«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

© Martine Franck/Magnum Photos

To Θέατρο και η σχέση του με τις άλλες τέχνες

Τρίτο μέρος

Το θέατρο  ανήκει στο καιρό του. Είναι ο καθρέπτης της εποχής που γράφτηκε. Ένας διασκεδαστικό τρόπος, να μελετήσεις ιστορία, είναι να περιδιαβάσεις  το θέατρο σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Σήμερα  το θέατρο  εκφράζει  και πάλι  την εποχή του και κάθε προσπάθεια  διατήρησης μια  άλλης αισθητικής και ηθικής, είναι μάταιη. Το σύγχρονο θέατρο  δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα όπως  δεν είναι τίποτα ξεκάθαρο στον σύγχρονο κόσμο. Βρισκόμαστε  στο τέλος  και στην αρχή  νέων καταστάσεων που διαμορφώνεται χωρίς να έχουμε κάτι συγκεκριμένο για το που οδηγείται ο άνθρωπος. έτσι και το θέατρο παρουσιάζει μια πολυμορφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, Ήταν τότε που είπες

της Β.

Ήταν τότε που είπες:

– Πάμε;

– Πού

– Εκεί που δεν θα ξαναπάμε.

Και φύγαμε. Οδηγούσες εσύ κι εγώ έκρυβα τον χάρτη για να μη φτάσουμε ποτέ.

Περνώντας από τη λιμνοθάλασσα, θυμήθηκα μια μακρινή αποικία, όπου ήθελα να πάω.

Εκεί οι άνθρωποι δεν μιλούν, μόνο χαμογελούν κι αγαπούν.

Φτάνοντας στις πηγές του ποταμού, έψαχνα να βρω το πορθμείο και τον βαρκάρη.

Ένα πλατανόφυλλο πέρασε με το νερό και νόμισα, για μια στιγμή, πως μου χαμογέλασε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, Ήταν τότε που είπες»

The Athens Review of Books τεύχος Οκτωβρίου 2019 —κυκλοφορεί

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Περιεχόμενα 110ου τεύχους (Οκτώβριος 2019)

Πιερ Πάολο Παζολίνι, Επιλογή Ποιημάτων. Σημείωμα – μετάφραση: Ευριπίδης Γαραντούδης
Λάουρα Μπέττι (Laura Betti), Πιέρ Πάολο Παζολίνι: Ένας καθαρός άντρας «σε μια χώρα φρικτά βρόμικη»
Πέτρος Μαρτινίδης, Η μεγάλη παρεξήγηση
Μάικλ Τσάμπον (Michael Chabon), H δίκη του Οδυσσέα του Τζόυς
Μάρτιν Φίλλερ (Martin Filler), Βάλτερ Γκρόπιους: Ο ακατάβλητος μοντερνιστής
Ιωάννης Παπαδόπουλος, Πολυφωνική οντολογία του έργου τέχνης ως μορφή δημοκρατικής πράξης
Πήτερ Μπράουν (Peter Brown), Πόλεις που άγγιζαν τον ουρανό Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Οκτωβρίου 2019 —κυκλοφορεί»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Red

νάβει ένα μοναδικό φως. Κάποιος μιλά, το φως φθάνει ως τον γκρεμό του λαιμού του. Το σώμα  του , το δικό του σώμα, διαγράφεται καθαρά, όμως από το πρόσωπό του δεν έχουμε παρά την φωνή.  Λέει τα παρακάτω λόγια και έπειτα επιστρέφει στο σκοτάδι, παραχωρώντας την θέση του στον δεύτερο ρόλο αυτού του έργου. Με το ίδιο ξαφνικό φως όλα ξυπνούν. Διαβάζει από μια εφημερίδα. Ακούγονται συρμάτινες φωνές που μπλέκουν και γίνονται παρανάλωμα στα ηχεία.)

Εξομολόγηση του νεαρού Κ. ο οποίος αποδέχθηκε ενώπιον του εισαγγελέα της έδρας την πλήρη και ολοκληρωτική του ενοχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Red»

Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού για την εκδοτική παραγωγή του 2017, δίνοντας στη δημοσιότητα και το σκεπτικό για κάθε βράβευση.

– Το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης Έργου Ξένης Λογοτεχνίας στην Ελληνική Γλώσσα απονέμεται κατά πλειοψηφία στη Σταυρούλα Αργυροπούλου για τη μετάφραση του έργου του Αντρέι Μπέλυ με τίτλο «Πετρούπολη», εκδόσεις Κίχλη, 2017.

– Το Κρατικό Βραβείο Απόδοσης Έργου της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στα Νέα Ελληνικά δεν απονέμεται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης»

Δημήτρης Σούκουλης, Ανώνυμα σώματα

Χάθηκα στα σώματα.
Τα κορμιά μού άνοιγαν δρόμους
σε ξέφωτα άσπαρτα,
σε πηγές με κρυστάλλινα νερά.
Στεκόμουν από την κάψα κι έπινα.

Απλώνονταν στα μάτια μου εκτάσεις
τα πόδια, τα μπράτσα τους, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Ανώνυμα σώματα»

Ποιητικές εξισώσεις

(ζωντανεύοντας και διασώζοντας κείμενα του Περιοδικού «Γαλέρα»)

Galera3BoukΧρυσά δεσμά και ανάπηρη ελευθερία

Από τον Παντελή Μπουκάλα

Με τους δημοσιογράφους που γίνονται υφυπουργοί, υπουργοί, γραμματείς ή ό,τι άλλο παύω να αισθάνομαι οποιαδήποτε οικειότητα και «συναδελφοσύνη», αν την ένιωθα όταν ανήκαν στον κλάδο, είτε δούλευαν πράγματι είτε ήταν περαστικοί που απλώς χρησιμοποιούσαν την τέταρτη εξουσία σαν ενδιάμεσο σταθμό προς την πρώτη, μεταχειρίζονταν δηλαδή σαν μέσο τα Μέσα.

Δεν μπορώ καν να χωνέψω τις κουτοπόνηρες ιδέες που κυκλοφορούν, πως είναι, λέει, ένα ωφέλιμο όπλο η εξοχότης τους για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της συντεχνίας, ποντάροντας στις αναμνήσεις των εξουσιαζόντων από τον καιρό που ήταν δημοσιογράφοι. Και κάθε φορά που τους ακούω να κολακεύουν τάχα τη ματαιοδοξία μας, αποκαλώντας μας μελιστάλαχτα «αγαπητούς συναδέλφους», στις συνεντεύξεις τους ή όταν τηλεπαραθυροφλυαρούν, κουμπώνω καλού κακού όλα τα κουμπιά, και κατακαλόκαιρο να ’ναι, και τραβάω και τα φερμουάρ, για να μη βρεθώ έκθετος στην «επίθεση αγάπης» που επιχειρεί ο υπεροπτικότατος πατερναλισμός τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές εξισώσεις»

Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Στο βιβλίο αυτό, αναλύεται διεξοδικά η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου και η ιδιάζουσα φυσιογνωμία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά• εξηγείται πώς η ελληνική βασιλευομένη δικτατορία, που παρουσίαζε ομοιότητες με την ιταλική βασιλευομένη δικτατορία, επέλεξε να συμπαραταχθεί με τη βρετανική δημοκρατία στον μεγάλο αυτό πόλεμο, ενώ περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες ενωμένοι απέκρουσαν τη φασιστική επίθεση σε περίοδο επικράτησης του Άξονα στα ευρωπαϊκά πεδία πολέμου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θάνος Μ. Βερέμης, 1940-1941: Ο πόλεμος των Ελλήνων»