί της μουσικής που εγκυμονούσε εκλεπτυσμένος φόνους. Μες τους καπνούς ξεχώρισα τον τύπο ― σερ Τζων τον έλεγαν. Ήταν εκεί και ο νεαρός που αργότερα θα κάρφωνε στο κορμί του το στιλέτο. Ο σερ Τζων αυτό δεν το έβλεπε, μόνο εγώ το μάντευα μές στους καπνούς και τα στριγγλίσματα της μουσικής που ούρλιαζε τώρα. Γιατί ο σερ Τζων εκείνη τη στιγμή άκουγε για την άγρια μουσική του σώματος του· με το χέρι του φαινόταν να κρατάει το ρυθμό της, όμως εγώ που ήμουνα μες στα μάτια τους και παρακολουθούσα τα όνειρά του έβλεπα το θύτη και το θύμα να μπλέκουνται αξεδιάλυτα. Μιλιά δεν έβγαζαν καμιά, ο καθένας και ένας κόσμος παράλληλος. Ο σερ Τζων, όπως ξέρετε, είναι ο φύλακάς μας άγγελος, κρατάει το νόμισμα· ο νεαρός είναι απαραίτητος για να υπάρχει το παιχνίδι. Όταν ο σερ Τζων σηκώνει το χέρι του εσείς νομίζετε πως κρατάει το ρυθμό της μουσικής. Εκείνη τη στιγμή, να ξέρετε, ακούει άλλη μουσική κι υπαγορεύει το ρυθμό της δικής μου και της δική σας ζωής.

*

Βιογραφία Τάκη Καρβέλα

[Τάκης Καρβέλας (1925-2017), Η μνήμη μισοφέγγαρο, εκδόσεις Γνώση 1983

✾

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ἀπόψε γλέντησε

13/11/2020

☙

Ἀπόψε γλέντησε
καὶ μὴν σὲ τρομάζουνε
ἡ ἀγρύπνια καὶ ἡ μέθη,
τὰ θέλγητρα τῆς νύχτας
κι οἱ ἀπολαύσεις της,
ἡ κούραση τοῦ σώματος
ὅταν θὰ πλησιάζῃ ἡ μέρα.
Ἀπόψε γλέντησε
καὶ μὴν λυπᾶσαι γιὰ τὸν ὕπνο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ἀπόψε γλέντησε»

Μαριλού Καλοκάση, Ο θάνατος της ημέρας ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

13/11/2020

από τις εκδόσεις ΑΩ

✥

Ο θάνατος της ημέρας

Όταν τελειώνει μια Κυριακή
Και μαζεύονται κοπάδια
τα θραύσματα και οι μνήμες
ξέρω, ήδη, ποιος θα ‘ναι ο θάνατος της επόμενης ημέρας

Όταν τελειώνει μια άνοιξη
Και μεθυσμένα πουλιά,
όλα τα απάνεμα σαράκια,
φαγώνουν κάθε σημείο από μέσα μου,
ξέρω, ήδη, και μιλάω, και συζητάω, γιαι το θάνατο της επόμενης ημέρας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαριλού Καλοκάση, Ο θάνατος της ημέρας ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: aut bene aut nihil

13/11/2020

✥

Είχε γεμίσει κερατάδικα η γειτονιά•
Έβλεπα από μια γρίλια
Τους πυρσούς αναμμένους στο σκοτάδι
Καπνίζοντας•μετά
Τον έβγαλαν έξω απ’ τό υπόγειο
Και τον έσυραν δεμένο πισθάγκωνα• και
Ο σκύλος του
Αλυχτούσε θλιμμένα στην αυλή
Κάνοντας σα συρμός
Που διαπερνά με ατμούς τα μακρινά βουνά.
Πάνε δυο χρόνια που πέθανε
Που είπαν πως κρεμάστηκε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: aut bene aut nihil»

Γιώργος Γκόζης, Θραύση κρυστάλλων ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

13/11/2020

από τις εκδόσεις Ποταμός

Ο ελληνικός λαβύρινθος ενηλικίωσης του Άρη.

Η χώρα του βρόμικου ’89, η δολοφονία χαρακτήρα του πατέρα του, η οριστική απώλεια:

«Παραμονές Χριστουγέννων του 2001. Με αγκάλιασε και με έσφιξε στην αγκαλιά Του.
Πήγα να φύγω. Ντρεπόμουν. Με έσφιξε πάλι.
Μου είπε στο αυτί χαμηλόφωνα, να μην ακούει άλλος: ‘Σ’ αγαπώ πολύ!’.
Κι εγώ ο δειλός φοβήθηκα να Του απαντήσω πως κι εγώ Τον αγαπώ.
Ήταν μόνο δυο λέξεις. Οι λέξεις…» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκόζης, Θραύση κρυστάλλων ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»