http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
Νουάρ μυθιστόρημα -κυκλοφορεί κατά το τέλος Φεβρουαρίου, από τις εκδόσεις Κέδρος
20 Αυγούστου 2014
Το γλέντι βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, αλλά αυτός απομακρύνεται περπατώντας προς τα αγαπημένα του λιόδεντρα. Έχει ανάγκη από μερικές ανάσες. Από την ώρα που ξύπνησε μια αόρατη θηλιά έχει τυλίξει το στήθος του. Κοντοστέκεται, κλείνει τα μάτια του και προσπαθεί να θυμηθεί πώς έφτασαν εδώ τα πράγματα. Αλλά δεν θέλει.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Ιωαννίδης, Ο χορός της μέλισσας —προδημοσίευση»
Τα προηγούμενα μέρη: [1] + [2]
CAROLINE LAMARCHE
H Βελγίδα ποιήτρια και πεζογράφος Caroline Lamarche γεννήθηκε το 1955 στη Λιέγη. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη βόρια Ισπανία και στη συνέχεια, μέχρι το απολυτήριο Λυκείου, στο Παρίσι. Μετά τις σπουδές της πάνω στη Ρωμανική Φιλολογία, παντρεύεται και φεύγει για την Αφρική όπου διδάσκει γαλλικά στα παιδιά της Νιγηρίας. Σήμερα ζει και εργάζεται ως δίγλωσση γραμματέας (αγγλικά και ισπανικά) στις Βρυξέλλες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γνωριμία με γαλλόφωνους βέλγους ποιητές [3] —Παρουσίαση-μετάφραση: Κωνστάνς Δημά»
Στη Μνήμη της Νίκης Αναστασέα (1947-12.02.2019)
Υπάρχουν άνθρωποι προορισμένοι να σηκώσουν ένα βάρος μεγαλύτερο από το ανάστημα και την ηλικία τους; Αυτό το ερώτημα θέτει η Νίκη Αναστασέα στην «Ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου», καθώς καταπιάνεται με ένα παλιότερο βιβλίο της και του δίνει μια δεύτερη, δουλεμένη ώς την τελευταία…
Της ©Ευγενίας Μπογιάνου στην Αυγή
Υπάρχουν άνθρωποι προορισμένοι να σηκώσουν ένα βάρος μεγαλύτερο από το ανάστημα και την ηλικία τους; Αυτό το ερώτημα θέτει η Νίκη Αναστασέα στην «Ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου», καθώς καταπιάνεται με ένα παλιότερο βιβλίο της και του δίνει μια δεύτερη, δουλεμένη ώς την τελευταία λεπτομέρεια, μυθιστορηματική ζωή, δέκα περίπου χρόνια μετά την πρώτη.
Σε μια γωνιά ο πατέρας μου : αγέλαστος, με τα ατσαλάκωτα ρούχα τής Νομικής Σχολής και την αγαπημένη του οδοντογλυφίδα στο στόμα. «Να δεις που τώρα θα με φλομώσει στους χρησμούς», σκέφτηκα, «πριν ξεσπαθώσει πάλι για τα κτήματα στα κατάμερα».
» – Καλώς-το-παλικάρι!» είπε, με το στόμφο να συλλαβίζει αργά τις λέξεις του.
– Ακόμη στήνεις καρτέρι
Για τις τρυγόνες στις χωσιές;
Απ’ όταν πέθανα :
Αφήνεις την πόρτα ξεκλείδωτη
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Όνειρο με τον πατέρα*»
Δοκίμιο για την Ποίηση, Εκδόσεις Ενδυμίων
Ελεύθερη διάθεση >>> Ε Δ Ω
Σέρνεις μια γραμμή και η βία της χωρίζει, αποδώ την απόβλεψη,
αποκεί την κλήση.
Η απόβλεψη είναι καταφατική. Η κλήση είναι αποφατική.
Η απόβλεψη λέει: θα κάνω τόσα βήματα και θα γίνω ποιητής.
Η κλήση λέει: δεν θέλω να γράφω, με σκοτώνει, αλλά δεν
μπορώ να μη γράφω.
( Κλήση και απόβλεψη δεν υπάρχουν σε καθαρή μορφή.
Ποσοτικά φαινόμενα είναι που όμως χαρακτηρίζουν. Ο
ποιητής της κλήσης βάζει κάποτε απόβλεψη και ο ποιητής της
απόβλεψης κάποτε έχει μια στάλα κλήση που του χαρίζει η
επιθυμία του για δύναμη από την ποίηση) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Αντιπελάργησις 2»
Είναι δοσμένη η καρδιά του,
όπως συμβαίνει πάντα
με τους νέους του Τενεσί
και τα θερμά τους όνειρα
Δυο άνδρες κάθονται στο τραπέζι. Είναι φανερό πως ένας απ΄τους δυο αυτούς ανθρώπους διαθέτει μια κάποια εξουσία. Και πως η θέση του είναι αυτή της ισχύος έναντι του άλλου.Μες στο δωμάτιο δεν υπάρχει κανείς και τίποτε άλλο. Μόνο που στον τοίχο πίσω τους, ανάμεσά τους όπως κοιτάζει το κοινό ένας αρκαδικός πίνακας, κάτι μορφές αόριστες από άνοιξη και παραμύθι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre —Ντέμπι»
ΘΥΜΑΜΑΙ: ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ξερό μεγάλωνε στο λαρύγγι μου
πουλιά ετοίμαζαν φωλιές στα αδύναμα κλαδιά του
κι ισχνό το φέγγος μιας ανατολής κρεμόταν στον ορίζοντα από ώρα
όταν τα μάτια του μαύρου ζώου έστυβαν την οθόνη
ο ήλιος μεγέθυνε τους όγκους των πραγμάτων
οι πανσέδες έχαναν το σκούρο τους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Solidago [αποσπάσματα]»
Από τις ΑΩ εκδόσεις
από μοναχικό αγκίστρι
κρεμάστηκε η ζωή
πότε παλεύει ν’ απαγκιστρωθεί
πότε ηρεμεί και περιμένει
παρά θῑν’ ἁλὸς
οι πιο καλοί οι ποιητές στα νότια της πόλης κατοικούν
αγγίζοντας τη θάλασσα και περπατώντας πιο συχνά
εκεί που σκάει ένα κύμα αφρίζοντας πάνω σε μνήμες παλαιές
έτσι ευκολότερα άλλοι κρυφομιλούν κι άλλοι κραυγάζουν
όπως μπορεί ο καθένας να στομώσει την πληγή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, ‘Ο Ευτυχισμένος Σίσυφος’ [αποσπάσματα] —κυκλοφορεί»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.